Auteur: martijnvanvuuren

Geplaatst in Geen categorie

2.1 Waarom je agenda (ook in het onderwijs) heilig moet zijn

Gepost op door martijnvanvuuren

Thema 2 – GRIP op je week

Welkom in het tweede thema van deze serie.

In het eerste thema hebben we gekeken naar waarom het in het onderwijs zo moeilijk is om het gevoel te hebben dat je iets afrondt. Niet omdat je te weinig werkt, maar omdat de manier waarop we werken ons permanent in een staat van “bijna klaar” houdt.

Nu gaan we concreter worden.

Want als je wilt dat het anders voelt, dan begint dat met één ding: je week. 
Niet je jaar. Niet je schoolplan. Gewoon: de komende vijf dagen.

En het eerste instrument dat daarvoor het verschil maakt, is je agenda. En daar gaat dit tweede thema over!

2.1 Waarom je agenda heilig moet zijn

Je hebt een agenda.

Dat weet ik bijna zeker. Want in het onderwijs kom je geen dag verder zonder. Vergaderingen. Lessen. Oudergesprekken. Teamoverleg. Het staat er allemaal in.

Maar als ik je vraag wat jouw agenda eigenlijk voor jou doet, wat is dan het antwoord?

Bij de meeste mensen is het eerlijk gezegd niet veel meer dan een registratie van wat er van buitenaf op je afkomt.

Iemand plant een vergadering. Die staat erin. Er is een teamdag. Die staat erin. Er is een gesprek dat ingepland wordt. Die staat erin.

Je agenda is een archief van wat anderen voor jou hebben besloten.

Herken jij dit?

Kijk eens naar volgende week. Hoeveel van de dingen die erin staan, heb jij zelf bewust ingepland? En hoeveel zijn gewoon… verschenen?

Voor leerkrachten ziet dit er iets anders uit dan voor schoolleiders en KC’ers, maar het patroon is hetzelfde.

Als leerkracht wordt een groot deel van je tijd bepaald door je lesrooster. Dat is logisch, dat is je vak. Maar alles wat daaromheen zit, de voorbereiding, de gesprekken, de nakijktijd, de administratie, staat nergens. Het bestaat wel. Maar het heeft geen plek.

Als schoolleider of KC’er is het rooster misschien minder vast, maar de druk is groter. Je dag vult zich razendsnel met wat anderen van je vragen. Een ouder die langsloopt. Een collega met een vraag. Een mail die even snel een gesprek wordt. Voor je het weet is het middag en heb je zelf niets gedaan van wat je had willen doen.

Wat een agenda eigenlijk is

Rick Pastoor beschrijft in GRIP de agenda als een van de drie pijlers waarop je je werkweek bouwt. De agenda, de takenlijst en je e-mail. Samen vormen ze een systeem. Maar de agenda is de basis. Het is de plek waar je tijd vastlegt.

En dat woord is belangrijk: vastleggen.

Niet registreren wat er al is. Maar actief bepalen wat er komt.

Dat is een wezenlijk andere manier van omgaan met je agenda. Je gaat van passief gebruiker naar bewuste planner.

Waarom heilig?

Omdat je agenda iets heeft wat je takenlijst en je inbox niet hebben.

Hij is eindig.

Een dag telt een beperkt aantal uren. Die uren raken op. Aan het einde van de dag is de ruimte op. Dat klinkt als een beperking, maar het is eigenlijk precies wat je nodig hebt. Want die eindigheid dwingt je eerlijk te zijn.

Je takenlijst kan eindeloos groeien. Er kan altijd een taak bij. Je inbox ook: er komt altijd nog een mail, er kan altijd nog iets bij. Maar je agenda? Die is vol op het moment dat hij vol is. Er past gewoon niets meer in.

Pastoor noemt in GRIP dit gegeven als een van de redenen om je je agenda serieus moet nemen: die beperkte ruimte beschermt je tegen je eigen overmoed. Als je niet alleen je afspraken erin zet, maar ook het werk dat je echt wilt doen, dan zie je in één oogopslag wanneer je volgeboekt bent. En wanneer je dus nee moet zeggen.

Voor leerkrachten betekent dit: als nakijktijd niet in je agenda staat, bestaat het niet. Het wordt verdrongen door alles wat wel ergens staat.

Voor schoolleiders en KC’ers geldt hetzelfde. De strategische gesprekken, de denkblokken, de ruimte om echt bij te sturen? Als die niet in je agenda staan, vult de dag zich vanzelf met wat van buitenaf komt.

“Heilig” betekent hier dus niet dat je agenda onschendbaar is. Het betekent dat je hem serieus neemt als het enige instrument dat eindig genoeg is om je bij de les te houden.

Een concreet verschil

Leerkrachten die hun agenda heilig gaan behandelen, beginnen dingen erin te zetten die er normaal niet in staan. Nakijktijd op woensdagochtend. Voorbereiding op vrijdagmiddag. Niet als vage intentie, maar als een echte afspraak met zichzelf.

Schoolleiders en KC’ers die hun agenda heilig gaan behandelen, leren nee zeggen op een verzoek om een overleg omdat ze al iets hebben staan. Niet omdat ze niet willen helpen, maar omdat ze weten: als ik dit wegschuif, dan verdwijnt het.

Dat klinkt misschien harder dan het is. Het is eigenlijk een vorm van eerlijkheid. Jij kunt niet overal tegelijk zijn. Jij kunt niet alles tegelijk doen. Je agenda maakt die keuze zichtbaar.

Doe dit eens

Pak je agenda erbij. Niet om iets te plannen. Gewoon om te kijken.

Wat staat er volgende week in?

En dan één vraag: is er ook tijd voor jou? Voor werk dat jij belangrijk vindt, niet alleen wat er van buitenaf op je afkomt?

Als het antwoord nee is, dan is dat waarschijnlijk niet omdat je het druk hebt. Dan is het omdat je agenda dat nog niet weerspiegelt.

En dat kun je veranderen.

Niet in één keer. Niet alles tegelijk. Maar je begint met zien wat er nu eigenlijk staat.

Tot de volgende

In de volgende Substack gaan we een stap verder.

Want een agenda vullen is één ding. Maar wat je erin zet, en hoe, dat maakt het verschil tussen een agenda die je helpt en een agenda die je alleen maar volgt.

We kijken naar waarom je agenda een kompas moet zijn, en geen archief.

Wil je niks missen?

Abonneer je dan op deze Substack!

Subscribe now

En als je het met plezier hebt gelezen, deel het dan vooral. Dat helpt mij om mijn missie waar te maken en nog meer mensen op weg te helpen naar meer GRIP in je werk en je leven.

Hulp nodig?

Wil je niet alleen lezen, maar ook echt aan de slag? Ik geef trainingen ‘Slim werken’ voor leerkrachten, directeuren, KC’ers en MT-leden. Er zijn diverse mogelijkheden, van teambijeenkomsten tot een meerdaags traject.

