“Hoe is het?”
“ja… druk!”
We zeggen het makkelijk.
Tussen neus en lippen door.
In de koffiekamer.
Op de gang.
Aan het einde van de dag.
Maar als je even stil staat…
…is het eigenlijk een vreemd woord.
Druk.
Want wat bedoelen we daar precies mee?
Druk zit niet alleen in wat je doet
Want laten we eerlijk zijn.
Veel mensen werken veel uren.
Ook buiten het onderwijs.
En toch voelt het daar vaak anders.
Dus het zit niet alleen in de hoeveelheid werk.
Het zit in iets anders.
Iets wat minder zichtbaar is.
Maar wel continu aanwezig.
Het echte werk speelt zich onder de oppervlakte af
Een groot deel van de werkdruk in het onderwijs zie je niet.
Het zit niet in je agenda.
Niet op je takenlijst.
Niet in je rooster.
Het zit hier:
- het gesprek dat je nog moet voeren, maar waar je tegenop ziet
- die leerling waar je je zorgen over maakt
- die ouder waar je het nét niet goed mee hebt afgerond
- dat plan dat beter moet, maar waar je geen tijd voor hebt
- dat gevoel dat je iets mist
Dat is werk.
Alleen staat het nergens.
En ondertussen draait je hoofd door.
Tijdens de les.
Tijdens een overleg.
Onderweg naar huis.
Je bent fysiek op één plek…
maar mentaal op tien.
En dat kost energie.
Meer dan we vaak doorhebben.
Altijd ‘aan’ staan
In het onderwijs sta je eigenlijk nooit helemaal uit.
Er is altijd iets dat aandacht vraagt.
Een blik van een kind.
Een opmerking van een collega.
Een situatie die je even moet oplossen.
En zelfs als de dag voorbij is…
…gaat het door.
In je hoofd.
In je gevoel.
Mijn eigen besefmoment
Ik dacht altijd dat werkdruk zat in “veel moeten doen”.
Totdat ik ging zien hoeveel er in mijn hoofd zat.
Niet alleen taken.
Maar ook gedachten.
Zorgen.
Ideeën.
Twijfels.
Herinneringen.
Alles door elkaar.
En nergens een plek.
Waarom dit zo vermoeiend is
Ons brein houdt niet van open eindjes.
Alles wat nog “iets moet” blijft terugkomen.
En nooit op het moment dat je er aan moet denken.
Alsof iemand zachtjes op je schouder blijft tikken.
“He… vergeet je mij niet?”
En nog een keer.
En nog een keer.
Tot je er iets mee doet.
Dit is de verborgen werkdruk
Niet alleen wat je doet.
Maar alles wat je met je meedraagt.
Dat maakt het zwaar.
Dat maakt het onrustig.
Dat maakt dat je soms aan het einde van de dag denkt:
“Ik ben kapot… maar ik weet niet eens precies waarvan.”
En toch ligt het niet aan jou
Dit is belangrijk.
Dit ligt niet aan jouw inzet.
Niet aan jouw kwaliteiten.
Het is een logisch gevolg van hoe we werken.
We houden alles in ons hoofd.
Omdat we denken dat dat moet.
Een klein experiment
Dus probeer dit eens.
Pak een moment op de dag.
En schrijf niet alleen je taken op…
…maar ook alles wat in je hoofd zit.
- dingen waar je over nadenkt
- dingen waar je je zorgen over maakt
- dingen die je niet wilt vergeten
Alles.
Je gaat zien hoeveel er eigenlijk speelt.
En tegelijk…
…komt er ruimte.
Omdat het niet meer alleen van jou is.
Het staat ergens.
Tot de volgende
In de volgende Substack (nummer 3 van thema 1) gaan we het hebben over iets wat hier direct uit voortkomt:
Waarom je to-do lijstjes steeds langer worden…
zelfs als je keihard werkt.
In het derde thema van deze substack reeks ga ik heel concreet in op het inrichten van een takensysteem dat echt rust geeft.
Wil je niks missen?
Abonneer je dan op deze substack!
En als je het met plezier hebt gelezen, deel het dan vooral! Je helpt er waarschijnlijk iemand mee die dit ook herkent. Daarnaast help je mij om mijn missie waar te maken en nog meer mensen op weg te helpen naar meer GRIP in je werk en je leven.
Martijn van Vuuren 