Categorie: Geen categorie

Geplaatst in Geen categorie

2.4 Hoe je tijd maakt voor belangrijk werk

Gepost op door martijnvanvuuren

En waarom belangrijk werk altijd het laatste is dat je doet.

Een vraag die ik mezelf regelmatig stel: wanneer heb ik voor het laatst echt gewerkt aan iets dat er over een half jaar toe doet?

Niet aan een mail. Niet aan een overleg dat vooral tijd kostte. Maar aan dat ene project, die visie, dat gesprek dat de school of mezelf verder helpt.

Vaak moest ik daar even over nadenken. En dat zegt genoeg.

Belangrijk werk vraagt nooit om aandacht

Dat is meteen het probleem. E-mail meldt zich. Een collega tikt je aan. Een deadline dringt zich op. Maar het werk dat er echt toe doet, doet dat zelden.

Niemand komt je eraan herinneren dat je nog moet nadenken over de koers van je team, of dat dat ene gesprek allang gevoerd had moeten worden. Dat soort werk moet je zelf op de agenda zetten. Doe je dat niet, dan gebeurt het simpelweg niet.

Waarom “ik maak er straks tijd voor” niet werkt

Straks komt zelden. Je meent het serieus, maar je agenda heeft altijd wel een excuus klaarliggen: iets dat urgent lijkt en daardoor voorrang krijgt.

Rick Pastoor schrijft in GRIP dat je agenda een contract is met jezelf. Wat erin staat, ga je doen. Dat betekent dat belangrijk werk pas echt gebeurt zodra het een plek en een tijdstip heeft. Niet als losse gedachte, maar als blok in je week.

Kies minder, en het lukt beter

Een tweede inzicht uit GRIP is misschien nog wel belangrijker: hoe langer je lijst met prioriteiten, hoe minder je er werkelijk van afkrijgt. Pastoor adviseert om je belangrijkste werk terug te brengen tot twee of drie zaken per week. Peter Drucker zei het scherper: wie vijf dingen prioriteit geeft, geeft eigenlijk niets prioriteit.

Dat voelt in het begin oncomfortabel. Er is tenslotte zoveel te doen. Maar juist door te kiezen, kun je die paar dingen ook echt afmaken. En wat blijft liggen, krijgt volgende week opnieuw een kans, in plaats van dat het stilletjes verdwijnt tussen twintig andere goede voornemens.

En dan: er echt tijd voor maken

Heb je die twee of drie zaken helder? Reserveer dan een concreet blok in je agenda. Niet “deze week nog”, maar een vaste dag en een vast tijdstip. Voor een leerkracht betekent dit vooral het beschermen van een moment buiten de lesuren; voor een schoolleider gaat het om een blok tussen alle overleggen en ad-hoczaken door.

En behandel dat blok zoals je een afspraak met een ouder zou behandelen. Niet verplaatsbaar zodra er iets anders “belangrijker” lijkt. Want dat gevoel van belangrijk bedriegt je vaker dan je denkt: de haastige mail voelt urgenter dan het rustige, grote werk, terwijl die mail over een week vergeten is en dat grote werk over een half jaar nog steeds telt.

Een kleine stap

Kies voor komende week één ding dat je normaal gesproken laat liggen, maar dat je eigenlijk wel had willen doen. Plan er een blok van minimaal een half uur voor in, op een vast moment.

Geen lange lijst. Geen groots plan. Eén ding, met een plek in je agenda.

Tot de volgende

We zagen al hoe je agenda werkt als instrument dat sturing geeft. Dit artikel laat zien hoe je dat instrument ook echt inzet voor het werk dat je op de lange termijn verder helpt.

In de volgende Substack kijken we naar reflectietijd: waarom een moment van terugkijken in je agenda net zo belangrijk is als het werk zelf.

Wil je niks missen?

Abonneer je dan op deze Substack!

En als je het met plezier hebt gelezen, deel het dan vooral. Dat helpt mij om mijn missie waar te maken en nog meer mensen op weg te helpen naar meer GRIP in je werk en je leven.

Delen

Hulp nodig?

Wil je niet alleen lezen, maar ook echt aan de slag? Ik geef trainingen ‘Slim werken’ voor leerkrachten, directeuren, KC’ers en MT-leden. Er zijn diverse mogelijkheden, van teambijeenkomsten tot een meerdaags traject.

Kijk op martijnvanvuuren.nl/slim-werken of neem gerust contact op.

Geplaatst in Geen categorie

2.2 Waarom je agenda geen archief is, maar een kompas

Gepost op door martijnvanvuuren

Het verschil tussen volgen en sturen.

Van registratie naar richting

De meeste agenda’s in het onderwijs zijn een registratie van wat er op je afkomt. De jaarkalender wordt bij de start van het schooljaar weer keurig overgenomen in de agenda. 

Vergaderingen die worden ingepland. Verplichtingen die er al jaren in staan. Afspraken die gewoon… verschijnen.

Je agenda is vol. Maar vol van wie?

Een kompas werkt anders. Een kompas laat niet alleen zien wat er staat. Het laat zien waar je naartoe wilt.

Het verschil zit niet in de tool. Het zit in de vraag die je stelt als je je agenda opent.

Wat dit betekent voor leerkrachten

Als leerkracht ligt een groot deel van je week al vast. Lessen, rooster, vergaderingen. Dat is gewoon zo.

Maar er zijn ook uren die dat niet zijn. De spaarzame tijd na de lessen. Het moment na schooltijd voordat de volgende verplichting begint.

Als je die tijd niet bewust inplant, vult hij zichzelf. Met wat het hardst roept. Met wat toevallig langskomt.

Een leerkracht die zijn agenda als kompas gebruikt, plant die uren wél. Niet vaag, maar concreet. Een blok om voor te bereiden. Een blok om nakijkwerk af te maken. 
Een blok om taken van je takenlijst aan te pakken. (Die takenlijst, daar komen we in thema 3 uitgebreid op terug.) 

Maar ook die teamvergadering of dat oudergesprek. Waarschijnlijk stond die er al wel in. Maar de voorbereiding op het gesprek of vergadering en het schrijven van de notulen achteraf. Ook dat vraag tijd, dus ook dat hoort in je agenda.

Maar het principe is simpel: als het niet in je agenda staat, verdwijnt het in de drukte.

Wat dit betekent voor schoolleiders en KC’ers

Voor schoolleiders en KC’ers ligt het net iets anders.

Jullie hebben vaak wél meer regie over de eigen agenda dan leerkrachten. Maar die ruimte wordt snel gevuld door wat van anderen komt.