Kijk op martijnvanvuuren.nl/slim-werken of neem gerust contact op.

Het geheim van slim werken in 6 thema’s

  1. Waarom we altijd tijd tekortkomen
  2. Grip op je week
  3. Grip op je taken
  4. Grip op je prioriteiten
  5. Grip op communicatie en focus
  6. Het geheim van duurzame rust
Geplaatst in Geen categorie

1.5 Het probleem van ad-hoccultuur in scholen

Gepost op door martijnvanvuuren

Hoe “heb je even?” je agenda overneemt.

Heb je even?”

Je kent de vraag. Je hebt hem vandaag waarschijnlijk al meerdere keren gehoord.

En je weet ook hoe het gaat. Het is nooit “even”.

Het wordt een gesprek van tien minuten. Dat leidt tot een actie die jij oppakt. 

Die ergens op een briefje belandt. Of in je hoofd blijft hangen.

En ondertussen stond er al iets gepland. Dat nu naar morgen schuift.

Zo begint elke dag opnieuw

Een school is geen kantoor. Er is geen stilte. Er is nauwelijks een moment waarop niemand iets van je wil.

Collega’s lopen binnen. Een ouder staat onaangekondigd voor de deur. Een leerling heeft “een probleem”. Er is iets misgegaan op het plein. En de vergadering van vanmiddag vraagt toch nog even voorbereiding.

Al die momenten zijn begrijpelijk. Ze horen bij de baan.

Maar bij elkaar opgeteld betekenen ze dat jouw dag eigenlijk niet van jou is.

Wat ad-hoc in de praktijk betekent

We noemen het ad-hoc. Maar wat bedoelen we daar eigenlijk mee?

Het zijn de zaken die niet gepland stonden. Die geen uitnodiging stuurden. 

Die gewoon verschijnen.

Soms is dat prima. Een school moet flexibel kunnen reageren. Dat hoort erbij.

Het probleem is niet dat ad-hoc bestaat. Het probleem is wat het doet met alles wat wél gepland stond.

Want terwijl jij reageert op wat er nu voor je neus staat, liggen de dingen die je zelf had gepland te wachten. Stil. Geduldig. Tot het einde van de dag. Waar je dan alsnog mee begint.

De valkuil van de open deur

Er zit iets fijns aan altijd beschikbaar zijn. Je voelt je nuttig. Je lost dingen op. Mensen weten je te vinden.

Maar het heeft ook een keerzijde die je pas ziet als je er goed naar kijkt.

Als jij altijd reageert, leert je omgeving dat. Vragen worden minder goed voorbereid. Kleine beslissingen die collega’s zelf kunnen nemen, landen toch bij jou. 

“Even overleggen” wordt een gewoonte.

Niet omdat mensen het slecht bedoelen. Maar omdat jij er altijd bent.

En zo verander je langzaam van schoolleider of leerkracht in doorgeefluik.

Wat er ondertussen blijft liggen

Dat is de kern van het probleem.

Ad-hoczaken voelen urgent. Er is iemand bij betrokken. Het vraagt nú een reactie.

Maar de dingen die werkelijk belangrijk zijn voor jouw klas of school, die roepen niet. Die zitten stil op je takenlijst te wachten.

De voorbereiding op het komende thema, die ene rekenles die morgen op het programma staat. Of voor directeuren het lesbezoek dat je al weken wil inplannen. Het gesprek met die leerkracht dat steeds wordt verschoven. De meerjarenvisie die “er echt van moet komen”.

Urgentie wint het van belang. Elke dag opnieuw. Niet omdat je het wilt. Maar omdat de dag zo ingericht is.

Een kleine reflectie

Probeer dit eens.

Kijk aan het einde van deze week vijf minuten terug. Schrijf op:

  • Wat had ik vandaag gepland?
  • Wat is er onaangekondigd tussengekomen?
  • Wat is er daardoor blijven liggen?

Niet om schuld te verdelen. Maar om de kloof zichtbaar te maken. Tussen wat je van plan was en wat je werkelijk deed.

Die kloof heeft een naam. Je noemt het ad-hoc. Maar eigenlijk is het dit: jouw werkdag die geleefd wordt door je omgeving, in plaats van door jou.

En dat is iets waar verandering in mogelijk is.

Tot de volgende

Dit was de laatste Substack van thema 1.

De afgelopen weken hebben we samen verkend waarom het in het onderwijs zo lastig is om grip te houden op je tijd. Van de verborgen werkdruk tot open loops, van e-mail tot de ad-hocchaos van alledag. Geen oplossingen nog. Wel herkenning. En dat was precies de bedoeling.

Want voordat je iets kunt veranderen, moet je eerst zien wat er eigenlijk speelt.

Over twee weken start thema 2: Grip op je week.

We beginnen bij de agenda. De eerste trap van de drietrapsraket uit GRIP. En we nemen er de tijd voor, want er valt meer te zeggen over een agenda dan je misschien denkt.

Stap voor stap werken we toe naar meer rust, orde en overzicht. Niet als theorie, maar concreet. Toepasbaar in jouw schoolweek.

En er is aandacht voor het verschil dat er écht is tussen een leerkracht en een schoolleider of KC’er. Want de agenda van een directeur werkt anders dan die van iemand voor de klas. Die nuance verdient een aandacht.

Wil je niks missen?

Abonneer je dan op deze Substack.

Wil je niks missen? 

Like en abonneer je dan op deze Substack. En deel dit artikel gerust als je iemand kent die dit wellicht herkent. Dat helpt mij om meer mensen te bereiken die baat hebben bij meer grip op hun werkweek.

Het geheim van Slim werken in 6 thema’s

  1. Waarom we altijd tijd tekort komen.
  2. Grip op je week
  3. Grip op je taken
  4. Grip op je prioriteiten
  5. Grip op communicatie en focus
  6. Het geheim van duurzame rust
  7. …???
Geplaatst in Geen categorie

1.4 Waarom e-mail je werkdag bepaalt

Gepost op door martijnvanvuuren

De inbox als agenda van andere

Je bent er net in. 
Koffie staat klaar.
Je hebt jezelf beloofd om vandaag die ene belangrijke taak als eerste aan te pakken.

En dan open je je mail.

Twintig minuten later zit je in drie verschillende mail conversaties, heb je twee vragen beantwoord die eigenlijk niet urgent waren, en is de taak waarvoor je zo gefocust wilde beginnen alweer naar morgen verschoven.

Herkenbaar?

Het begint al bij het opstarten.

Voor veel onderwijsprofessionals is e-mail het eerste wat ze openen als ze beginnen. En eigenlijk ook het laatste. Tussendoor ook. En tijdens vergaderingen stiekem op de telefoon.

