“Ben je klaar voor vandaag?”
Het is een vraag die in het onderwijs eigenlijk niet bestaat.
Of beter gezegd…
het antwoord bestaat niet.
Want wanneer ben je klaar?
Na de laatste les?
Na die ene vergadering?
Na het beantwoorden van je mail?
Na het afronden van dat ene formulier?
Of pas als alles af is?
Precies.
Het moment dat het stil zou moeten worden
De kinderen zijn naar huis.
De rust keert terug in het gebouw.
En ergens is dat het moment waarop jouw tweede werkdag begint.
- mails die je nog moet beantwoorden
- gesprekken die je moet voorbereiden
- plannen die nog geschreven moeten worden
- dingen die vandaag zijn blijven liggen
En terwijl je bezig bent… komt er alweer iets bij.
Er komt altijd meer bij dan eraf gaat
Dat is misschien wel de kern.
Je werkt een lijstje af…
en ondertussen groeit het gewoon door.
Een mail leidt tot drie nieuwe acties.
Een overleg zorgt voor vijf nieuwe afspraken.
Een gesprek met een ouder brengt weer iets nieuws aan het licht.
Het werk stopt niet.
Het verplaatst zich.
En dus ga je door.
Nog even dit.
Nog even dat.
Tot het moment dat je denkt:
“Oké… nu stop ik.”
Niet omdat je klaar bent.
Maar omdat het genoeg is.
Dat knagende gevoel
En precies daar zit het.
Dat kleine stemmetje dat zegt:
- “Je bent iets vergeten…”
- “Dit had je eigenlijk nog moeten doen…”
- “Morgen wordt weer zo’n dag…”
Dat gevoel van nooit echt afronden.
Niet klaar zijn.
Nooit helemaal.
Ik dacht dat dit normaal was
Heel lang dacht ik: dit hoort erbij.
Onderwijs is gewoon druk.
Leiderschap is gewoon veel.
Dit is nu eenmaal hoe het werkt.
Tot ik anders ging kijken.
Niet naar hoeveel werk er is.
Maar naar hoe ik ermee omga.
Wat ik begon te zien
Het probleem was niet dat het werk nooit ophoudt.
Het probleem was dat ik nergens echt “klaar” was.
Alles liep door elkaar.
Taken zaten in mijn hoofd.
In mijn mail.
In losse notities.
In gesprekken die nog een staartje krijgen.
En daardoor voelde alles belangrijk.
En alles urgent.
Een inzicht dat alles veranderde
Toen ik het boek GRIP las van Rick Pastoor viel er iets op z’n plek.
Je gaat nooit klaar zijn met je werk.
Nooit.
Niet in het onderwijs.
Niet in een leidinggevende rol.
Niet in een baan waarin je met mensen werkt.
En gek genoeg…
…was dat een opluchting.
En als je nooit “klaar” bent…
dan moet je iets anders gaan bepalen.
Niet: wanneer is alles af?
Maar: wanneer is het genoeg voor vandaag?
En dat is een hele andere vraag.
En misschien is dat wel even slikken.
Maar het is ook bevrijdend.
Want het betekent dat “klaar zijn” iets anders is.
Wanneer ben je dan wél klaar?
Je bent klaar als:
- je weet wat er nog ligt
- je hebt gekozen wat je vandaag doet
- de rest ergens veilig staat
Niet in je hoofd.
Maar buiten je hoofd.
Een kleine eerste stap
Dus begin hier.
Aan het einde van je werkdag:
Schrijf op wat er nog ligt.
Alles.
Niet om het af te maken.
Maar om het een plek te geven.
Zodat het niet meer in je hoofd hoeft te blijven hangen.
En kijk dan eens wat er gebeurt.
Misschien ga je dit herkennen.
Dat je hoofd iets rustiger wordt.
Dat je denkt:
“Oké… het staat ergens.”
En dat je voor het eerst in lange tijd voelt:
Ik ben niet klaar met mijn werk…
maar wel klaar voor vandaag.
Tot de volgende
In de volgende substack ga ik je meenemen in iets wat hier direct onder zit.
Want als het werk nooit ophoudt…
waar komt die werkdruk dan écht vandaan?
En waarom voelt het soms zwaarder dan het eigenlijk is?
Wil je niks missen?
Abonneer je dan op deze substack!
En als je het met plezier hebt gelezen, deel het dan vooral! Dat helpt mij om mijn missie waar te maken en nog meer mensen op weg te helpen naar meer GRIP in je werk en je leven.
Martijn van Vuuren 