Vergaderingen die worden ingepland. Gesprekken die worden gevraagd. Situaties die aandacht vragen.

De agenda staat open, en anderen weten dat.

Een schoolleider die zijn agenda als kompas gebruikt, blokkeert tijd voordat anderen dat doen. Niet alleen voor afspraken. Maar ook voor eigen werk. Een blok om te schrijven. Een blok om na te denken. Een blok om de agenda te maken voor de vergadering. Een blok om die vijf kleine taken van je lijst af te werken die al weken blijven liggen. 

Niet als luxe. Als noodzaak.

Drie vragen om je agenda te herijken

Vraag 1: Staat hier ook in wat ík wil doen? Niet alleen wat anderen van je vragen. Maar ook wat jij zelf belangrijk vindt of nog moet doen. 

Vraag 2: Zijn er blokken voor eigen werk? Voorbereiden, nadenken, schrijven, en ook: korte taken van je takenlijst afwerken. Als dat nergens staat, schuift het telkens op.

Vraag 3: Past mijn agenda nog bij wat ik nu wil bereiken? Er staan dingen in die er al jaren instaan. Vergaderingen die je misschien anders zou inrichten als je nu koos. Afspraken die hun functie hebben verloren.

Wees daar eerlijk in.

Een kleine oefening

Open je agenda van volgende week.

Zoek iets wat je al een tijdje voor je uitschuift. Iets wat je steeds wilt doen, maar nooit aan toekomt. Een voorbereiding. Een gesprek. Een taak die blijft liggen.

Plan daarvoor nu één blok in. Niet groot. Een half uur is genoeg.

Kijk wat het doet als je het een plek geeft.

Tot de volgende

In het volgende artikel gaan we een stap verder. Want een goede agenda beschermt je ook. Tegen te veel, te druk, te vol.

Hoe dat werkt? Dat lees je in artikel 2.3: Hoe je agenda je beschermt tegen overwerk.

Wil je niks missen?

Abonneer je dan op deze Substack!

En als je het met plezier hebt gelezen, deel het dan vooral. Dat helpt mij om mijn missie waar te maken en nog meer mensen op weg te helpen naar meer GRIP in je werk en je leven.

Hulp nodig?

Wil je niet alleen lezen, maar ook echt aan de slag? Ik geef trainingen ‘Slim werken’ voor leerkrachten, directeuren, KC’ers en MT-leden. Er zijn diverse mogelijkheden, van teambijeenkomsten tot een meerdaags traject.

Kijk op martijnvanvuuren.nl/slim-werken of neem gerust contact op.

Het geheim van Slim werken in 6 thema’s

  1. Waarom we altijd tijd tekortkomen
  2. Grip op je week
  3. Grip op je taken
  4. Grip op je prioriteiten
  5. Grip op communicatie en focus
  6. Het geheim van duurzame rust
Geplaatst in Geen categorie

2.3 Hoe je agenda je beschermt tegen overwerk

Gepost op door martijnvanvuuren
Zo voorkom je dat werk vanzelf naar de avond verschuift:

“Dat doe ik vanavond wel even.”

Herken je die zin?

Je zegt hem waarschijnlijk vaker dan je denkt.
Het nakijkwerk dat niet af kwam.
De mail die nog beantwoord moet worden.
Dat verslag dat morgen klaar moet zijn.

Het past niet meer in de dag.
Dus schuift het door.

Naar de avond. Naar het weekend.
En dat voelt misschien als flexibiliteit.
Maar het is eigenlijk iets anders: onzichtbaar overwerk.

Waar overwerk echt begint

Overwerk begint zelden met een bewuste keuze.

Bijna niemand denkt ‘s ochtends: vanavond ga ik lekker drie uur doorwerken.

Overwerk begint klein.
Met werk dat nergens een plek heeft.
Als een taak niet in je agenda staat, moet hij ergens anders terechtkomen.
En die andere plek is bijna altijd jouw eigen tijd.

Dat is het patroon.

Niet de drukte zelf, maar het feit dat de drukte nergens zichtbaar wordt.
Een lege agenda lijkt ruimte te geven.
Maar in werkelijkheid verbergt hij hoeveel er werkelijk op je bord ligt.

Je agenda als grens

In de vorige artikelen zagen we dat je agenda eindig is, en dat je hem als kompas kunt gebruiken. Die eindigheid heeft nog een derde functie.

Hij kan je beschermen.

Dat werkt zo.

Als jouw week eerlijk in je agenda staat, met je lessen, je afspraken én je eigen werk, dan zie je meteen wanneer er iets bijkomt dat niet past.
Dan is de vraag niet meer: “Hoe krijg ik dit er ook nog bij?”
Maar: “Wat gaat hiervoor wijken?”

Dat is een wezenlijk verschil.

In het eerste geval betaal jij de rekening, meestal ‘s avonds.
In het tweede geval maak je een keuze.
Iets verschuift, iets wacht, of je zegt dat het deze week niet lukt.

Een simpel advies voor die momenten:
Maak er een gewoonte van om bij onverwacht werk als eerste je agenda erbij te pakken.

Niet je mail. Niet je onderbuik.
Je agenda.
Want die laat zien wat er werkelijk mogelijk is.

Wat dit betekent voor leerkrachten

Jouw schooldag ligt vast.
De lessen bepalen het ritme, daar valt weinig te schuiven.
Juist daarom is dit voor jou zo belangrijk.

Alles wat naast het lesgeven moet gebeuren, nakijken, voorbereiden, rapporten, gesprekken verwerken, heeft geen natuurlijke plek in je dag.
Als je het niet inplant, weet je precies waar het belandt: aan je eigen keukentafel.

Een agenda die je beschermt, laat ook dat werk zien.

Niet als vage voornemens, maar als blokken met een plek in je week.
En als er dan een extra verzoek bijkomt, een invalklus, een oudergesprek, een taak van de bouwvergadering, dan zie je het meteen: dit past niet zomaar.
Dan kun je in gesprek.
“Ik wil dit best doen, maar dan schuift het nakijken van de toetsen een week op. Is dat oké?”

Dat is geen onwil.
Dat is eerlijkheid over wat een week aankan.

Wat dit betekent voor schoolleiders en KC’ers

Bij jou komt het onverwachte werk niet af en toe binnen.
Het komt dagelijks binnen.
Een zieke collega. Een ouder die boos belt. Een incident op het plein.
Voor je het weet is je geplande dag verdampt.

En dan gebeurt er iets sluipends: het werk dat je van plan was, verdwijnt niet.
Het verplaatst zich.

