Blogs

Geplaatst in Geen categorie

Een leven na Hollandse meesters…

In mijn laatste blog heb je kunnen lezen dat ik toen mijn laatste “Martijn zingt Hollandse meesters” heb gespeeld. Een voorlopig afscheid van een voorstelling die me erg dierbaar was. 
Een voorstelling die ik ben gaan maken op verzoek van De Buitenpoort in Huissen. Een voorstelling met liedjes die me paste. Mooie verhaaltjes op muziek gezet door de grote van Nederlandse muziekgeschiedenis. Maar ja…. dan ben je op een gegeven moment 2 jaar verder. En dan…? 

Geen idee!!!

Ik weet dat ik heel graag weer iets wil maken. Een voorstelling die bij me past en waar ik alles in kwijt kan wat ik leuk vind om te doen. Maar ja, wat dan?

De gedachten dat ik totaal nog geen idee heb maakt me op momenten onzeker maar geeft me ook energie. Als ik iets wil moet ik ook zelf nu de stappen gaan zetten. En een eerste keer een voorstelling maken is spannend maar volgens mij vind ik het traject in gaan voor iets nieuws nog spannender. 

Maar gelukkig heb ik GRIP nog steeds in mijn leven. (Als je denkt: “waar heeft hij het over?” Moet je even de blog van 31 augustus teruglezen). Nog wekelijks (wat zeg ik, bijna dagelijks) leef ik volgens de principes van GRIP. Mijn agenda, mail en todo-lijstjes zijn straks gepland en geordend en wekelijks houd ik een review waarin ik terugkijk op mijn week en de komende week vooruit kijk.  Ik stel doelen per kwartaal en heb onlangs afgelopen week mijn eerste GRIP-kwartaal review gehouden. En het leuke is… al mijn gestelde doelen voor het kwartaal zijn behaald. Dus tja… dan moet dit lange termijn doel ook lukken.

En doelen voor de lange termijn zijn lastiger dan op de korte termijn maar daarom knip ik dit grote doel op in kleine behapbare doelen. Afgelopen periode stond (wat betreft de voorstelling) in het teken van oriënteren en gesprekken voeren. Ik heb met een aantal mensen gesproken om te brainstormen over wat een thema, onderwerp of aanpak zou kunnen zijn. Wat zijn mijn sterke en zwakke punten en hoe ga ik daarmee nu verder? Die gesprekken hebben leuke ideeën en inzichten opgeleverd waar ik het komend kwartaal mee aan de slag ga. Ik ga komend kwartaal een of enkele ideeën in grove lijnen uitwerken. 

Maar gelukkig betekent een jaar van werken aan iets nieuws niet een jaar niet optreden. Want mijn agenda zit weer voller dan ooit. En hoe leuk is het om na twee jaar Hollandse meesters weer te duiken in nieuw repertoire. Zo mocht ik vorige week twee uitverkochte concerten presenteren en zingen met muziekvereniging UDI, Alarmfase 3 en Rotdweilers in het thema top2000. 

Behalve het dorp (waar ik nooit meer vanaf kom, die heb ik al wel 100 keer gezongen) weer allemaal nieuwe nummers. Lekker bezig met pop liedjes en weer lekker een avondje presenteren en ouwehoeren met een zaal vol enthousiaste mensen.

In december mag ik nog zingen tijdens een koffieochtend in de kerk van Huissen-Zand en in januari mag ik meewerken aan een nieuwjaarsconcert in de Theaterkerk in Bemmel. En volgens mij wordt dat erg mooi. Het bijzondere is dat ik dat samen mag doen met mijn liefste en mijn schoonmoeders klassieke trio Boccaccio. Een concert weer vol met voor mij nieuwe nummers. Ik ga een heleboel mooie duetten zingen, zowel pop als musical maar ook solo een aantal liedjes. Dus als je een keer weer iets heel anders wilt zien….. er zijn nog kaartjes. (Laat het me weten)

Vervolgens gaan we de theaters in met een tour van The Musical Night en duik ik weer achter het drumstel. En staan er ook alweer leuke optredens op de planning in 2020. Daarnaast gaat ook “Hollandse meesters in Concert” starten waarbij ik ga optreden met orkesten in het land. De arrangementen zijn volop in de maak door StoffelsMusic en de eerste reacties van orkesten beginnen ook binnen te komen. 

Het is maar goed dat ik GRIP heb want anders zou deze planning volgens mij nooit te combineren zijn met een vierdaagse werkweek in het onderwijs, een super leuk gezin en lieve vrienden en familie.

Geplaatst in blogs, Geen categorie

Het slotakkoord voor Martijn zingt Hollandse meesters.

Soms zijn er van die dagen dat je even in je arm moet knijpen om te beseffen dat dingen echt gebeuren. Zondag 10 november was zo’n dag. Voor (voorlopig?) de laatste keer speelden we Martijn zingt Hollandse meesters samen met mijn geweldige combo. En niet zomaar ergens, nee… we mochten spelen in een goedgevulde Theaterkerk in Bemmel. En ik lieg niet als ik zeg dat ik dat een van de mooiste kleine theaters vind die ik ken. Niet alleen omdat deze in mijn woonplaats staat maar vooral door de bijzondere totstandkoming ervan en de fantastische manier waarop ze dat hebben gedaan. Maar de aanloop ging niet helemaal zonder slag of stoot.

Een aantal dagen voor de grote dag begon ik ineens keelpijn te krijgen en begon mijn stem kuren te krijgen. En dan beginnen de zenuwen (die ik normaal gesproken erg weet te beperken) enorm op te lopen. “Dit kan niet waar zijn! Dit mag nu niet gebeuren!!!” Maar het gebeurde.

Ik heb die week alles geprobeerd. Trachitol, tonsiotreen, keelspray, pijnstillers, verse gemberthee met honing, stomen, Islamoos. Je kunt het zo gek niet bedenken. Maar in plaats van dat het beter ging leek het erger te worden. Ok, dan maar naar de dokter.