Dat is begrijpelijk. 
E-mail voelt productief. 
Je reageert, je bent beschikbaar, je houdt de boel draaiende. 

Alleen: het werk dat je zelf wilt doen, het werk dat jij hebt bedacht en gepland, dat schuift langzaam opzij. 
Niet omdat je lui bent of slechte keuzes maakt. 
Maar omdat de inbox een oneindige stroom van andermans prioriteiten is.

Elke mail is in feite een verzoek.

Iemand anders heeft besloten dat er iets van jou nodig is.
En zodra je die mail opent, ben je bezig met hún agenda.

Voor leerkrachten én directeuren, maar net even anders

Dit speelt voor beide groepen, al verschilt de vorm.

Als leerkracht is je inbox misschien wat stiller overdag, simpelweg omdat je voor de klas staat en niet aan je telefoon hangt. 
Maar voor en na school, in de pauze, soms zelfs ’s avonds: dan ben je toch je mail aan het bijhouden. En de grenzen tussen school en thuis vervagen zo zonder dat je het bewust besluit.

Als directeur of teamleider is e-mail soms ook een verlengstuk van vergaderen. Een vergadering leidt tot vijf actiepunten, die leiden tot tien mails, die leiden tot drie nieuwe vergaderingen. 
Het ene voedt het andere. 

De inbox groeit niet vanzelf: hij wordt gevoed door de manier waarop jouw werkweek is georganiseerd.

Dat is een patroon dat de moeite waard is om even bij stil te staan.

Wat e-mail met je concentratie doet

Het probleem zit niet alleen in de hoeveelheid. Het zit in de onderbreking.

Je hersenen hebben tijd nodig om echt in iets te komen. 
Diep werk, de taken die er écht toe doen, lukt pas als je een tijdje ongestoord bezig kunt zijn. 
Zodra je tussendoor een mail ziet, zelfs als je hem niet direct beantwoordt, verbreken je hersenen de verbinding met waar je mee bezig was.

Dat kost meer energie dan je denkt.

Onderzoek wijst uit dat het na een onderbreking gemiddeld ruim twintig minuten kost om weer volledig geconcentreerd te zijn. 
Dat is niet niks als je de hele dag bereikbaar bent en elke twintig minuten je mail checkt.

De reflectie voor deze week

Kijk eens eerlijk naar je eigen gedrag rond e-mail. 
Niet om jezelf te veroordelen, maar gewoon om te zien wat er feitelijk gebeurt.

Schrijf voor jezelf op:

• Op welke momenten open ik mijn mail?

• Wat was ik van plan te doen voor ik mijn mail opende?

• Hoeveel van die plannen heb ik ook daadwerkelijk uitgevoerd?

Geen goede of foute antwoorden. Alleen eerlijke!

Want voordat je iets verandert, helpt het om eerst te zien wat er eigenlijk speelt.

In het vijfde thema over communicatie en focus gaan we praktisch in op het omgaan met e-mails.

Tot de volgende

In het volgende artikel gaan we een stap verder.

Want e-mail is maar één manier waarop je dag gevuld wordt door anderen. Er is nog iets wat minstens zo herkenbaar is, en wat misschien nog lastiger te doorbreken is.

“Heb je even?”

Die vraag kost je meer dan je denkt.

Wil je niks missen? Like en abonneer je dan via Substack.

En als je dit herkent, deel het dan met een collega. De kans is groot dat ze het ook kennen.

Geplaatst in Geen categorie

1.3 Waarom to-do lijstjes steeds langer worden

Gepost op door martijnvanvuuren

Je bent niet vergeetachtig. Je systeem klopt niet.

Je kent dat gevoel vast.

Je maakt een to-do lijstje. Overzichtelijk. Misschien tien punten.
Je bent er zelfs een beetje trots op: eindelijk structuur.

En dan begint je dag.

Een collega klopt aan met een vraag.
Een ouder stuurt een mailtje dat eigenlijk meteen aandacht vraagt.
Er is een leerling die iets nodig heeft.
Er wordt gevraagd of jij even wil aanschuiven bij een overleg.
Oh, en die subsidieaanvraag moet ook nog voor het einde van de week.

En aan het eind van de dag tel je na.

Je hebt drie dingen van je lijstje gehaald. Maar er zijn acht nieuwe dingen bijgekomen.

Het lijstje groeit terwijl je werkt

Dit is geen toevalligheid en het is ook geen gebrek aan discipline.
Het is een structureel probleem.

In het onderwijs zijn taken zelden echt af.
Ze verplaatsen zich.

Een gesprek met een ouder brengt een vervolgactie.
Een teamvergadering levert vier nieuwe punten op.
Een besluit van boven roept om uitvoering beneden.

En tegelijk staat de deur van je kamer of lokaal altijd open.

Dat betekent dat er voortdurend dingen binnenkomen.
Niet omdat mensen lastig zijn, maar omdat de school nu eenmaal zo werkt.
Alles is met alles verbonden. En jij staat in het midden.

Wat het met je hoofd doet

Het probleem van een lijstje dat maar blijft groeien, is niet alleen praktisch.
Het is ook mentaal uitputtend.

Want ergens in je hoofd weet je: het staat er niet allemaal op.

Er zijn dingen die je weet dat je moet doen, maar die je nog niet hebt opgeschreven. Die vergadering die je nog moet voorbereiden.
Dat gesprek dat je al een week voor je uitschuift.
Die mail die je hebt gelezen maar nog niet beantwoord.

Ze zweven. Ergens. In je hoofd.

En een hoofd vol zwevende taken is een hoofd dat nooit echt tot rust komt.
Want je brein blijft op de achtergrond draaien.
Controleren. Herinneren. Waarschuwen.
Alsof het bang is dat je iets vergeet.

Rick Pastoor noemt dit in GRIP “open loops”.

Taken die je hebt gezien maar waar je nog geen bestemming aan hebt gegeven.
Ze vragen steeds opnieuw aandacht, ook als je er niet bewust mee bezig bent.

Waarom het lijstje zelf het probleem is

Het klinkt misschien paradoxaal, maar het bijhouden van een to-do lijstje kan je werkdruk juist vergroten als je er niet slim mee omgaat.

Want een lijstje zonder structuur is eigenlijk gewoon een verzameling onrust.
Alles staat door elkaar.
Urgente dingen naast dingen die pas over drie weken hoeven.
Kleine klusjes naast grote projecten.
Dingen die jij moet doen naast dingen die eigenlijk bij iemand anders horen.

En elke keer als je kijkt, zie je het hele pakket.
Dat veroorzaakt stress.
Niet omdat je zoveel te doen hebt, maar omdat je het overzicht kwijt bent.

Een kleine oefening

Kijk eens naar je huidige to-do lijstje, of het nu in een notitieboek staat, op een post-it of in je telefoon.

Tel het aantal punten. En vraag je dan af: hoeveel van deze dingen staan er al langer dan twee weken op?