Naar na vieren. Naar de avond. Naar zondag.

Hier kan je agenda het verschil maken.

Als jouw eigen werk als blokken in je week staat, dan zie je bij elke verstoring direct wat er in de knel komt.
Dan kun je kiezen: verzet ik die afspraak, schuift dat stuk beleidswerk door, of laat ik dit nieuwe verzoek wachten?

Zonder die zichtbaarheid is er geen keuze.
Dan absorbeer je alles, en betaal je het verschil in eigen tijd.
Een gevulde agenda voelt misschien als minder vrijheid.
In de praktijk is het andersom: hij geeft je iets om op terug te vallen als de dag ontspoort.

Eerlijk is eerlijk

Eén kanttekening.

Je agenda beschermt je alleen als hij eerlijk is.

Een agenda waarin taken structureel te krap staan gepland, beschermt niemand.
Die verschuift het overwerk alleen naar een later moment.

Plan dus ruim.
Reken op uitloop.
En laat bewust wat lucht in je week zitten voor alles wat je nu nog niet kunt voorzien.
Dat voelt in het begin misschien als tijdverspilling.

Het is het tegenovergestelde.

Een kleine oefening

Let de komende week eens op die ene zin:

“Dat doe ik vanavond wel even.”
Elke keer dat je hem denkt, stel jezelf dan één vraag:
Waarom past dit niet in mijn werkdag?

Soms is het antwoord: omdat het echt niet anders kon.
Dat gebeurt, zeker in het onderwijs.
Maar vaak is het antwoord: omdat dit werk nergens een plek had.
En dat is precies het werk dat volgende week wél een blok in je agenda verdient.

Tot de volgende

Een eerlijke agenda kan je dus beschermen. Maar bescherming is niet hetzelfde als vooruitgang.

Want een agenda die alleen overwerk voorkomt, vult zich al snel met het werk dat toevallig langskomt. Dat is veilig. Maar niet per se belangrijk.

Hoe je ook echt tijd maakt voor het werk dat er op de lange termijn toe doet? Dat lees je in artikel 2.4: Hoe je tijd maakt voor belangrijk werk.

Wil je niks missen?

Abonneer je dan op deze Substack!

En als je het met plezier hebt gelezen, deel het dan vooral. Dat helpt mij om mijn missie waar te maken en nog meer mensen op weg te helpen naar meer GRIP in je werk en je leven.

Hulp nodig?

Wil je niet alleen lezen, maar ook echt aan de slag? Ik geef trainingen ‘Slim werken’ voor leerkrachten, directeuren, KC’ers en MT-leden. Er zijn diverse mogelijkheden, van teambijeenkomsten tot een meerdaags traject.

Kijk op martijnvanvuuren.nl/slim-werken of neem gerust contact op.

Het geheim van Slim werken in 6 thema’s

1. Waarom we altijd tijd tekortkomen

2. Grip op je week

3. Grip op je taken

4. Grip op je prioriteiten

5. Grip op communicatie en focus

6. Het geheim van duurzame rust

Geplaatst in Geen categorie

2.1 Waarom je agenda (ook in het onderwijs) heilig moet zijn

Gepost op door martijnvanvuuren

Thema 2 – GRIP op je week

Welkom in het tweede thema van deze serie.

In het eerste thema hebben we gekeken naar waarom het in het onderwijs zo moeilijk is om het gevoel te hebben dat je iets afrondt. Niet omdat je te weinig werkt, maar omdat de manier waarop we werken ons permanent in een staat van “bijna klaar” houdt.

Nu gaan we concreter worden.

Want als je wilt dat het anders voelt, dan begint dat met één ding: je week. 
Niet je jaar. Niet je schoolplan. Gewoon: de komende vijf dagen.

En het eerste instrument dat daarvoor het verschil maakt, is je agenda. En daar gaat dit tweede thema over!

2.1 Waarom je agenda heilig moet zijn

Je hebt een agenda.

Dat weet ik bijna zeker. Want in het onderwijs kom je geen dag verder zonder. Vergaderingen. Lessen. Oudergesprekken. Teamoverleg. Het staat er allemaal in.

Maar als ik je vraag wat jouw agenda eigenlijk voor jou doet, wat is dan het antwoord?

Bij de meeste mensen is het eerlijk gezegd niet veel meer dan een registratie van wat er van buitenaf op je afkomt.

Iemand plant een vergadering. Die staat erin. Er is een teamdag. Die staat erin. Er is een gesprek dat ingepland wordt. Die staat erin.

Je agenda is een archief van wat anderen voor jou hebben besloten.

Herken jij dit?

Kijk eens naar volgende week. Hoeveel van de dingen die erin staan, heb jij zelf bewust ingepland? En hoeveel zijn gewoon… verschenen?

Voor leerkrachten ziet dit er iets anders uit dan voor schoolleiders en KC’ers, maar het patroon is hetzelfde.

Als leerkracht wordt een groot deel van je tijd bepaald door je lesrooster. Dat is logisch, dat is je vak. Maar alles wat daaromheen zit, de voorbereiding, de gesprekken, de nakijktijd, de administratie, staat nergens. Het bestaat wel. Maar het heeft geen plek.

Als schoolleider of KC’er is het rooster misschien minder vast, maar de druk is groter. Je dag vult zich razendsnel met wat anderen van je vragen. Een ouder die langsloopt. Een collega met een vraag. Een mail die even snel een gesprek wordt. Voor je het weet is het middag en heb je zelf niets gedaan van wat je had willen doen.

Wat een agenda eigenlijk is

Rick Pastoor beschrijft in GRIP de agenda als een van de drie pijlers waarop je je werkweek bouwt. De agenda, de takenlijst en je e-mail. Samen vormen ze een systeem. Maar de agenda is de basis. Het is de plek waar je tijd vastlegt.

En dat woord is belangrijk: vastleggen.

Niet registreren wat er al is. Maar actief bepalen wat er komt.

Dat is een wezenlijk andere manier van omgaan met je agenda. Je gaat van passief gebruiker naar bewuste planner.

Waarom heilig?

Omdat je agenda iets heeft wat je takenlijst en je inbox niet hebben.

Hij is eindig.

Een dag telt een beperkt aantal uren. Die uren raken op. Aan het einde van de dag is de ruimte op. Dat klinkt als een beperking, maar het is eigenlijk precies wat je nodig hebt. Want die eindigheid dwingt je eerlijk te zijn.

Je takenlijst kan eindeloos groeien. Er kan altijd een taak bij. Je inbox ook: er komt altijd nog een mail, er kan altijd nog iets bij. Maar je agenda? Die is vol op het moment dat hij vol is. Er past gewoon niets meer in.