Na een beetje google werk en een tip van de profs hoorde ik dat er in uitzonderlijke gevallen weleens Prednison wordt voorgeschreven. Zo blijken de grote popsterren ook weleens concerten te redden of musicalzangers een premiere doorgesleept te worden. Dus mijn missie was: Prednison. De dienstdoende huisarts keek me verbaasd aan. “Ok, prednison???? Dat schrijf ik regelmatig voor, voor diverse klachten maar in deze context heb ik er nog nooit van gehoord.”

Goed voorbereid als ik was had ik een Volkskrant artikel klaar staan op mijn telefoon om de dokter te overtuigen. Deze wilde toch even contact opnemen met een specialist in het ziekenhuis. Ook deze was niet heel bekend met dit verschijnsel maar ze durfden het er wel op te gokken.

Dus ik ging naar huis met een strip Prednison pillen. Vrijdag de eerste dosis….. weinig verschil, dus zaterdag ging de tweede dosis erin. En ik had me voorgenomen om uiterlijk zaterdag avond de knoop door te hakken of ik het concert wel of niet door liet gaan. Want zonder verbetering was zingen geen optie. Maar gelukkig kwam er gedurende de dag wel verbetering. Heel voorzichtig heb ik geprobeerd de eerste klanken weer uit te stoten en heb ik me aan een lied gewaagd. En het kwam eruit! Yes! We gaan het doen!!! De kogel was door de theaterkerk.

En zondag bij het opstaan werd dat gevoel bevestigd. Het gaat gewoon lukken. Wat een wondermiddel. Dus nog een laatste dosis pillen erin en gaan! Maar wat een spanning! Ik geloofde inmiddels in het feit dat ik wel enkele nummers kon zingen met deze stem maar gingen mijn stembanden het ook goed vinden om ruim 2 uur de voorstelling te dragen.

Maar zoals het vaak gaat… na het eerste lied zet je dat aan de kant, gaat de adrenaline stromen en dan is het gaan met die banaan. En wat was dat fijn! Alle nummers kwamen eruit. Natuurlijk hoor je zelf verschil en ben je altijd kritisch maar het publiek dat van niets wist heeft het gelukkig niet door gehad! En het is me zelfs gelukt om tijdens het concert te genieten en te beseffen dat ik gewoon in dat prachtige theater mag staan voor een zaal fijne mensen.

Is het dan nu echt afgelopen met de Hollandse meesters? Geen idee.

2020 wordt het jaar waarin ik me ga storten op nieuwe plannen. Vanaf januari ga ik gelukkig wel door met die prachtige liedjes van de Hollandse meesters maar dan met harmonie en fanfare orkesten. Een kant en klaar themaconcert voor ieder orkest in Nederland. Arrangementen van Emile Stoffels en zang en presentatie van mij, compleet met aankleding en beamer presentatie. Dat gaan we proberen aan de man te brengen. (Zegt het voort bij alle muzikale vrienden en familie www.martijnvanvuuren.nl/HMIC)

En ondertussen ga ik brainstormen over iets nieuws. Alle ideeën zijn welkom. Nieuw thema, nieuwe muziek, nieuwe vorm? Alles kan, alles mag! Laat onder deze blog gerust je suggesties achter of mail me.

En het fijne is dat ik al mijn lieve comboleden nog terug ga zien in andere settings. Want wat ben ik deze mensen enorm dankbaar voor alle tijd en energie die ze gestoken hebben in deze concerten. Wieke, Tom, Melvin, Meindert-Jan en Caroline! Jullie zijn toppers!

vlg: Melvin, Tom, Wieke, Martijn, Meindert-Jan, Caroline
Geplaatst in Geen categorie

Hollandse meesters 2.0!!!

Begin van dit jaar (11 februari) schreef ik een blog over de nieuwe plannen voor 2019.

Daarin vertelde ik over een aantal gesprekken die ik had over leuke plannen voor 2019. Een aantal uitkomsten van die gesprekken zijn inmiddels al bekend. Zo hebben we dit jaar optredens gehad van Hollandse meesters in Overloon, maar ook afgelopen weekend in het verzorgtehuis Liduina. Daarnaast komen er nog twee uitvoeringen in de theaterzaal De Providentia komende zaterdag en zijn we zondag 10 november te zien in een van de mooiste theaters, namelijk De Theaterkerk in Bemmel.

Maar in de blog deed ik ook nog een beetje vaag over een gesprek met een arrangeur. En inmiddels zijn we op het punt dat ik daar meer over kan vertellen.

Zoals gezegd heb ik begin dit jaar contact opgenomen met arrangeur Emile Stoffels van StoffelsMusic. Ik ken Emile eigenlijk al heel lang maar nog niet heel goed. Hij was ooit dirigent in het leerlingenorkest waarin ik speelde, ik zag hem als dirigent van andere orkesten bij uitvoeringen en hij arrangeerde muziek voor het dweilorkest waar ik in speelde. En soms heb je wilde ideeën en moet je de stoute schoenen aantrekken. Best spannend moet ik eerlijk zeggen.

Ik had het idee gekregen dat het misschien wel heel leuk zou zijn om mijn concept van Hollandse meesters aan te bieden aan orkesten in het land. Als muzikant maar ook als presentator van concerten heb ik regelmatig gezien hoe lastig het is voor orkesten om leuke originele concerten te organiseren. Het mist domweg vaak aan enthousiaste leden die tijd, energie en creativiteit hebben om dergelijke concerten te bedenken en te organiseren. Ik dacht: daar kan ik wat in betekenen.
Het idee is er al alleen moet het nog omgezet worden naar een kant-en-klaar-pakket voor harmonie of fanfare orkesten. En tja, daar wordt het lastig. Ik kan namelijk geen muziek arrangeren. Dus toen dacht ik gelijk aan Emile.

Ik heb hem dus een mail gestuurd met mijn idee erin. Althans ik heb een mail geschreven… lang getwijfeld…. wel verzenden/niet verzenden??? Ok… WTF ik doe het!

En dan wachten…….

Na een paar dagen kreeg ik een mail terug van Emile, en wat denk je? Hij was erg enthousiast en wilde graag een keer om te tafel. Dat hebben we dus gedaan en eigenlijk was na één avondje het plan klaar.