De kans is groot dat het er meer zijn dan je zou willen.

Dat zegt niets over jou.
Maar het zegt wel iets over hoe het systeem werkt, of eigenlijk: niet werkt.

In de komende artikelen ga ik je laten zien hoe je daar iets aan kunt doen.
Niet door harder te werken.
Maar door slimmer om te gaan met wat er op je pad komt.

Want een to-do lijstje dat maar blijft groeien, is geen motivatieprobleem.
Het is een inrichtingsprobleem.

En dat is goed nieuws.
Want inrichting kun je veranderen.

Tot de volgende

In de volgende Substack gaan we het hebben over iets wat hier direct naast ligt: Waarom e-mail je werkdag bepaalt.

En als je wilt weten hoe je taken écht een plek geeft, dan is seizoen 3 van deze serie voor jou. Daarin ga ik dieper in op hoe je je takensysteem zo inricht dat het rust geeft in plaats van stress. Van open loops naar een systeem dat werkt. Maar dat komt nog. Eerst begrijpen we waarom het nu niet werkt.

Wil je niks missen? Abonneer je dan op deze Substack!

En als je het met plezier hebt gelezen: deel het gerust. Je helpt er waarschijnlijk iemand mee die dit ook herkent.

Wil je niks missen?

Abonneer je dan op deze substack!

En als je het met plezier hebt gelezen, deel het dan vooral! Je helpt er waarschijnlijk iemand mee die dit ook herkent.
Daarnaast help je mij om mijn missie waar te maken en nog meer mensen op weg te helpen naar meer GRIP in je werk en je leven.

Het geheim van Slim werken in 6 thema’s

  1. Waarom we altijd tijd tekort komen.
  2. Grip op je week
  3. Grip op je taken
  4. Grip op je prioriteiten
  5. Grip op communicatie en focus
  6. Het geheim van duurzame rust
  7. …???

Geplaatst in Geen categorie

1.2 De verborgen werkdruk van het onderwijs

Gepost op door martijnvanvuuren

“Hoe is het?”

“ja… druk!”

We zeggen het makkelijk.
Tussen neus en lippen door.

In de koffiekamer.
Op de gang.
Aan het einde van de dag.

Maar als je even stil staat…

…is het eigenlijk een vreemd woord.

Druk.

Want wat bedoelen we daar precies mee?

Druk zit niet alleen in wat je doet

Want laten we eerlijk zijn.
Veel mensen werken veel uren.
Ook buiten het onderwijs.

En toch voelt het daar vaak anders.
Dus het zit niet alleen in de hoeveelheid werk.

Het zit in iets anders.

Iets wat minder zichtbaar is.
Maar wel continu aanwezig.

Het echte werk speelt zich onder de oppervlakte af

Een groot deel van de werkdruk in het onderwijs zie je niet.

Het zit niet in je agenda.
Niet op je takenlijst.
Niet in je rooster.

Het zit hier:

  • het gesprek dat je nog moet voeren, maar waar je tegenop ziet
  • die leerling waar je je zorgen over maakt
  • die ouder waar je het nét niet goed mee hebt afgerond
  • dat plan dat beter moet, maar waar je geen tijd voor hebt
  • dat gevoel dat je iets mist

Dat is werk.

Alleen staat het nergens.

En ondertussen draait je hoofd door.

Tijdens de les.
Tijdens een overleg.
Onderweg naar huis.

Je bent fysiek op één plek…
maar mentaal op tien.

En dat kost energie.

Meer dan we vaak doorhebben.

Altijd ‘aan’ staan

In het onderwijs sta je eigenlijk nooit helemaal uit.
Er is altijd iets dat aandacht vraagt.

Een blik van een kind.
Een opmerking van een collega.
Een situatie die je even moet oplossen.

En zelfs als de dag voorbij is…

…gaat het door.

In je hoofd.
In je gevoel.

Mijn eigen besefmoment

Ik dacht altijd dat werkdruk zat in “veel moeten doen”.

Totdat ik ging zien hoeveel er in mijn hoofd zat.

Niet alleen taken.
Maar ook gedachten.

Zorgen.
Ideeën.
Twijfels.
Herinneringen.

Alles door elkaar.

En nergens een plek.

Waarom dit zo vermoeiend is

Ons brein houdt niet van open eindjes.

Alles wat nog “iets moet” blijft terugkomen.
En nooit op het moment dat je er aan moet denken.

Alsof iemand zachtjes op je schouder blijft tikken.

“He… vergeet je mij niet?”

En nog een keer.
En nog een keer.

Tot je er iets mee doet.

Dit is de verborgen werkdruk

Niet alleen wat je doet.
Maar alles wat je met je meedraagt.

Dat maakt het zwaar.
Dat maakt het onrustig.
Dat maakt dat je soms aan het einde van de dag denkt:

“Ik ben kapot… maar ik weet niet eens precies waarvan.”

En toch ligt het niet aan jou

Dit is belangrijk.

Dit ligt niet aan jouw inzet.
Niet aan jouw kwaliteiten.
Het is een logisch gevolg van hoe we werken.

We houden alles in ons hoofd.
Omdat we denken dat dat moet.

Een klein experiment

Dus probeer dit eens.

Pak een moment op de dag.
En schrijf niet alleen je taken op…

…maar ook alles wat in je hoofd zit.

  • dingen waar je over nadenkt
  • dingen waar je je zorgen over maakt
  • dingen die je niet wilt vergeten

Alles.

Je gaat zien hoeveel er eigenlijk speelt.

En tegelijk…

…komt er ruimte.

Omdat het niet meer alleen van jou is.

Het staat ergens.

Tot de volgende

In de volgende Substack (nummer 3 van thema 1) gaan we het hebben over iets wat hier direct uit voortkomt:

Waarom je to-do lijstjes steeds langer worden…
zelfs als je keihard werkt.

In het derde thema van deze substack reeks ga ik heel concreet in op het inrichten van een takensysteem dat echt rust geeft.

Wil je niks missen?

Abonneer je dan op deze substack!

En als je het met plezier hebt gelezen, deel het dan vooral! Je helpt er waarschijnlijk iemand mee die dit ook herkent. Daarnaast help je mij om mijn missie waar te maken en nog meer mensen op weg te helpen naar meer GRIP in je werk en je leven.

Geplaatst in Geen categorie

1.1 Waarom je nooit klaar bent met werken.

Gepost op door martijnvanvuuren

“Ben je klaar voor vandaag?”

Het is een vraag die in het onderwijs eigenlijk niet bestaat.
Of beter gezegd…
het antwoord bestaat niet.

Want wanneer ben je klaar?

Na de laatste les?
Na die ene vergadering?
Na het beantwoorden van je mail?
Na het afronden van dat ene formulier?

Of pas als alles af is?

Precies.

Het moment dat het stil zou moeten worden

De kinderen zijn naar huis.
De rust keert terug in het gebouw.