Pastoor noemt in GRIP dit gegeven als een van de redenen om je je agenda serieus moet nemen: die beperkte ruimte beschermt je tegen je eigen overmoed. Als je niet alleen je afspraken erin zet, maar ook het werk dat je echt wilt doen, dan zie je in één oogopslag wanneer je volgeboekt bent. En wanneer je dus nee moet zeggen.

Voor leerkrachten betekent dit: als nakijktijd niet in je agenda staat, bestaat het niet. Het wordt verdrongen door alles wat wel ergens staat.

Voor schoolleiders en KC’ers geldt hetzelfde. De strategische gesprekken, de denkblokken, de ruimte om echt bij te sturen? Als die niet in je agenda staan, vult de dag zich vanzelf met wat van buitenaf komt.

“Heilig” betekent hier dus niet dat je agenda onschendbaar is. Het betekent dat je hem serieus neemt als het enige instrument dat eindig genoeg is om je bij de les te houden.

Een concreet verschil

Leerkrachten die hun agenda heilig gaan behandelen, beginnen dingen erin te zetten die er normaal niet in staan. Nakijktijd op woensdagochtend. Voorbereiding op vrijdagmiddag. Niet als vage intentie, maar als een echte afspraak met zichzelf.

Schoolleiders en KC’ers die hun agenda heilig gaan behandelen, leren nee zeggen op een verzoek om een overleg omdat ze al iets hebben staan. Niet omdat ze niet willen helpen, maar omdat ze weten: als ik dit wegschuif, dan verdwijnt het.

Dat klinkt misschien harder dan het is. Het is eigenlijk een vorm van eerlijkheid. Jij kunt niet overal tegelijk zijn. Jij kunt niet alles tegelijk doen. Je agenda maakt die keuze zichtbaar.

Doe dit eens

Pak je agenda erbij. Niet om iets te plannen. Gewoon om te kijken.

Wat staat er volgende week in?

En dan één vraag: is er ook tijd voor jou? Voor werk dat jij belangrijk vindt, niet alleen wat er van buitenaf op je afkomt?

Als het antwoord nee is, dan is dat waarschijnlijk niet omdat je het druk hebt. Dan is het omdat je agenda dat nog niet weerspiegelt.

En dat kun je veranderen.

Niet in één keer. Niet alles tegelijk. Maar je begint met zien wat er nu eigenlijk staat.

Tot de volgende

In de volgende Substack gaan we een stap verder.

Want een agenda vullen is één ding. Maar wat je erin zet, en hoe, dat maakt het verschil tussen een agenda die je helpt en een agenda die je alleen maar volgt.

We kijken naar waarom je agenda een kompas moet zijn, en geen archief.

Wil je niks missen?

Abonneer je dan op deze Substack!

Subscribe now

En als je het met plezier hebt gelezen, deel het dan vooral. Dat helpt mij om mijn missie waar te maken en nog meer mensen op weg te helpen naar meer GRIP in je werk en je leven.

Hulp nodig?

Wil je niet alleen lezen, maar ook echt aan de slag? Ik geef trainingen ‘Slim werken’ voor leerkrachten, directeuren, KC’ers en MT-leden. Er zijn diverse mogelijkheden, van teambijeenkomsten tot een meerdaags traject.

Kijk op martijnvanvuuren.nl/slim-werken of neem gerust contact op.

Het geheim van slim werken in 6 thema’s

  1. Waarom we altijd tijd tekortkomen
  2. Grip op je week
  3. Grip op je taken
  4. Grip op je prioriteiten
  5. Grip op communicatie en focus
  6. Het geheim van duurzame rust
Geplaatst in Geen categorie

1.5 Het probleem van ad-hoccultuur in scholen

Gepost op door martijnvanvuuren

Hoe “heb je even?” je agenda overneemt.

Heb je even?”

Je kent de vraag. Je hebt hem vandaag waarschijnlijk al meerdere keren gehoord.

En je weet ook hoe het gaat. Het is nooit “even”.

Het wordt een gesprek van tien minuten. Dat leidt tot een actie die jij oppakt. 

Die ergens op een briefje belandt. Of in je hoofd blijft hangen.

En ondertussen stond er al iets gepland. Dat nu naar morgen schuift.

Zo begint elke dag opnieuw

Een school is geen kantoor. Er is geen stilte. Er is nauwelijks een moment waarop niemand iets van je wil.

Collega’s lopen binnen. Een ouder staat onaangekondigd voor de deur. Een leerling heeft “een probleem”. Er is iets misgegaan op het plein. En de vergadering van vanmiddag vraagt toch nog even voorbereiding.

Al die momenten zijn begrijpelijk. Ze horen bij de baan.

Maar bij elkaar opgeteld betekenen ze dat jouw dag eigenlijk niet van jou is.

Wat ad-hoc in de praktijk betekent

We noemen het ad-hoc. Maar wat bedoelen we daar eigenlijk mee?

Het zijn de zaken die niet gepland stonden. Die geen uitnodiging stuurden. 

Die gewoon verschijnen.

Soms is dat prima. Een school moet flexibel kunnen reageren. Dat hoort erbij.

Het probleem is niet dat ad-hoc bestaat. Het probleem is wat het doet met alles wat wél gepland stond.

Want terwijl jij reageert op wat er nu voor je neus staat, liggen de dingen die je zelf had gepland te wachten. Stil. Geduldig. Tot het einde van de dag. Waar je dan alsnog mee begint.

De valkuil van de open deur

Er zit iets fijns aan altijd beschikbaar zijn. Je voelt je nuttig. Je lost dingen op. Mensen weten je te vinden.

Maar het heeft ook een keerzijde die je pas ziet als je er goed naar kijkt.

Als jij altijd reageert, leert je omgeving dat. Vragen worden minder goed voorbereid. Kleine beslissingen die collega’s zelf kunnen nemen, landen toch bij jou. 

“Even overleggen” wordt een gewoonte.

Niet omdat mensen het slecht bedoelen. Maar omdat jij er altijd bent.

En zo verander je langzaam van schoolleider of leerkracht in doorgeefluik.

Wat er ondertussen blijft liggen

Dat is de kern van het probleem.

Ad-hoczaken voelen urgent. Er is iemand bij betrokken. Het vraagt nú een reactie.

Maar de dingen die werkelijk belangrijk zijn voor jouw klas of school, die roepen niet. Die zitten stil op je takenlijst te wachten.