Emile arrangeert de muziek uit mijn concert voor orkesten en gebruikt zijn connecties om het idee aan de man te brengen. Het orkest kan vervolgens voor een vaste prijs het totaalpakket boeken.

Het orkest verzorgt zelf een kort programma voor de pauze en na de pauze komt het Hollandse meester blok onder de titel “Hollandse meesters in concert.” Een uur lang liedjes van overleden Nederlandstalige artiesten gezongen door mij en gespeeld door het orkest. Daarbij praat ik het geheel aan elkaar.

Inmiddels is de pagina klaar op mijn website met daarop alle informatie, heb ik een flyer gemaakt, social media kanalen geopend en lanceren we vandaag het concept.

Er kan dus vanaf nu contact opgenomen worden voor informatie of om concerten te plannen. De eerste concerten kunnen vanaf begin 2020 ingepland worden.

Ik heb er ontzettend veel zin in omdat het me erg leuk lijkt om samen te werken met diverse orkesten in het land. Er is niets leuker dan om met enthousiaste en gemotiveerd muzikanten iets moois neer te zetten voor een nieuw publiek. Amateur musici die met passie musiceren en met elkaar willen werken aan een mooi en gevarieerd concert.

Speel je dus in een orkest, ken je muzikanten die musiceren in een harmonie of fanfare? Tip ze gerust de website. Als er vragen zijn kunnen ze altijd contact opnemen.

En voor iedereen die het wilt weten (ik krijg namelijk nogal vaak die vraag)… ja ik loop nog steeds hard. Evy is nog steeds mijn vlaamse buitenechtelijke relatie. Vind ik het al leuk? Nee… dat nog niet.

Geplaatst in blogs

En toen kreeg ik GRIP in mijn leven…..

“Hoezo? Had je nog geen grip dan? Was je op zoek naar grip dan?”

Nou nee eigenlijk niet! Ik moet zeggen dat ik best tevreden was over…. ja over best heel veel eigenlijk. Ik ben een zeer gelukkig en tevreden mens. “Maar vanwaar die verandering dan?”

Een tijdje geleden las ik een artikeltje over het boek GRIP van Rick Pastoor. Een boek over het geheim van slim werken. Ik dacht…. misschien leuk voor thuis. Een vrouw in huis die ZZP’er is kan vast goede tips gebruiken. Want ik ben niet jaloers op het zijn van ZZP’er en te moeten werken op die plek die ook je thuis is. Dat vraagt planning, structuur, discipline, lef en nog veel meer. Dus ik dacht: Ik koop dat boek voor d’r. Maar toen ik een beetje zat te bladeren door het boek raakte ik toch wel erg nieuwsgierig. Volgens grip moet je ook een accountability-partner hebben dus ik dacht… misschien wel handig als ik ook een beetje snap hoe het bedoeld is. Dus ik begon te lezen….…. en hé dat is effe handig! Dat ga ik doen. Dus ik begon mijn agenda anders te gebruiken, ging als een dolle aan de slag met de app ‘todoist’ en ging een drastische zomerschoonmaak houden in mijn email-account en ben begonnen aan het indelen van mails. Ook mijn evernote app begon ik op te schonen en opnieuw in te delen. 

En om dat vol te houden plan ik elke vrijdag een wekelijkse review en blik ik terug op mijn week. EN tjonge… wat kan ik daar blij van worden! Het geeft rust! Het geeft orde! Het geeft richting! Het geeft structuur! En ik vergeet niks meer! (oei dat is gevaarlijk om te zeggen… Tot nu toe dan!)

En of dat nog niet genoeg is gaat dit alles nog maar over deel 1 van het boek. In deel 2 ga je grip krijgen op je jaar. Ik ging nadenken over mijn passies, vaardigheden en missies. Ik deed een meer dan uitgebreide review op het afgelopen jaar en ging vervolgens doelen stellen en die indelen voor het komende jaar en daar weer taken aan koppelen. 

SERIEUS?!’ hoor ik je denken. ‘Ik word al moe bij het idee!’  Maar ik moet zeggen: ik wordt er nog blij van ook! Tja ok, de eerste keer kosten dit soort dingen veel tijd. Formats maken, apps uitzoeken, structuur brengen in je mail, agenda en todo’s maar nu pluk ik er de vruchten van. 

Nu ben ik begonnen aan deel 3. Wat gaat dat nog brengen!? Nou misschien wel de grootste schok voor mijzelf, mijn gezin en mijn omgeving!

Deel 3 gaat over: Hoe je jezelf beter maakt. Het gaat over je zelfbeeld. Het gedrag wat hierdoor beïnvloed wordt en de reactie daar op van anderen en jezelf. En hoewel dit natuurlijk open deuren zijn dacht ik….. f*ck it…… nu zet ik door!

……

Jaaaaaa…. ik bouw de spanning op!! (ga even zitten voor je verder leest!)

…..

(Eigenlijk durf het gewoon niet te zeggen!)

Ik ben gaan sporten! (ik heb je gewaarschuwd!)

Toch vreemd hoe dat werkt! Al 35 jaar sport ik niet. En als het over sporten gaat schaam ik me eigenlijk al die jaren al als ik hardop moet zeggen dat ik niet sport. Nu heb ik de stoute (hardloop)schoenen aangetrokken en ben ik dus wel begonnen met sporten. En het rare is… daar schaam ik me dan ook weer voor. Het voelt een beetje als nog eens uit de kast komen. Maar mensen: HIER BEN IK! IK LOOP HARD! EN IEDEREEN MAG HET WETEN! 

En ja…. al drie keer in de week! Maar ik moet wel zeggen… allemaal dankzij mijn steun en toeverlaat Evy. Mijn Vlaamse mental coach in mijn oortje. Nu maakt ze het me ook wel erg makkelijk om te beginnen. Want op maandag ochtend toen ik voor het eerst mijn sportschoenen onder het stof vandaan hield en wilde gaan beginnen matste ze me enorm. 