En ergens is dat het moment waarop jouw tweede werkdag begint.

  • mails die je nog moet beantwoorden
  • gesprekken die je moet voorbereiden
  • plannen die nog geschreven moeten worden
  • dingen die vandaag zijn blijven liggen

En terwijl je bezig bent… komt er alweer iets bij.

Er komt altijd meer bij dan eraf gaat

Dat is misschien wel de kern.

Je werkt een lijstje af…
en ondertussen groeit het gewoon door.

Een mail leidt tot drie nieuwe acties.
Een overleg zorgt voor vijf nieuwe afspraken.
Een gesprek met een ouder brengt weer iets nieuws aan het licht.

Het werk stopt niet.
Het verplaatst zich.
En dus ga je door.

Nog even dit.
Nog even dat.

Tot het moment dat je denkt:
“Oké… nu stop ik.”

Niet omdat je klaar bent.
Maar omdat het genoeg is.

Dat knagende gevoel

En precies daar zit het.

Dat kleine stemmetje dat zegt:

  • “Je bent iets vergeten…”
  • “Dit had je eigenlijk nog moeten doen…”
  • “Morgen wordt weer zo’n dag…”

Dat gevoel van nooit echt afronden.

Niet klaar zijn.
Nooit helemaal.

Ik dacht dat dit normaal was
Heel lang dacht ik: dit hoort erbij.

Onderwijs is gewoon druk.
Leiderschap is gewoon veel.
Dit is nu eenmaal hoe het werkt.

Tot ik anders ging kijken.

Niet naar hoeveel werk er is.
Maar naar hoe ik ermee omga.

Wat ik begon te zien

Het probleem was niet dat het werk nooit ophoudt.
Het probleem was dat ik nergens echt “klaar” was.

Alles liep door elkaar.

Taken zaten in mijn hoofd.
In mijn mail.
In losse notities.
In gesprekken die nog een staartje krijgen.

En daardoor voelde alles belangrijk.
En alles urgent.

Een inzicht dat alles veranderde

Toen ik het boek GRIP las van Rick Pastoor viel er iets op z’n plek.

Je gaat nooit klaar zijn met je werk.

Nooit.

Niet in het onderwijs.
Niet in een leidinggevende rol.
Niet in een baan waarin je met mensen werkt.

En gek genoeg…

…was dat een opluchting.

En als je nooit “klaar” bent…
dan moet je iets anders gaan bepalen.

Niet: wanneer is alles af?
Maar: wanneer is het genoeg voor vandaag?

En dat is een hele andere vraag.
En misschien is dat wel even slikken.
Maar het is ook bevrijdend.

Want het betekent dat “klaar zijn” iets anders is.

Wanneer ben je dan wél klaar?

Je bent klaar als:

  • je weet wat er nog ligt
  • je hebt gekozen wat je vandaag doet
  • de rest ergens veilig staat

Niet in je hoofd.
Maar buiten je hoofd.

Een kleine eerste stap

Dus begin hier.

Aan het einde van je werkdag:

Schrijf op wat er nog ligt.

Alles.

Niet om het af te maken.
Maar om het een plek te geven.

Zodat het niet meer in je hoofd hoeft te blijven hangen.

En kijk dan eens wat er gebeurt.

Misschien ga je dit herkennen.

Dat je hoofd iets rustiger wordt.
Dat je denkt:
“Oké… het staat ergens.”

En dat je voor het eerst in lange tijd voelt:

Ik ben niet klaar met mijn werk…
maar wel klaar voor vandaag.

Tot de volgende

In de volgende substack ga ik je meenemen in iets wat hier direct onder zit.

Want als het werk nooit ophoudt…
waar komt die werkdruk dan écht vandaan?
En waarom voelt het soms zwaarder dan het eigenlijk is?

Wil je niks missen?

Abonneer je dan op deze substack!

En als je het met plezier hebt gelezen, deel het dan vooral! Dat helpt mij om mijn missie waar te maken en nog meer mensen op weg te helpen naar meer GRIP in je werk en je leven.

Geplaatst in Geen categorie

Hoe GRIP mijn leven op z’n kop zette

Gepost op door martijnvanvuuren

Soms komt er een boek voorbij waarvan je denkt: leuk, misschien steek ik er een paar handige tips uit.
En soms komt er een boek voorbij dat je leven compleet op z’n kop zet.

Voor mij gebeurde dat in 2019.

Ik las het boek GRIP van Rick Pastoor.
Eerlijk gezegd was ik er niet eens bewust naar op zoek. Ik had het idee dat ik mijn zaken eigenlijk best aardig op orde had. Ik was een gelukkig mens, had leuk werk, een fijn gezin, veel hobby’s en genoeg plannen. Kortom: niets te klagen.

Maar nieuwsgierig als ik ben begon ik toch te lezen.

En toen gebeurde er iets wat ik niet had verwacht.
-Ik ging mijn agenda anders gebruiken.
-Ik begon taken systematisch vast te leggen.
-Ik maakte schoon schip in mijn e-mail.
-En iedere vrijdag ging ik terugkijken op mijn week.

En eerlijk is eerlijk: ik werd er nog blij van ook. Het gaf rust. Structuur. Richting.

Sindsdien ben ik er eigenlijk dagelijks mee bezig.

Van persoonlijke fascinatie naar een artikel

Fast forward naar nu.

Een tijdje geleden werd ik benaderd door het tijdschrift BSM – Basisschoolmanagement met de vraag of ik een artikel wilde schrijven over GRIP in het onderwijs.
Die tip kwam via Rick Pastoor zelf.

Dat was even slikken.

Want ja… wie ben ik om daar over te schrijven?
In het verleden heb ik regelmatig contact gehad met Rick Pastoor over GRIP en de koppeling naar onderwijs. Ik heb podcast met hem opgenomen voor zijn community om te praten over hoe ik denk dat GRIP past in het onderwijs. Voor leerkrachten en vooral ook directies.

Daardoor dacht ik: misschien is dat juist interessant. Want ik gebruik de methode inmiddels al jaren in mijn eigen werk en leven. En ik heb met eigen ogen gezien wat er gebeurt als je deze principes toepast.

Het onderwijs heeft hier misschien nog wel meer aan

Het boek GRIP is oorspronkelijk geschreven voor kenniswerkers, managers en ondernemers. Mensen uit de zakenwereld dus.

Maar ondertussen werk ik al jaren in het onderwijs. En daar zie ik iets opvallends.

Iedereen heeft het druk.

Leerkrachten. Intern begeleiders. Directeuren.
Vergaderingen. E-mails. Overleggen. Administratie. Ad-hoc vragen.

En ondertussen proberen we ook nog datgene te doen waar het eigenlijk om draait: goed onderwijs geven aan kinderen en/of daar leiding aan geven!