De voorbereiding op het komende thema, die ene rekenles die morgen op het programma staat. Of voor directeuren het lesbezoek dat je al weken wil inplannen. Het gesprek met die leerkracht dat steeds wordt verschoven. De meerjarenvisie die “er echt van moet komen”.

Urgentie wint het van belang. Elke dag opnieuw. Niet omdat je het wilt. Maar omdat de dag zo ingericht is.

Een kleine reflectie

Probeer dit eens.

Kijk aan het einde van deze week vijf minuten terug. Schrijf op:

  • Wat had ik vandaag gepland?
  • Wat is er onaangekondigd tussengekomen?
  • Wat is er daardoor blijven liggen?

Niet om schuld te verdelen. Maar om de kloof zichtbaar te maken. Tussen wat je van plan was en wat je werkelijk deed.

Die kloof heeft een naam. Je noemt het ad-hoc. Maar eigenlijk is het dit: jouw werkdag die geleefd wordt door je omgeving, in plaats van door jou.

En dat is iets waar verandering in mogelijk is.

Tot de volgende

Dit was de laatste Substack van thema 1.

De afgelopen weken hebben we samen verkend waarom het in het onderwijs zo lastig is om grip te houden op je tijd. Van de verborgen werkdruk tot open loops, van e-mail tot de ad-hocchaos van alledag. Geen oplossingen nog. Wel herkenning. En dat was precies de bedoeling.

Want voordat je iets kunt veranderen, moet je eerst zien wat er eigenlijk speelt.

Over twee weken start thema 2: Grip op je week.

We beginnen bij de agenda. De eerste trap van de drietrapsraket uit GRIP. En we nemen er de tijd voor, want er valt meer te zeggen over een agenda dan je misschien denkt.

Stap voor stap werken we toe naar meer rust, orde en overzicht. Niet als theorie, maar concreet. Toepasbaar in jouw schoolweek.

En er is aandacht voor het verschil dat er écht is tussen een leerkracht en een schoolleider of KC’er. Want de agenda van een directeur werkt anders dan die van iemand voor de klas. Die nuance verdient een aandacht.

Wil je niks missen?

Abonneer je dan op deze Substack.

Wil je niks missen? 

Like en abonneer je dan op deze Substack. En deel dit artikel gerust als je iemand kent die dit wellicht herkent. Dat helpt mij om meer mensen te bereiken die baat hebben bij meer grip op hun werkweek.

Het geheim van Slim werken in 6 thema’s

  1. Waarom we altijd tijd tekort komen.
  2. Grip op je week
  3. Grip op je taken
  4. Grip op je prioriteiten
  5. Grip op communicatie en focus
  6. Het geheim van duurzame rust
  7. …???
Geplaatst in Geen categorie

1.4 Waarom e-mail je werkdag bepaalt

Gepost op door martijnvanvuuren

De inbox als agenda van andere

Je bent er net in. 
Koffie staat klaar.
Je hebt jezelf beloofd om vandaag die ene belangrijke taak als eerste aan te pakken.

En dan open je je mail.

Twintig minuten later zit je in drie verschillende mail conversaties, heb je twee vragen beantwoord die eigenlijk niet urgent waren, en is de taak waarvoor je zo gefocust wilde beginnen alweer naar morgen verschoven.

Herkenbaar?

Het begint al bij het opstarten.

Voor veel onderwijsprofessionals is e-mail het eerste wat ze openen als ze beginnen. En eigenlijk ook het laatste. Tussendoor ook. En tijdens vergaderingen stiekem op de telefoon.

Dat is begrijpelijk. 
E-mail voelt productief. 
Je reageert, je bent beschikbaar, je houdt de boel draaiende. 

Alleen: het werk dat je zelf wilt doen, het werk dat jij hebt bedacht en gepland, dat schuift langzaam opzij. 
Niet omdat je lui bent of slechte keuzes maakt. 
Maar omdat de inbox een oneindige stroom van andermans prioriteiten is.

Elke mail is in feite een verzoek.

Iemand anders heeft besloten dat er iets van jou nodig is.
En zodra je die mail opent, ben je bezig met hún agenda.

Voor leerkrachten én directeuren, maar net even anders

Dit speelt voor beide groepen, al verschilt de vorm.

Als leerkracht is je inbox misschien wat stiller overdag, simpelweg omdat je voor de klas staat en niet aan je telefoon hangt. 
Maar voor en na school, in de pauze, soms zelfs ’s avonds: dan ben je toch je mail aan het bijhouden. En de grenzen tussen school en thuis vervagen zo zonder dat je het bewust besluit.

Als directeur of teamleider is e-mail soms ook een verlengstuk van vergaderen. Een vergadering leidt tot vijf actiepunten, die leiden tot tien mails, die leiden tot drie nieuwe vergaderingen. 
Het ene voedt het andere. 

De inbox groeit niet vanzelf: hij wordt gevoed door de manier waarop jouw werkweek is georganiseerd.

Dat is een patroon dat de moeite waard is om even bij stil te staan.

Wat e-mail met je concentratie doet

Het probleem zit niet alleen in de hoeveelheid. Het zit in de onderbreking.

Je hersenen hebben tijd nodig om echt in iets te komen. 
Diep werk, de taken die er écht toe doen, lukt pas als je een tijdje ongestoord bezig kunt zijn. 
Zodra je tussendoor een mail ziet, zelfs als je hem niet direct beantwoordt, verbreken je hersenen de verbinding met waar je mee bezig was.

Dat kost meer energie dan je denkt.

Onderzoek wijst uit dat het na een onderbreking gemiddeld ruim twintig minuten kost om weer volledig geconcentreerd te zijn. 
Dat is niet niks als je de hele dag bereikbaar bent en elke twintig minuten je mail checkt.

De reflectie voor deze week

Kijk eens eerlijk naar je eigen gedrag rond e-mail. 
Niet om jezelf te veroordelen, maar gewoon om te zien wat er feitelijk gebeurt.

Schrijf voor jezelf op:

• Op welke momenten open ik mijn mail?

• Wat was ik van plan te doen voor ik mijn mail opende?

• Hoeveel van die plannen heb ik ook daadwerkelijk uitgevoerd?

Geen goede of foute antwoorden. Alleen eerlijke!

Want voordat je iets verandert, helpt het om eerst te zien wat er eigenlijk speelt.

In het vijfde thema over communicatie en focus gaan we praktisch in op het omgaan met e-mails.

Tot de volgende

In het volgende artikel gaan we een stap verder.

Want e-mail is maar één manier waarop je dag gevuld wordt door anderen. Er is nog iets wat minstens zo herkenbaar is, en wat misschien nog lastiger te doorbreken is.