Evy zei: “Ok we gaan beginnen en starten met een minuut lopen.” Ik dacht… yo… dat kan ik. Relax! Dus na een minuut zei ze: Over 3 seconde mag je 1 minuut wandelen! Wow Evy! Je bent geweldig! Maar ja…. toen bleek lopen in het Vlaams toch iets anders te betekenen. 

(Dat kon mijn goede collega bevestigen toen hij vertelde dat hij in België ooit eens is aangesproken door de badmeester met de opmerking dat hij niet mocht ‘lopen’ bij het zwembad. Ik vond het een hilarische anekdote als ik me voorstel hoe hij tijgerend verder zou kruipen.)

Met deze openbaring hoop ik mezelf een stok achter de deur te geven. Iedereen weet het nu! Nu moet ik doorzetten! EN ik ga ervoor. Het staat tenslotte structureel in mijn agenda. En de agenda is heilig volgens grip! En ik heb het voor de zekerheid ook maar als terugkerende activiteit in mijn todolist gezet. En als ik het even niet meer zie zitten zegt Evy heel lief in mijn oor: “Je mag fier op jezelf zijn!” En zo is dat!

Dus GRIP heeft mij niet alleen grip gegeven maar nog veel meer. Wil je er meer over weten? Google maar eens of vraag me gerust. Ik wil je er met veel plezier alles over vertellen. 

En nu….. nu kan ik “blog schrijven over grip” van mijn todolist schrappen. 

P.S. Als je je afvraagt of onze ZZP’er in huis er ook blij mee was? Jazeker! Ook zij is flinke slagen aan het slaan! Vet leuk!

P.P.S Heb je al kaartjes voor Martijn zingt Hollandse meesters? 14 september in de Providentia in Gendt en 10 november in De Theaterkerk in Bemmel.
Zie agenda

Geplaatst in blogs

Het gaat gebeuren!!!

Het was 17 november 2017. Een week nadat ik voor de allereerste keer mijn concert “Martijn zingt Hollandse meesters” uitvoerde in De Buitenpoort in Huissen. Wat was dat gaaf! Ik was zo blij en trots dat het gewoon gelukt was. Alles verliep boven mijn verwachtingen. Maar ja, toen dat klaar was begon het wel te kriebelen. Op die 17 november schreef ik in een blog op mijn site:

Ik zou heel graag mijn Hollandse Meesterconcert nog op andere locatie(‘s) uitvoeren. Heb je ideeën, suggesties of aanvragen? Laat het me weten! (Theaterkerk Bemmel….je mag altijd bellen! 😉

Maar ja…. die Theaterkerk belde natuurlijk niet. Gelukkig waren er wel anderen die belden (of reageerden) en hebben we inmiddels het concert meerdere keren uit mogen voeren. Maar ja… stiekem droomde ik van de Theaterkerk in Bemmel. Want voor iedereen die het niet kent: het is daar prachtig! De oude kerk is omgebouwd tot een echt theater. Geweldige foyer, prachtige zaal met een mooie tribune tot in de nok van de kerk. Alle oude elementen zijn prachtig in ere gehouden maar toch is het een modern theater. Ik heb het elders nog niet zo gezien! En het staat gewoon in mijn woonplaats!!!!

De periode na mijn concert in De Buitenpoort kreeg ik te horen dat het programma voor de Theaterkerk al vol was voor het hele seizoen en dat ik volgend jaar maar contact moest opnemen. 

“Oh ja, natuurlijk….. zo gaat dat met theaters…. daar moet je snel bij zijn.”

Maar ik laat me niet kennen. Dus ruim op tijd neem ik weer contact op!

In de tussentijd was ook Hanneke bezig om de Musical Night te programmeren in de theaterkerk en dat lukte. 3 professionele, ervaren musical artiesten. En dat werd een succes. Ik vond het geweldig om als percussionist mee te kunnen doen aan deze prachtige show met deze geweldige mensen op deze mooie plek.

Helaas kreeg ik een nee. Ik kon natuurlijk de kerk zelf huren maar dat zou wel een groot financieel risico zijn. Helaas wilden ze mijn concert niet zelf programmeren. En natuurlijk snap ik dat. Martijn zingt Hollandse meesters? Who the f*ck is Martijn van Vuuren? Wie kan ze garanderen dat daar nog mensen op af komen als er kaartjes gereserveerd moeten worden. Een gratis concert in Huissen zat snel vol maar ja, als er kaarten gekocht moeten worden….. 

Gelukkig waren er wel andere plaatsen waar we terecht konden. Met veel plezier en succes hebben we de voorstelling mogen spelen in Angeren, Elst en Overloon. Maar ja…. die theaterkerk!!! Dat zou toch wel gaaf zijn! Ik heb de stoute schoenen aangetrokken. Ik dacht: Boeien! Ik probeer het nog één keer! En wat denk je!? Ik werd uitgenodigd voor een gesprek!!!

Inmiddels had ik mooie opnames van het concert in De Kik in Elst, waren er mooie foto’s gemaakt en was er de ervaring dat dit programma goed werd ontvangen en er gelukkig ook veel publiek voor is. En met die bagage in mijn achterzak kreeg uiteindelijk een bericht! Ja, we programmeren het concert in het theaterseizoen 2019/2020! De aanhouder wint! YES!

Zondag middag 10 november 2019 is het zover! Martijn zingt Hollandse meesters in de Theaterkerk in Bemmel. En de kaartverkoop is gestart!

Hier zijn de kaarten te reserveren.

Dus heb je het concert nog niet gezien… zorg dat je erbij bent. Heb je het al wel gezien maar ben je nog nooit in de Theaterkerk geweest? Zorg dan ook dat je erbij bent. OF heb je beide al wel gezien… dan heb je vast zin in nog een gezellige zondag middag lekker meezingen en luisteren naar de mooiste liedjes van overleden Nederlandstalige artiesten. 