Dat lukt lang niet altijd.
Niet omdat mensen hun werk niet goed willen doen.
Maar omdat tijd en aandacht voortdurend versnipperen.

Het is ook geen geheim dat het onderwijs kampt met een hoog aantal burn-outs. En dat veel mensen het gevoel hebben dat ze vooral brandjes aan het blussen zijn.

Terwijl juist de belangrijke dingen vaak blijven liggen.

Daarom deze Substack

In de komende periode wil ik in een serie korte artikelen laten zien hoe de principes uit GRIP werken in de praktijk van het onderwijs.

Niet als theorie.

Maar als iemand die er al jaren mee experimenteert.
Iemand die fouten heeft gemaakt.
En iemand die gaandeweg heeft ontdekt wat wél werkt en wat niet.

Ik ga het onder andere hebben over:

  • waarom je agenda misschien niet zo werkt als je denkt
  • waarom een takenlijst je hoofd rust geeft
  • hoe je voorkomt dat e-mail je dag overneemt
  • waarom de wekelijkse review misschien wel het belangrijkste onderdeel is
  • en hoe je tijd kunt vrijmaken voor het werk dat er echt toe doet

Wat je eraan gaat hebben

Mijn belofte aan jou als lezer:

  • je krijgt praktische ideeën die je meteen kunt toepassen
  • je ontdekt hoe je rust creëert in een drukke werkweek
  • je leert prioriteiten stellen zonder schuldgevoel
  • en misschien nog wel het belangrijkste: je gaat merken dat werk weer overzichtelijk kan voelen

GRIP is namelijk geen strak systeem.

Het is juist het tegenovergestelde.

Het geeft ruimte, rust, flexibiliteit en overzicht!

Tot slot

De afgelopen jaren heb ik vrienden, collega’s en mensen uit het onderwijs enthousiast gemaakt om met GRIP te experimenteren. En vrijwel iedereen zegt na een tijdje hetzelfde:

“Waarom heeft niemand me dit eerder geleerd?”

Misschien had iemand het ons ooit moeten vertellen.

Maar goed nieuws: dat kan alsnog.

En daar ga ik je de komende tijd bij helpen.

Wil je niks missen? Abonneer je dan op deze substack!

https://substack.com/@martijnvanvuuren1

Geplaatst in blogs

Mijn ontmoeting met Willem Nijholt en Maurice Hermans

Gepost op door martijnvanvuuren

Op vrijdag 23 juni kreeg ik twee keer een push-melding van nu.nl met de mededeling dat er iemand was overleden. ‘s Ochtends las ik dat Maurice Hermans (zoon van Toon) op 74-jarige leeftijd was overleden en later op de dag kwam het bericht dat die vrijdag ook Willem Nijholt was overleden. 

Waar je normaal zo’n bericht wegklikt en ter kennisgeving aanneemt, bleef ik bij deze twee personen toch iets langer stil staan. Beide heren hebben op een bepaalde manier toch een klein rolletje gespeeld in mijn leven en heb ik ooit persoonlijk mogen ‘ontmoeten.’

Toon Hermans is de man die van kleins af aan al een inspiratiebron voor mij is geweest. Toon is zelfs voor mij de reden geweest dat ik ooit ben begonnen aan een eigen theaterprogramma met als thema “Hollandse Meesters.” Tijdens die concerten, die ik al sinds 12 november 2017 mag spelen, vertel ik iedere keer weer waarom Toon zo’n belangrijke rol in mijn leven heeft gespeeld, en heeft geïnspireerd om te doen wat ik nu doe, en wie ik nu ben. 

Maurice is de zoon van Toon en was zijn manager, maar stond ook regelmatig met hem op het podium als aangever en maakte zijn licht- en geluidsontwerpen en regisseerde voorstellingen. Na de dood van Toon werd hij creatief directeur van de Toon Hermans Stichting. De stichting stelde zich als doel om het culturele erfgoed van Toon te bewaren en te exploiteren. Vele malen ben ik getuige geweest van voorstellingen, evenementen en tentoonstellingen over Toon die door hem mede mogelijk zijn gemaakt. 

Toen ik voor school (heel lang geleden) een profielwerkstuk moest maken, koos is Toon Hermans als onderwerp. Ik heb me verdiept in hem om uiteindelijk een werkstuk te maken over de veelzijdigheid van deze artiest. Toen hij klaar was kreeg ik opeens de ingeving om het resultaat ter goedkeuring op te sturen naar Maurice. Ik zocht het adres op en stuurde het op met de vraag of hij mij van feedback wilde voorzien. Om eerlijk te zijn had ik niet gedacht dat hij het zou lezen of zou reageren. Maar niets was minder waar, al vrij snel kreeg ik van hem een persoonlijke reactie. Hij was erg onder de indruk van het resultaat en liet me weten dat zijn vader trots zou zijn geweest op het feit dat zulke jonge mensen een werkstuk over hem maakte. Ook kreeg ik een paar kleine tips en aanvullingen waarmee ik het werkstuk kon verbeteren. Ik was zo trots als pauw. Het maakte mij al niet meer uit wat de docenten zouden vinden. De goedkeuring van Maurice was voor mij veel meer waard. 

Zoals gezegd heb ik ook ooit persoonlijk Willem Nijholt mogen ontmoeten. Willem Nijholt leerde ik kennen door zijn rol als Regelaar in de musical Miss Saigon. Op 12-jarige leeftijd ging ik met mijn ouders en mijn zus naar de musical in het Circustheater in Scheveningen. Nadat ik daarvoor de Phantom of the Opera al had gezien, draaiden we het cassettebandje van Miss Saigon helemaal stuk. Ik kon de hele musical van voor tot achter mee zingen. Willem Nijholt maakte als regelaar de meeste indruk op mij. Wat een geweldige rol, wat een geweldige zanger en acteur. Tot op de dag van vandaag staat deze rol wel op mijn wensen lijstje om een keer te mogen spelen. 

Na het zien van de voorstelling ben ik me verder gaan verdiepen in zijn oeuvre. Ook in de musical Cabaret en Foxtrot zong hij prachtige nummers, maar ook het liedje ‘Nooit verloren’ maakte indruk. 

Niet lang na de tijd dat hij in Miss Saigon speelde zag ik hem ooit eens lopen over een rode loper in Den Haag. Ik weet eigenlijk niet meer welke gelegenheid dit was, maar in mijn jeugdige onschuldigheid riep ik “meneer Nijholt, mag ik een foto met u maken?” 

En wat zei mijn grote voorbeeld……? In eerste instantie niets. Als blikken konden doden….. Het enige wat hij nog uit kon brengen was “als ik daaraan ga beginnen….”

En daar sta je dan! Weg voetstuk!
Nee hoor, nog steeds heb ik tot op de dag van vandaag grote bewondering voor zijn vakmanschap. 