“Heb je even?”

Die vraag kost je meer dan je denkt.

Wil je niks missen? Like en abonneer je dan via Substack.

En als je dit herkent, deel het dan met een collega. De kans is groot dat ze het ook kennen.

Geplaatst in Geen categorie

1.3 Waarom to-do lijstjes steeds langer worden

Gepost op door martijnvanvuuren

Je bent niet vergeetachtig. Je systeem klopt niet.

Je kent dat gevoel vast.

Je maakt een to-do lijstje. Overzichtelijk. Misschien tien punten.
Je bent er zelfs een beetje trots op: eindelijk structuur.

En dan begint je dag.

Een collega klopt aan met een vraag.
Een ouder stuurt een mailtje dat eigenlijk meteen aandacht vraagt.
Er is een leerling die iets nodig heeft.
Er wordt gevraagd of jij even wil aanschuiven bij een overleg.
Oh, en die subsidieaanvraag moet ook nog voor het einde van de week.

En aan het eind van de dag tel je na.

Je hebt drie dingen van je lijstje gehaald. Maar er zijn acht nieuwe dingen bijgekomen.

Het lijstje groeit terwijl je werkt

Dit is geen toevalligheid en het is ook geen gebrek aan discipline.
Het is een structureel probleem.

In het onderwijs zijn taken zelden echt af.
Ze verplaatsen zich.

Een gesprek met een ouder brengt een vervolgactie.
Een teamvergadering levert vier nieuwe punten op.
Een besluit van boven roept om uitvoering beneden.

En tegelijk staat de deur van je kamer of lokaal altijd open.

Dat betekent dat er voortdurend dingen binnenkomen.
Niet omdat mensen lastig zijn, maar omdat de school nu eenmaal zo werkt.
Alles is met alles verbonden. En jij staat in het midden.

Wat het met je hoofd doet

Het probleem van een lijstje dat maar blijft groeien, is niet alleen praktisch.
Het is ook mentaal uitputtend.

Want ergens in je hoofd weet je: het staat er niet allemaal op.

Er zijn dingen die je weet dat je moet doen, maar die je nog niet hebt opgeschreven. Die vergadering die je nog moet voorbereiden.
Dat gesprek dat je al een week voor je uitschuift.
Die mail die je hebt gelezen maar nog niet beantwoord.

Ze zweven. Ergens. In je hoofd.

En een hoofd vol zwevende taken is een hoofd dat nooit echt tot rust komt.
Want je brein blijft op de achtergrond draaien.
Controleren. Herinneren. Waarschuwen.
Alsof het bang is dat je iets vergeet.

Rick Pastoor noemt dit in GRIP “open loops”.

Taken die je hebt gezien maar waar je nog geen bestemming aan hebt gegeven.
Ze vragen steeds opnieuw aandacht, ook als je er niet bewust mee bezig bent.

Waarom het lijstje zelf het probleem is

Het klinkt misschien paradoxaal, maar het bijhouden van een to-do lijstje kan je werkdruk juist vergroten als je er niet slim mee omgaat.

Want een lijstje zonder structuur is eigenlijk gewoon een verzameling onrust.
Alles staat door elkaar.
Urgente dingen naast dingen die pas over drie weken hoeven.
Kleine klusjes naast grote projecten.
Dingen die jij moet doen naast dingen die eigenlijk bij iemand anders horen.

En elke keer als je kijkt, zie je het hele pakket.
Dat veroorzaakt stress.
Niet omdat je zoveel te doen hebt, maar omdat je het overzicht kwijt bent.

Een kleine oefening

Kijk eens naar je huidige to-do lijstje, of het nu in een notitieboek staat, op een post-it of in je telefoon.

Tel het aantal punten. En vraag je dan af: hoeveel van deze dingen staan er al langer dan twee weken op?

De kans is groot dat het er meer zijn dan je zou willen.

Dat zegt niets over jou.
Maar het zegt wel iets over hoe het systeem werkt, of eigenlijk: niet werkt.

In de komende artikelen ga ik je laten zien hoe je daar iets aan kunt doen.
Niet door harder te werken.
Maar door slimmer om te gaan met wat er op je pad komt.

Want een to-do lijstje dat maar blijft groeien, is geen motivatieprobleem.
Het is een inrichtingsprobleem.

En dat is goed nieuws.
Want inrichting kun je veranderen.

Tot de volgende

In de volgende Substack gaan we het hebben over iets wat hier direct naast ligt: Waarom e-mail je werkdag bepaalt.

En als je wilt weten hoe je taken écht een plek geeft, dan is seizoen 3 van deze serie voor jou. Daarin ga ik dieper in op hoe je je takensysteem zo inricht dat het rust geeft in plaats van stress. Van open loops naar een systeem dat werkt. Maar dat komt nog. Eerst begrijpen we waarom het nu niet werkt.

Wil je niks missen? Abonneer je dan op deze Substack!

En als je het met plezier hebt gelezen: deel het gerust. Je helpt er waarschijnlijk iemand mee die dit ook herkent.

Wil je niks missen?

Abonneer je dan op deze substack!

En als je het met plezier hebt gelezen, deel het dan vooral! Je helpt er waarschijnlijk iemand mee die dit ook herkent.
Daarnaast help je mij om mijn missie waar te maken en nog meer mensen op weg te helpen naar meer GRIP in je werk en je leven.

Het geheim van Slim werken in 6 thema’s

  1. Waarom we altijd tijd tekort komen.
  2. Grip op je week
  3. Grip op je taken
  4. Grip op je prioriteiten
  5. Grip op communicatie en focus
  6. Het geheim van duurzame rust
  7. …???

Geplaatst in Geen categorie

1.2 De verborgen werkdruk van het onderwijs

Gepost op door martijnvanvuuren

“Hoe is het?”

“ja… druk!”

We zeggen het makkelijk.
Tussen neus en lippen door.

In de koffiekamer.
Op de gang.
Aan het einde van de dag.

Maar als je even stil staat…

…is het eigenlijk een vreemd woord.

Druk.

Want wat bedoelen we daar precies mee?

Druk zit niet alleen in wat je doet

Want laten we eerlijk zijn.
Veel mensen werken veel uren.
Ook buiten het onderwijs.

En toch voelt het daar vaak anders.
Dus het zit niet alleen in de hoeveelheid werk.

Het zit in iets anders.

Iets wat minder zichtbaar is.
Maar wel continu aanwezig.

Het echte werk speelt zich onder de oppervlakte af

Een groot deel van de werkdruk in het onderwijs zie je niet.