En dat is niet het enige. Want ik sta 8 september nog in verzorgingshuis Liduina in Bemmel en zaterdagavond 14 september in de Providentia in Gendt. En daarnaast nog veel leuke andere optredens en ben ik nog bezig met iemand voor een ander gaaf project. Maar daarover na de zomer meer. Wil je op de hoogte blijven? Kijk dan af en toe op de site en in de agenda

Geplaatst in Geen categorie

Mijn avonturen in Brabant.

Afgelopen zondag was het weer zover. We mochten weer met onze Hollandse meesters op de planken. Wat het extra spannend maakte was het feit dat we voor de eerste keer voet ging zetten op Brabantse bodem. Geen theater in de buurt en geen sneak preview vooraf. Dat maakte het wel spannend. In hoeverre komen er dan mensen op af die geen idee hebben wie Martijn van Vuuren is en wat hij precies gaat doen.

Nu hoor ik je denken… maar hoe komen jullie daar dan terecht? Nou… de laatste keer in theater de Kik in Elst heb ik oude bekende; Barry van Opbergen gevraagd om eens te komen kijken naar de voorstelling. Barry heeft een eigen bedrijf, E&E support. Hij begeleid artiesten, is organisator van evenementen, en regisseert voor koren of orkesten e.d. Ik dacht wie weet heeft hij goede adviezen voor de voorstelling of ideeën voor eventuele optredens. En wat bleek, Barry was na de show ontzettend enthousiast en wilde de voorstelling gelijk proberen weg te zetten in zijn woonplaats Overloon. In Overloon is een paar jaar terug de zaal van De Pit gerenoveerd en ontstonden de plannen om de zaal meer als theaterzaal te gaan gebruiken. Barry was daar al bij betrokken en heeft de mensen van de Pit weten te enthousiasmeren voor “Martijn zingt Hollandse meesters.”

De voorbereidingen liepen lekker. Barry zorgde geweldig voor de PR. Er werden mooie posters en flyers gedrukt. In zo’n beetje alle openbare plaatsen van Overloon was mijn kop te zien. Er werd gepromoot bij lokale verenigingen, ik was nog te horen op de lokale radio omroep en zo kwam langzaam maar gestaagd de kaartverkoop op gang. Oké…… het was niet zoals in de Kik binnen mum van tijd uitverkocht maar toch.

Ook het licht en geluid werd geregeld, en hoe!? Een zeer professioneel bedrijf werd ingeschakeld en het beknopte lichtplan werd uitgebreid tot een professioneel plan met zeer sfeervolle plaatjes. Ook kwam er een heuse priklijst (ik kende het woord ook nog niet) met alle benodigde apparatuur voor het geluid. En zo werd de voorstelling ineens naar een hoger plan getild!

Wat kan er nu nog mis gaan? Je kunt hooguit ziek worden! Maar nee… in de carnavalsvakantie heb ik al 4 dagen in bed gelegen dus dat zal wel niet.

Ja precies…. dus wel!

Op de zaterdag voorafgaand aan het concert begon het ineens. Goh wat zit ik toch te rillen. Mmm, wat een vervelende hoofdpijn. Ik zal toch niet ziek gaan worden? En die nacht kwam het antwoord. Ik heb de hele nacht niet geslapen. Rillen en zweten, hoesten (maar dat doe ik al vanaf december) hoofdpijn, spierpijn, de hele mikmak. En ik kan je vertellen. Dan begint de stress pas echt. Normaal gesproken, durf ik wel te stellen, ben ik nauwelijks zenuwachtig voorafgaand aan een concert. Maar als dit gebeurt! Dan wordt je wakker en krijg je de eerste foto’s door met een groep mensen die allemaal bezig zijn om het licht en geluid in te hangen, op te bouwen, zaal klaar te maken e.d. En dan denk je…. oké! Er is geen weg terug. De al oude theaterwet “The show must go on” gaat hier van kracht. Wat een ellende. Dus daar ging ik in de auto op weg om de pianiste van het station te halen en naar Overloon te rijden. Een tas vol medicijnen mee, stoomapparaten, keel snoepjes, neusspray en weet ik veel wat voor een andere troep.

En dan is het een minuut voor aanvang. Met klotsende oksels sta je dan in de coulissen hopend dat je het eind van de voorstelling haalt. Blijft mijn stem het doen? Houd ik de concentratie vol? Maar de grote hoofdvraag: kan ik iedere zin uitzingen zonder in hoesten uit te barsten.

Al deze vragen blijven tijdens de show door mijn hoofd spoken… maar ik heb het gehaald. Het was alles behalve een relaxte voorstelling maar het publiek heeft niets gemerkt. Ik kon het hoesten beperkten tot tussen de liedjes door maar dat heeft heel wat moeite gekost.

Al met al was het eigenlijk best een hele leuke avond. Het publiek deed lekker mee. Er werd meezongen, lekker gereageerd en luid geapplaudisseerd.

Achteraf krijg je dan de vraag: Maar heb je er wel van kunnen genieten? Als ik eerlijk ben… nee eigenlijk niet. Dit hoop ik nooit meer mee te maken. Maar gelukkig… de organisatie was super tevreden en wilt misschien zelfs wel dat we nog eens terug komen omdat ze zeker weten dan de zaal nog meer te kunnen vullen. Ik hoop deze herkansing te mogen krijgen en wel te genieten van die lieve mensen uit Brabant.

Inmiddels, na vier dagen griep en keelontsteking ben ik er weer. Eindelijk eens puf om dit op papier te zetten en met terugwerkende kracht tot nog even te genieten van de mooie kans die ik gekregen heb om met deze top mensen te werken en een nieuw publiek aan te boren. Thijs en Patrick bedankt voor jullie prachtige licht en geluid. Barry bedankt voor de vele uren organisatie die erachter zat. Combo bedankt voor de mooie begeleiding en mentale steun! Mensen uit Overloon en omgeving… bedankt voor jullie komst. Tot ziens!

HOME

Geplaatst in blogs

Het afscheid van clown Tijn!