Maar deze anekdote kreeg vele jaren later nog een leuk vervolg. 

Na een voorstelling van de musical “Soldaat van Oranje,” waar mijn vrouw Hanneke een rol in speelde, zat ik achter de schermen in het productiekantoor op haar te wachten. Er stond een lekkere luie bank waar ik mocht wachten. Op een bepaald moment, dat er niemand aanwezig was in het kantoor, kwam er een man binnen! En ja hoor, je raadt het al: Willem Nijholt in hoogst eigen persoon! Ik weet niet precies wat hij dacht, maar hij kwam binnen en begon een heel verhaal tegen me af te steken. Hij had enorm genoten van de voorstelling en vond het allemaal prachtig. Ik weet ook niet wat ik dacht, maar in een fractie van een seconde besloot ik hem te bedanken voor de complimenten en zei ik dat ik dat ik het door zou geven en dat ik het zo fijn vond dat hij genoten heeft. 

Als een volwaardig productie medewerker op kantoor heb ik een paar minuutjes met hem gesproken en vertrok hij weer terug het theater in. 
Die foto die ik als kind wilde hebben is er helaas niet van gekomen. Misschien had ik die brutaliteit ook nog moeten hebben, maar ergens vond ik wel dat ik hem mooi had teruggepakt.

Nooit verloren

Je hele leven was een spannend avontuur 
Vol risico’s stond jij in lichterlaaie 
Van dingen die het aards bestaan verfraaien 
Je hebt de prijs betaald, dit voorjaar, in het niet-bestaande uur 
De klok stond stil in plaats van een keer door te draaien 
En in de verte klonk de vleugelslag der kraaien  

Het was een waan 
Je wou niet horen 
Nergens voor bevreesd 
Ik liet je gaan 
Jij vrijgeboren 
Nooit verloren geest  

Het felle zomerlicht verschroeide m’n verstand 
De waarheid van jouw dood leek niet te dragen 
Gedachtenloos vergleden zo de dagen 
Er kwamen ganzen in de lucht en op het leeggeoogste land 
Ik zag mijn spiegelbeeld tot ijle schim vervagen 
Ik stak de haard aan om de koude te verjagen  

Het was een waan 
Je wou niet horen 
Nergens voor bevreesd 
Ik liet je gaan 
Jij vrijgeboren 
Nooit verloren geest  

Het is oktober en de tijd is weer zichzelf 
De nevel en de zon zijn twee rivalen 
Een spinneweb krijgt diamanten stralen 
Waar ik de bollen in de tuin behoedzaam een voor een bedelf 
Begraaf ik jou, met mijn verdriet, ten tweede male 
Omdat de lente zich – als altijd – zal herhalen

(Tekst: Anne Cazemier, muziek Frans Ehlhart)

Geplaatst in blogs

Van mijn kleutergroep naar MijnKleutergroep!

Gepost op door martijnvanvuuren

In 2005 studeerde ik af aan de PABO in Arnhem en begon ik aan mijn eerste baan in het basisonderwijs. Als 21-jarige werd ik leerkracht van een kleutergroep op Het Drieluik in Huissen. Wat was dat spannend, maar wat was dat ook geweldig. Op een fantastische school met even zo geweldige collega’s, kreeg ik iedere dag de verantwoordelijkheid en het vertrouwen van ouders om zorg te dragen voor hun belangrijkste bezit, namelijk hun kind. Tot op de dag van vandaag voel ik mij iedere dag dat ik voor de groep sta, ook verantwoordelijk voor die kinderen. Het is namelijk niet niks om je kind het grootste deel van de week af te moeten zetten op school, en er maar op te vertrouwen dat het kind in goede handen is. 

Voor mij was het een feestje. Destijds had je iedere week het programma ‘praatjesmakers’ op televisie waarin echte gesprekken werden gevoerd met jongen kinderen. Het was geweldig om te zien met hoeveel enthousiasme, fantasie, maar ook bloedserieus kinderen konden vertellen over allerlei onderwerpen. Ik had de eer om iedere dag deze gesprekken te mogen voeren.

In mijn omgeving merkte ik wel eens dat er wat neerbuigend gekeken werd naar het kleuteronderwijs. Beetje spelen, lekker lang naar buiten, geen nakijkwerk! Makkelijk baantje!

Maar daar verkijken mensen zich op! Als kleuterleerkracht wordt er, veel meer dan in de andere groepen, een beroep gedaan op de creativiteit, deskundigheid, inzicht van de leerkracht. Er zijn meestal geen kant en klare methodes die je openslaat en waar je een lesje uit doet. Als kleuterleerkracht maakten wij zelf onze thema’s, bedachten we zelf activiteiten, bedachten we zelf welke doelen we aan wilden bieden. We observeerden in hoeverre kinderen deze doelen behalen en hoe we ieder kind op zijn eigen niveau een passend aanbod kunnen geven. We werken aan taalvaardigheid, rekenvaardigheid, sociale- en emotionele vaardigheden, motorische vaardigheden, spelontwikkeling en ga zo nog maar even door. 

En naast dat je ieder kind zo goed mogelijk aanbod wilt geven, wil je ook ouders op de hoogte houden van de ontwikkelingen door middel van oudergesprekken en rapporten. Maar dat niet alleen, nee er wordt ook verwacht vanuit inspectie dat je zicht heb op de individuele ontwikkeling en dit verantwoord d.m.v. een observatie/registratie systeem.

En bij dit punt kom je op het moment dat veel nekharen overeind gaan staan bij kleuterleerkrachten. Uren ben je dan bezig met het invullen van ellenlange lijsten, om te verantwoorden waar kinderen staan in de ontwikkeling. Niet voor jezelf, want je kent de kinderen, maar voor anderen. In mijn inmiddels 18-jarige carrière heb ik al met diverse systemen gewerkt. De één wat beter dan de andere. De één wat minder werk dan de andere. Maar nooit met een systeem waar ik als leerkracht zelf de meerwaarde van in zag. Tot het moment dat we een paar jaar geleden op mijn huidige school IKC De Wissel op zoek waren naar een nieuw systeem en we aanliepen tegen MijnKleutergroep. En relatief nieuw en digitaal systeem om kinderen te observeren en registreren. 

Voor het eerst maakte ik kennis met een programma waar ik zelf iets aan had. Met MijnKleutergroep (MKG) kan ik een goed beredeneerd en doelgericht aanbod bieden aan mijn 30 kleuters. MKG helpt mij om alle doelen weg te zetten in het jaar en om ieder kind individueel te scoren op alle losse doelen. Met werkelijk één tik op mijn ipad heb ik aangegeven waar die ene kleuter staat op het gebied van cijferkennis (om maar een voorbeeld te noemen). 