Het zit niet in je agenda.
Niet op je takenlijst.
Niet in je rooster.

Het zit hier:

  • het gesprek dat je nog moet voeren, maar waar je tegenop ziet
  • die leerling waar je je zorgen over maakt
  • die ouder waar je het nét niet goed mee hebt afgerond
  • dat plan dat beter moet, maar waar je geen tijd voor hebt
  • dat gevoel dat je iets mist

Dat is werk.

Alleen staat het nergens.

En ondertussen draait je hoofd door.

Tijdens de les.
Tijdens een overleg.
Onderweg naar huis.

Je bent fysiek op één plek…
maar mentaal op tien.

En dat kost energie.

Meer dan we vaak doorhebben.

Altijd ‘aan’ staan

In het onderwijs sta je eigenlijk nooit helemaal uit.
Er is altijd iets dat aandacht vraagt.

Een blik van een kind.
Een opmerking van een collega.
Een situatie die je even moet oplossen.

En zelfs als de dag voorbij is…

…gaat het door.

In je hoofd.
In je gevoel.

Mijn eigen besefmoment

Ik dacht altijd dat werkdruk zat in “veel moeten doen”.

Totdat ik ging zien hoeveel er in mijn hoofd zat.

Niet alleen taken.
Maar ook gedachten.

Zorgen.
Ideeën.
Twijfels.
Herinneringen.

Alles door elkaar.

En nergens een plek.

Waarom dit zo vermoeiend is

Ons brein houdt niet van open eindjes.

Alles wat nog “iets moet” blijft terugkomen.
En nooit op het moment dat je er aan moet denken.

Alsof iemand zachtjes op je schouder blijft tikken.

“He… vergeet je mij niet?”

En nog een keer.
En nog een keer.

Tot je er iets mee doet.

Dit is de verborgen werkdruk

Niet alleen wat je doet.
Maar alles wat je met je meedraagt.

Dat maakt het zwaar.
Dat maakt het onrustig.
Dat maakt dat je soms aan het einde van de dag denkt:

“Ik ben kapot… maar ik weet niet eens precies waarvan.”

En toch ligt het niet aan jou

Dit is belangrijk.

Dit ligt niet aan jouw inzet.
Niet aan jouw kwaliteiten.
Het is een logisch gevolg van hoe we werken.

We houden alles in ons hoofd.
Omdat we denken dat dat moet.

Een klein experiment

Dus probeer dit eens.

Pak een moment op de dag.
En schrijf niet alleen je taken op…

…maar ook alles wat in je hoofd zit.

  • dingen waar je over nadenkt
  • dingen waar je je zorgen over maakt
  • dingen die je niet wilt vergeten

Alles.

Je gaat zien hoeveel er eigenlijk speelt.

En tegelijk…

…komt er ruimte.

Omdat het niet meer alleen van jou is.

Het staat ergens.

Tot de volgende

In de volgende Substack (nummer 3 van thema 1) gaan we het hebben over iets wat hier direct uit voortkomt:

Waarom je to-do lijstjes steeds langer worden…
zelfs als je keihard werkt.

In het derde thema van deze substack reeks ga ik heel concreet in op het inrichten van een takensysteem dat echt rust geeft.

Wil je niks missen?

Abonneer je dan op deze substack!

En als je het met plezier hebt gelezen, deel het dan vooral! Je helpt er waarschijnlijk iemand mee die dit ook herkent. Daarnaast help je mij om mijn missie waar te maken en nog meer mensen op weg te helpen naar meer GRIP in je werk en je leven.

Geplaatst in Geen categorie

1.1 Waarom je nooit klaar bent met werken.

Gepost op door martijnvanvuuren

“Ben je klaar voor vandaag?”

Het is een vraag die in het onderwijs eigenlijk niet bestaat.
Of beter gezegd…
het antwoord bestaat niet.

Want wanneer ben je klaar?

Na de laatste les?
Na die ene vergadering?
Na het beantwoorden van je mail?
Na het afronden van dat ene formulier?

Of pas als alles af is?

Precies.

Het moment dat het stil zou moeten worden

De kinderen zijn naar huis.
De rust keert terug in het gebouw.

En ergens is dat het moment waarop jouw tweede werkdag begint.

  • mails die je nog moet beantwoorden
  • gesprekken die je moet voorbereiden
  • plannen die nog geschreven moeten worden
  • dingen die vandaag zijn blijven liggen

En terwijl je bezig bent… komt er alweer iets bij.

Er komt altijd meer bij dan eraf gaat

Dat is misschien wel de kern.

Je werkt een lijstje af…
en ondertussen groeit het gewoon door.

Een mail leidt tot drie nieuwe acties.
Een overleg zorgt voor vijf nieuwe afspraken.
Een gesprek met een ouder brengt weer iets nieuws aan het licht.

Het werk stopt niet.
Het verplaatst zich.
En dus ga je door.

Nog even dit.
Nog even dat.

Tot het moment dat je denkt:
“Oké… nu stop ik.”

Niet omdat je klaar bent.
Maar omdat het genoeg is.

Dat knagende gevoel

En precies daar zit het.

Dat kleine stemmetje dat zegt:

  • “Je bent iets vergeten…”
  • “Dit had je eigenlijk nog moeten doen…”
  • “Morgen wordt weer zo’n dag…”

Dat gevoel van nooit echt afronden.

Niet klaar zijn.
Nooit helemaal.

Ik dacht dat dit normaal was
Heel lang dacht ik: dit hoort erbij.

Onderwijs is gewoon druk.
Leiderschap is gewoon veel.
Dit is nu eenmaal hoe het werkt.

Tot ik anders ging kijken.

Niet naar hoeveel werk er is.
Maar naar hoe ik ermee omga.

Wat ik begon te zien

Het probleem was niet dat het werk nooit ophoudt.
Het probleem was dat ik nergens echt “klaar” was.

Alles liep door elkaar.

Taken zaten in mijn hoofd.
In mijn mail.
In losse notities.
In gesprekken die nog een staartje krijgen.

En daardoor voelde alles belangrijk.
En alles urgent.

Een inzicht dat alles veranderde

Toen ik het boek GRIP las van Rick Pastoor viel er iets op z’n plek.

Je gaat nooit klaar zijn met je werk.

Nooit.

Niet in het onderwijs.
Niet in een leidinggevende rol.
Niet in een baan waarin je met mensen werkt.

En gek genoeg…

…was dat een opluchting.

En als je nooit “klaar” bent…
dan moet je iets anders gaan bepalen.

Niet: wanneer is alles af?
Maar: wanneer is het genoeg voor vandaag?