Vandaag heb ik als meester Martijn carnaval gevierd op mijn school, IKC De Wissel in Zevenaar. En zoals dat gaat vragen kinderen al weken van te voren: “Mees, hoe ga jij met carnaval?” En terwijl de kinderen dat weken van te voren al wisten moest ik eerlijk zeggen dat ik nog niet had nagedacht over welk kostuum ik weer eens uit de kast zou trekken. Het voordeel van werken op een nieuwe school is dat ze nog niet eerder iets hebben gezien dus alles kan weer op herhaling de komende jaren hihi. 

Maar ja… we leven in 2019, en kinderen uit groep 7 hebben allemaal een telefoon en zitten op internet dus wordt je al meester ook gegoogeld. Dus op dinsdag ochtend kwamen de eerste kinderen al naar me toe. “Mees, we hebben een foto van jou als clown in de groepsapp gedeeld.” Ik moest erg lachen… ok, ze hebben mijn site inmiddels gevonden. Geen probleem natuurlijk. Ze zijn inmiddels al wel wat van me gewend en ik had ze al eens over mijn alter-ego verteld. Dus toen kwam de vraag: “Mees, wil je jouw clownspak aantrekken met carnaval?” “Tuurlijk!” Dus vandaag was de grote dag!

Wat de kinderen in de klas niet wisten is dat ze vandaag ook direct getuigen waren van mijn (misschien voorlopige) afscheid van clown Tijn. Het is niet dat we ruzie hebben. We gaan als goede vrienden uit elkaar en ik zal zijn neusje nog wel eens even opzetten voor mijn kleine man thuis maar even niet meer in de openbaarheid. 

Een paar weken geleden is clown Tijn al stilzwijgend verdwenen van mijn website. De titelpagina: MARTIJN VAN VUUREN: ZANGER, PRESENTATOR, PERCUSSIONIST EN CLOWN is met één woordje ingekort. Maar waarom?

Ik ben een bezige bij. Ik vind het ontzettend leuk om veel verschillende dingen te doen. Ik houd van de afwisseling, de uitdaging, de spanning maar het kost ook tijd. En ik merkte dat als ik door zou willen met optredens als clown ik daar weer veel meer tijd in zou moeten stoppen. 

Jaren geleden heb ik diverse cursussen clownerie gedaan. Bij onder andere Ton Kurstjens en Jose Sueters. En boordevol inspiratie ben ik aan de slag gegaan. Mijn ietwat verlegen en ondeugende clown paste ontzettend goed bij me. Clown Tijn sprak niet, maar met zijn mime vond hij het heerlijk om contact te maken met jong en oud. Lekker rondslenterend op een braderie of evenement vond hij het geweldig om een kleine glimlach op de gezichten te toveren van voorbij gangers. Maar vanaf het moment dat in 2017 de Hollandse Meesters in mijn leven kwamen ben ik minder gaan spelen als clown. En ik moet iets opbiechten. 

“Stiekem vind ik het clownen het aller engste om te doen.” 

Zet mij op een podium met een microfoon voor een stampend volle zaal en ik voel me als een vis in het water. Maar als clown moet je je pas echt bloot geven. Het is doodeng. En ik vind echt dat het een zwaar ondergewaardeerde discipline is. Nu moet ik ook eerlijk zeggen dat er ook echt heel veel hele slechte clowns rondlopen in Nederland maar ook echt  heel veel goede met passie voor het vak. want dat is het. Er zijn nogal wat mensen met een angst voor clowns. En ook op straat heb ik gemerkt dat mensen soms wegduiken als ik met mijn neusje om de hoek kwam. Maar ik heb vooral ook heel veel liefde gevoeld tijdens de optredens. Kleine kinderen die betoverend naar je blijven kijken. Mensen die je hele verhalen vertellen terwijl (zoals gezegd) clown Tijn niet terug sprak. Oudere mensen die genoten van het samen dollen en het contact. Misschien kon ik mijn liefde voor mensen wel het meest kwijt in het clownen. Maar zoals gezegd, het is ook doodeng. Hoe reageren ze? Hoever kan ik gaan? Hoe kom ik af van dat irritante **** (piep) kind dat maar bijdehand achter me aan blijft lopen en probeert mijn spullen af te pakken? Vinden ze het wel grappig?

En om dit goed te kunnen blijven doen zou ik weer veel meer tijd moeten besteden aan mijn ontwikkeling als clown. Moet ik weer cursussen gaan doen en weer meer zelfvertrouwen gaan krijgen als clown en daar ligt nu even niet de prioriteit. Ik geniet nog enorm van alle concerten die ik ga geven en in voorbereiding zijn van mijn Hollandse Meesters. Ik vind het super leuk om als percussionist mee te mogen spelen in combo’s en orkesten en ik kan alles kwijt in de fantastische avonden die ik mag presenteren. Tijdens dit soort avonden kan ik ook veel clownsskills kwijt. Het contact maken met het publiek, het dollen met de zaal maar dan met gebruik van taal. 

En ik zeg niet dat ik mijn neus voorgoed aan de wilgen hang. Wie weet hoe de wind waait? 

Het clownen begon ooit met een droom om ooit (op wat latere leeftijd) cliniclown te worden. Een prachtig maar heftig beroep. Wie weet komt over een aantal jaren het moment dat ik de ballen heb om een poging te gaan wagen. Voorlopig geniet ik eerst nog enorm van de geweldige kinderen die ik iedere dag weer in mijn klas heb zitten en al die onvergetelijke ervaringen in de spaarzame uurtjes daarbuiten. 

De herinnering blijft aan die clown met zijn lach….” Pierre Kartner 

Home

Geplaatst in blogs

Nieuwe plannen voor 2019!

Terwijl het ‘voor de schermen’ momenteel even rustig is wordt er ‘achter de schermen’ hard gewerkt aan de plannen voor 2019. De maanden januari/februari stonden in het teken van zeer interessante gesprekken. Gesprekken met zeer verschillende personen waar weer erg leuke plannen uit zijn ontstaan.

Helaas kan ik nog niet over alles iets vertellen maar zodra er iets het wijde web op mag laat ik het natuurlijk weten.