De volgende keer dat ik hier weer mee verder aan de slag wil, open ik een doeloverzicht en krijg ik keurig te zien welke kinderen op welk niveau zitten zodat ik mijn aanbod aan kan passen op het niveau waarop ze uitgedaagd moeten worden. Dit doel koppel ik dan aan het rooster van mijn dag, en bij de start van de werkles ben ik direct klaar om te kijken hoe de kinderen scoren bij mijn aanbodsdoelen of andere doelen waar kinderen mee bezig zijn. En dit zijn nog maar de basisonderdelen van MKG. Want er is nog veel meer mogelijk, maar daar zal ik jullie nu niet mee vermoeien. 

Het is voor mij bijna ongelooflijk dat ik ooit nog eens zo positief zou zijn over een observatie/registratie systeem in het onderwijs. En helemaal ongelooflijk is het feit dat ik nu zelf mag werken voor dit systeem. Een tijdje geleden kwam ik de vacature tegen van MijnKleutergroep trainer. Iedere school die gaat werken met MKG volgt drie trainingen voor leerkrachten. Zelf zijn wij op De Wissel ook getraind door een zeer bevlogen, deskundige en enthousiaste trainster. Toen ik die vacature zag dacht ik: dat is iets voor mij!

Voor mij een perfecte baan waarin ik mijn passie voor onderwijs, mijn didactische skills, maar ook mijn presentatievaardigheden en enthousiasme kan gebruiken om het onderwijs voor kleuters, maar ook voor kleuterleerkrachten een beetje beter te maken. 

Inmiddels heb ik mijn eerste training gegeven en staan er al een heleboel op planning. Vanaf komend schooljaar zal ik één dag in de week minder voor de groep staan in Zevenaar. Maar ik blijf daarnaast ook nog werken met deze bijzondere leeftijdsgroep in combinatie met MKG en als bouwcoordinator, en ik hou één dag in de week vrij voor mijn eigen lieve kinderen en alle voorbereidingen voor mijn concerten. Heerlijk al die afwisseling!

Werk je met kleuters of in het basisonderwijs en wil je meer weten? Laat het me weten, dan kom ik met alle liefde een demo geven op school. Of kijk even op www.MijnKleutergroep.nl

Geplaatst in blogs

Gun jezelf een jaarplandag! (Of twee!)

Gepost op door martijnvanvuuren

Ieder jaar plan ik in de kerstvakantie een moment voor mezelf om eens terug te kijken op het afgelopen jaar en vooruit te kijken naar het komende jaar. Vorig jaar heb ik voor het eerst twee dagen uitgetrokken voor dit jaarplan, omdat het best een klusje is.

Omdat je er toch even voor moet gaan zitten, en ik me daarbij zo min mogelijk wil laten afleiden, heb ik mezelf dit jaar (en vorig jaar) opgesloten in een Airbnb om daar te werken aan het jaarplan. Even weg van alles en iedereen voor een momentje bezinning. 

De eerste dag staat altijd in het teken van terugkijken. Wat was het voor een jaar? Wat heb ik allemaal gedaan? Wat waren de leuke momenten, maar ook de minder leuke momenten? Waar ben ik tevreden over? Wat zou ik anders willen of moeten doen? Wat maakt me blij? Wat maakt me trots? En nog veel meer van dit soort vragen. 

Zo’n terugblik op je jaar geeft ook altijd weer leuke overzichtjes. Leuke statistieken. Hier een beeld van mijn jaar in een aantal cijfers:

  • Ik heb afgelopen jaar 17 optredens gegeven.
  • Ik ben 18 keer naar het theater geweest.
  • Ik heb afgelopen jaar 29 boeken gelezen (en één boek niet uitgelezen)
  • Ik heb dit jaar 5461 foto’s gemaakt met mijn telefoon. 
  • Gemiddeld gezien geef ik de zaterdag de beste beoordeling.
  • De maand mei heeft ook het best gescoord in mijn dagelijkse review. 
  • Ik ben 54 keer uit eten geweest. (Waarvan 5x bij Loetje 🙈)
  • Ik heb mezelf gedurende dit jaar 54 doelen gesteld. Daarvan heb ik er 48 heb behaald en 6 niet.
  • Ik heb 46 wekelijkse reviews gedaan, 4 kwartaal reviews en nu dus de jaarreview. 

Daarnaast  was 2022 het jaar waarin “Hollandse Meesters In Concert” in premiere ging en het aantal aanvragen boven verwachting binnen kwamen vanuit het hele land. 
Ook kijk ik met heel veel trots en plezier terug op het Evita avontuur. Wat was het een leerzame en toffe periode waarin ik veel nieuwe, leuke en lieve mensen heb leren kennen en waarin ik muzikaal echt uitgedaagd werd. 
Daarnaast ben ik dit jaar gestart met de opleiding middenmanagement. Dat is een leuke uitdaging, waar ik weer nieuwe inzichten krijg, nieuwe dingen leer, maar ook weer echt terug moet in de schoolbanken, inclusief veel lezen, huiswerkopdrachten en het schrijven van papers. 

Afgelopen jaar hebben we met mijn geweldige gezin en mijn lieve familie hele leuke dingen ondernomen. Heerlijke vakanties, weekendjes weg, dagjes weg, heel veel spelletjes en heel veel liefde! Wat ben ik toch een gezegend mens!
Ook heb ik afgelopen jaar veel leuke dingen ondernomen met mijn lieve vrienden. Veel leuke uitstapjes, weekendje weg, lekkere etentjes en heel veel fijne gesprekken! En dan heb ik ook nog eens van die leuke en lieve collega’s waarmee we ontzettend veel leuke dingen hebben ondernomen. Spelletjesavonden, naar een festival, karaoke, etentjes, ijsspelen en nog veel meer.

Als ik zo het jaar bekijk, dan ben ik toch ook maar een geluksvogel. Ik geniet enorm van alles wat ik doe. Maar als ik bedenk wat mij het allergelukkigst maakt dan zijn het toch wel al die leuke en lieve mensen in mijn leven. Jullie maken dat ik zo’n fijn en gelukkig leven leid. En dan natuurlijk bovenal mijn lieve Hanneke. Zonder haar zou ik niet geworden zijn wie ik ben, en niet het leven kunnen leiden zoals ik dat nu doe. Door alle ruimte, vrijheid en vertrouwen die ik krijg kan ik mijn drukke leventje leiden. Maar zij is ook de persoon die me af en toe kan terugfluiten en daar ben ik heel blij mee. Ik ben zo trots op hoe wij onze ongeregelmatige leventjes samen organiseren. En het is zo fijn om het samen te doen! En dan hebben we ook nog van de lieve ouders die altijd voor ons klaar staan om op te passen! (😘)

De plannen voor komend jaar zijn in de grondverf gezet! Ik kijk enorm uit naar 2023 en kan niet wachten om volgend jaar weer met net zo’n grote glimlach terug te kijken op dat jaar!

Ik kan iedereen aanraden: gun je zelf ook zo’n jaarplandag!