En dat is een hele andere vraag.
En misschien is dat wel even slikken.
Maar het is ook bevrijdend.

Want het betekent dat “klaar zijn” iets anders is.

Wanneer ben je dan wél klaar?

Je bent klaar als:

  • je weet wat er nog ligt
  • je hebt gekozen wat je vandaag doet
  • de rest ergens veilig staat

Niet in je hoofd.
Maar buiten je hoofd.

Een kleine eerste stap

Dus begin hier.

Aan het einde van je werkdag:

Schrijf op wat er nog ligt.

Alles.

Niet om het af te maken.
Maar om het een plek te geven.

Zodat het niet meer in je hoofd hoeft te blijven hangen.

En kijk dan eens wat er gebeurt.

Misschien ga je dit herkennen.

Dat je hoofd iets rustiger wordt.
Dat je denkt:
“Oké… het staat ergens.”

En dat je voor het eerst in lange tijd voelt:

Ik ben niet klaar met mijn werk…
maar wel klaar voor vandaag.

Tot de volgende

In de volgende substack ga ik je meenemen in iets wat hier direct onder zit.

Want als het werk nooit ophoudt…
waar komt die werkdruk dan écht vandaan?
En waarom voelt het soms zwaarder dan het eigenlijk is?

Wil je niks missen?

Abonneer je dan op deze substack!

En als je het met plezier hebt gelezen, deel het dan vooral! Dat helpt mij om mijn missie waar te maken en nog meer mensen op weg te helpen naar meer GRIP in je werk en je leven.

Geplaatst in Geen categorie

Hoe GRIP mijn leven op z’n kop zette

Gepost op door martijnvanvuuren

Soms komt er een boek voorbij waarvan je denkt: leuk, misschien steek ik er een paar handige tips uit.
En soms komt er een boek voorbij dat je leven compleet op z’n kop zet.

Voor mij gebeurde dat in 2019.

Ik las het boek GRIP van Rick Pastoor.
Eerlijk gezegd was ik er niet eens bewust naar op zoek. Ik had het idee dat ik mijn zaken eigenlijk best aardig op orde had. Ik was een gelukkig mens, had leuk werk, een fijn gezin, veel hobby’s en genoeg plannen. Kortom: niets te klagen.

Maar nieuwsgierig als ik ben begon ik toch te lezen.

En toen gebeurde er iets wat ik niet had verwacht.
-Ik ging mijn agenda anders gebruiken.
-Ik begon taken systematisch vast te leggen.
-Ik maakte schoon schip in mijn e-mail.
-En iedere vrijdag ging ik terugkijken op mijn week.

En eerlijk is eerlijk: ik werd er nog blij van ook. Het gaf rust. Structuur. Richting.

Sindsdien ben ik er eigenlijk dagelijks mee bezig.

Van persoonlijke fascinatie naar een artikel

Fast forward naar nu.

Een tijdje geleden werd ik benaderd door het tijdschrift BSM – Basisschoolmanagement met de vraag of ik een artikel wilde schrijven over GRIP in het onderwijs.
Die tip kwam via Rick Pastoor zelf.

Dat was even slikken.

Want ja… wie ben ik om daar over te schrijven?
In het verleden heb ik regelmatig contact gehad met Rick Pastoor over GRIP en de koppeling naar onderwijs. Ik heb podcast met hem opgenomen voor zijn community om te praten over hoe ik denk dat GRIP past in het onderwijs. Voor leerkrachten en vooral ook directies.

Daardoor dacht ik: misschien is dat juist interessant. Want ik gebruik de methode inmiddels al jaren in mijn eigen werk en leven. En ik heb met eigen ogen gezien wat er gebeurt als je deze principes toepast.

Het onderwijs heeft hier misschien nog wel meer aan

Het boek GRIP is oorspronkelijk geschreven voor kenniswerkers, managers en ondernemers. Mensen uit de zakenwereld dus.

Maar ondertussen werk ik al jaren in het onderwijs. En daar zie ik iets opvallends.

Iedereen heeft het druk.

Leerkrachten. Intern begeleiders. Directeuren.
Vergaderingen. E-mails. Overleggen. Administratie. Ad-hoc vragen.

En ondertussen proberen we ook nog datgene te doen waar het eigenlijk om draait: goed onderwijs geven aan kinderen en/of daar leiding aan geven!

Dat lukt lang niet altijd.
Niet omdat mensen hun werk niet goed willen doen.
Maar omdat tijd en aandacht voortdurend versnipperen.

Het is ook geen geheim dat het onderwijs kampt met een hoog aantal burn-outs. En dat veel mensen het gevoel hebben dat ze vooral brandjes aan het blussen zijn.

Terwijl juist de belangrijke dingen vaak blijven liggen.

Daarom deze Substack

In de komende periode wil ik in een serie korte artikelen laten zien hoe de principes uit GRIP werken in de praktijk van het onderwijs.

Niet als theorie.

Maar als iemand die er al jaren mee experimenteert.
Iemand die fouten heeft gemaakt.
En iemand die gaandeweg heeft ontdekt wat wél werkt en wat niet.

Ik ga het onder andere hebben over:

  • waarom je agenda misschien niet zo werkt als je denkt
  • waarom een takenlijst je hoofd rust geeft
  • hoe je voorkomt dat e-mail je dag overneemt
  • waarom de wekelijkse review misschien wel het belangrijkste onderdeel is
  • en hoe je tijd kunt vrijmaken voor het werk dat er echt toe doet

Wat je eraan gaat hebben

Mijn belofte aan jou als lezer:

  • je krijgt praktische ideeën die je meteen kunt toepassen
  • je ontdekt hoe je rust creëert in een drukke werkweek
  • je leert prioriteiten stellen zonder schuldgevoel
  • en misschien nog wel het belangrijkste: je gaat merken dat werk weer overzichtelijk kan voelen

GRIP is namelijk geen strak systeem.

Het is juist het tegenovergestelde.

Het geeft ruimte, rust, flexibiliteit en overzicht!

Tot slot

De afgelopen jaren heb ik vrienden, collega’s en mensen uit het onderwijs enthousiast gemaakt om met GRIP te experimenteren. En vrijwel iedereen zegt na een tijdje hetzelfde:

“Waarom heeft niemand me dit eerder geleerd?”

Misschien had iemand het ons ooit moeten vertellen.

Maar goed nieuws: dat kan alsnog.

En daar ga ik je de komende tijd bij helpen.

Wil je niks missen? Abonneer je dan op deze substack!

https://substack.com/@martijnvanvuuren1