Eén van de gesprekken die ik gevoerd heb is met Barry van Opbergen. Barry is eigenaar van E&E support. Een bedrijf dat advies en supportverlening doet voor de event- en entertainmentbranche. Ik heb Barry een tijdje geleden gevraagd om te komen kijken naar Hollandse Meesters in Theater De Kik. Na dat concert heb ik een inspirerend gesprek gehad en hebben we gekeken naar een mogelijkheid om het concert uit te kunnen voeren in de omgeving waar Barry woont. En niet veel later was het geregeld. 

31 MAART SPELEN WE “MARTIJN ZINGT HOLLANDSE MEESTERS” IN DE PIT IN OVERLOON!!!!

Het blijft toch wel super leuk dat we dit concert nog vaker mogen uitvoeren. En dankzij E & E support wordt het ook nog eens geweldig geregeld! Kaarten zijn nu al te reserveren via: deze website.

Maar daar blijft het niet bij…….. vandaag ook nog een erg leuk gesprek gehad met misschien wel één van de mooiste kleine theaters van Nederland en als het even mee zit zullen we komend seizoen ook daar te zien zijn! (ik ben al aan het duimen!) 

Het derde gesprek is met een arrangeur waarmee ik erg leuke plannen aan het ontwikkelen ben. Voorlopig nog even druk met alle voorbereidingen die daarbij komen kijken. Maar later in het jaar gaan jullie daar zeker meer over horen. 

Verder ga ik donderdag 28 februari nog een blokje Hollandse Meesters doen bij een carnavalsavond voor de ouderen in Gendt. Ook komen er natuurlijk nog wat presentatie en percussieklusjes aan. Wat blijft het toch heerlijk om daar naast alle onderwijs werkzaamheden lekker mee bezig te zijn. Ik ben een bevoorrecht mens! 

 

Geplaatst in blogs

2018: Het jaar van de verandering

De laatste dag alweer van 2018! Het is een enorm cliché, maar wat gaan die jaren snel. Het leek nog maar pas geleden dat ik mijn blog schreef over 2017. ‘Een meesterlijk jaar’ zoals ik hem toen omschreef. Ook dit jaar zijn er weer veel mooie dingen gebeurd. Terugkijkend naar mijn tijdlijn op Facebook kwamen er weer veel herinneringen naar boven. Ik zou zeggen: 2018 het jaar van de verandering.

Het jaar begon al gelijk muzikaal. Op 8 januari startten we met repeteren voor het eerste soloconcert van Hanneke met Miriam Venema en Ton Sieben. Na een lange tijd van vooral veel zingen en presenteren dook ik weer lekker achter mijn percussiesetje. 

En wat was het een gaaf concert in de buitenpoort.
In maart mocht ik voor de tweede keer mijn Hollandse Meesters ten gehore brengen voor de Sasa in Angeren. Het was fijn om na zo’n lange tijd van voorbereiden het concert nog eens uit te mogen voeren. 

In maart startte ook mijn nieuwe uitdaging bij curriculum.nu officieel. Het begon met een lezing van professor Erik Scherder en een toespraak van Minister Slob (inmiddels mag ik Arie zeggen 😉

Na die startdag in maart hebben we ons dit jaar 4 keer 3 dagen opgesloten ergens in een hotel in Nederland om te werken aan het onderwijs van de toekomst. Helaas is het niet in december afgekomen zoals aanvankelijk gepland. Maar we hebben flinke stappen kunnen maken.

Op 17 april gaf Hanneke voor de tweede keer haar concert waarbij ik weer op mijn ‘prutje’ mog rammen. 

Op 26 april kondigde ik op Facebook groot nieuws aan. Na 13 jaar werken op IKC Het Drieluik in Huissen ging ik switchen van baan. Een spannende stap. Ik werkte 13 jaar met een zeer wisselend maar altijd gezellig team van leerkrachten. We hebben prachtige dingen meegemaakt. Van ‘kleuterjuf’ tot waarnemend directeur. Alles is voorbij gekomen maar het werd tijd voor iets nieuws en dat werd IKC De Wissel in Zevenaar. En nu, een half jaar verder, kan ik zeggen dat ik er geen spijt van heb. Gelukkig zie en ik spreek ik nog steeds mijn oud collega’s af en toe en organiseren we spelletjes avonden. 

In april waren we ook 1 jaar getrouwd en dat hebben we in mei gevierd met een weekendje Wenen. Daarnaast in mei nog een bevrijdingsconcert gespeeld.

Op 27 mei kondigde ik aan dat ik met mijn “Hollandse Meesters” het theater in zou gaan met een uitgebreider combo en een aantal nieuwe (oude) nummers en speelde ik een preview tijdens de presentatie avond in theater de Kik in Elst. 

In juni had ik een top avond bij het presenteren van een muzikale Pubquiz in Angeren met live muziekfragmenten van de Harmonie in Angeren. 

6 juli was het dan zover! Mijn allerlaatste werkdag op Het Drieluik in Huissen. Een leuke maar ook emotionele dag. En dan lekker genieten van 6 weken vakantie. En wat voor een vakantie! Eerst met mijn gezinnetje op de camping in Roggel en daarna met mijn paps 3 weken rondreizen in Kenia. Een onvergetelijke ervaring!

20 augustus begon mijn eerste werkdag in Zevenaar. Nieuwe collega’s, nieuwe leerlingen en nieuwe ouders. Dat is even wennen. Ineens ben je niet meer degene die alle vragen krijgt maar de persoon die de hele dag vragen stelt. Dat is een vreemde gewaarwording. 

Eind september speelde we voor het eerst Hanneke’s tweede soloconcert. Dit keer met Miriam Venema en Silencio Pinas en nu in de theaterkerk in Bemmel. 

Ook is dit het jaar dat mijn grote dochter binnen een jaar 3 zwemdiploma’s haalt! (sorry…trotse papa) 

Het jaar van verandering uitte zich niet alleen in het werk bij curriculum.nu en mijn nieuwe werk in zevenaar maar ook Hanneke ging weer in een musical productie spelen en wel een hoofdrol in The Elephantman. Dat brengt ook altijd weer wat veranderingen met zich mee in de organisatie thuis. Maar in de afgelopen jaren hebben we wel geleerd om daar weer een mouw aan te passen. En wat was het een geweldige voorstelling. En wat was Hanneke goed! (sorry… ook een trotse echtgenoot)

17 november was de grote dag! Hollandse Meesters in Theater de Kik. Een onvergetelijke avond. Een uitverkochte zaal vol enthousiaste mensen! (sorry… ook een beetje trots op mezelf)

En dan zijn we al weer bij de laatste maand van 2017. Waarbij ik 12 december de laatste driedaagse ben ingegaan voor curriculum.nu. Een maand waarin ik ook weer een aantal mooie theatervoorstellingen mocht zien. In totaal zag ik 21 voorstellingen voorbij komen op Facebook dit jaar waar ik ben geweest. Sommige om te recenseren en sommige om gewoon lekker uitgezakt op een rode pluche stoel van te genieten. 

En dan is het jaar weer voorbij! Wat is er een hoop gebeurt! En wat ben ik toch een gezegend mens! Ik mag nog steeds genieten van mijn gezonde en gelukkige gezin, heb mijn dierbare nog om mij heen en geniet van alle mooie dingen die ik meemaak. 

Ook voor het nieuwe jaar zijn er al weer mooie plannen. Heb ik komende maand een aantal interessante gesprekken en is het even afwachten of daar weer leuke dingen uit gaan rollen. Maar ik hou jullie op de hoogte!

Fijne jaarwisseling en maak er wat moois van in 2019. Iemand anders gaat het niet voor je doen!

Geplaatst in blogs

De Kik gaf de kick!

Twee dagen later en nog steeds zit ik een beetje op een roze wolk! Wat was het gaaf afgelopen zaterdag in Theater de Kik in Elst. 

Een jaar en een week geleden speelde ik voor het eerst in mijn leven een soloprogramma. Liedjes van overleden Nederlandstalige artiesten. Retespannend natuurlijk. Kan ik dat wel? Gaan er mensen komen? Wat zullen anderen ervan vinden? 

Vanwege al die vragen begon ik redelijk veilig. In een zaal in Huissen (mijn geboorte stad) een gratis concert met vrijwillige bijdrage. En ja… het lukte. Een uitverkochte (of nou ja… uitgeserveerde) zaal vol mensen en heel veel enthousiaste reacties. Tja en dan? Dan gaat het kriebelen. Dit was leuk. Dit was heel leuk! Dit wil ik nog een keer!!!

Niet veel later kregen we de kans om voor een ouderenbond ons programma nog een keer te spelen. Leuk natuurlijk omdat al die voorbereidingstijd dan niet voor één voorstelling is geweest. Maar dat was het nog niet. We wilden er nog een schepje bovenop. Vandaar dat ik de stoute schoenen heb aangetrokken en contact heb gezocht met theater de Kik in Elst. En ja daar konden we terecht. We mochten spelen op de presentatie avond. 15 minuten als preview van ons concert. Dat was misschien wel nog spannender want nu moest je in 15 minuten een goede indruk achter laten. Niks geen tijd om rustig op te bouwen maar direct knallen. Maar wat heeft de Kik een fijne achterban. Ze hadden er zin in en wilden meer zien want bij de voorverkoop voor vrienden van het theater werden er al ruim 100 kaarten verkocht. En niet veel later was ook de rest van de zaal uitverkocht. 

Tijdens die presentatie avond hebben we het publiek in Elst gevraagd welke artiesten ze graag wilden horen. Gelukkig heel veel Hollandse Meesters die al in ons programma zaten maar ook een aantal namen die nog niet op onze repertoirelijst stonden. Dus we konden aan de bak. We zijn met het combo weer bij elkaar gekomen om een aantal nieuwe nummers in te studeren. Zo hebben Benny Nijman, Annie de Reuver, Lennaert Nijgh, Zangeres zonder naam, Dorus en vele andere nog een plek gekregen in het programma. Ook hebben een paar mooie ballads plaats gemaakt voor een vlotter en meer herkenbaarder repertoire. Maar naast die nieuwe medley’s besloten we ook een blokje ‘u vraagt wij draaien’ erin te verwerken. Het publiek mocht artiesten noemen en wij zouden het proberen te spelen. (als dat maar goed gaat!?) Maar wat was dat leuk! Ik kreeg er geen genoeg van. Ik denk dat we daardoor ook een kwartier zijn uitgelopen maar de sfeer zat er lekker in. Het publiek kwam met leuke suggesties. Zo hebben we Anneke Grönloh, Koos Alberts, Suger Lee Hooper, Nico Haak, Jules de Corte e.d. gespeeld. (OK, de één klonk waarschijnlijk wat beter dan de ander maar volgens mij hebben we vrijwel alle suggesties de revue laten passeren.)

Niet alleen bij dit blokje was het publiek enthousiast betrokken maar al vanaf het derde nummer werd er luidkeels meegezongen en reageerde men spontaan op al mijn vragen. En dat is heerlijk. Dan krijgt de avond de flow waarop je alleen maar kunt hopen. En mijn avond is dan compleet als het lukt om na een blokje met een hoop ongein je ook weer een heel klein, zacht en ingetogen liedje kan doen waarbij de zaal weer muisstil zit te luisteren. 

En tja, dan ben je inmiddels weer twee dagen verder. De eerste foto’s en filmpjes druppelen binnen en het nagenieten kan beginnen. Maar ook het nadenken. Want wat zou ik dit graag nog veel vaker willen doen. En inmiddels begin ik te geloven dat er een grote groep mensen is die ook graag nog een avondje geniet van al de prachtige Nederlandstalige nummers. En zoals iemand gister in het publiek zei: “Dit concept moet je nooit meer loslaten.” Er komen vanzelf weer nieuwe artiesten bij dit je kunt toevoegen nadat ze overlijden en er zijn nog avonden genoeg te vullen met dit mooie repertoire. Toon, Wim, Ramses, Andre, Frans, Annie, Joop, Robert en al die andere zangers, zangeressen, tekstschrijvers en componisten! Dank voor dit dankbare, tijdloze en schitterende repertoire!

foto: Stephan Markus