Geplaatst in blogs

Het afscheid van clown Tijn!

Vandaag heb ik als meester Martijn carnaval gevierd op mijn school, IKC De Wissel in Zevenaar. En zoals dat gaat vragen kinderen al weken van te voren: “Mees, hoe ga jij met carnaval?” En terwijl de kinderen dat weken van te voren al wisten moest ik eerlijk zeggen dat ik nog niet had nagedacht over welk kostuum ik weer eens uit de kast zou trekken. Het voordeel van werken op een nieuwe school is dat ze nog niet eerder iets hebben gezien dus alles kan weer op herhaling de komende jaren hihi. 

Maar ja… we leven in 2019, en kinderen uit groep 7 hebben allemaal een telefoon en zitten op internet dus wordt je al meester ook gegoogeld. Dus op dinsdag ochtend kwamen de eerste kinderen al naar me toe. “Mees, we hebben een foto van jou als clown in de groepsapp gedeeld.” Ik moest erg lachen… ok, ze hebben mijn site inmiddels gevonden. Geen probleem natuurlijk. Ze zijn inmiddels al wel wat van me gewend en ik had ze al eens over mijn alter-ego verteld. Dus toen kwam de vraag: “Mees, wil je jouw clownspak aantrekken met carnaval?” “Tuurlijk!” Dus vandaag was de grote dag!

Wat de kinderen in de klas niet wisten is dat ze vandaag ook direct getuigen waren van mijn (misschien voorlopige) afscheid van clown Tijn. Het is niet dat we ruzie hebben. We gaan als goede vrienden uit elkaar en ik zal zijn neusje nog wel eens even opzetten voor mijn kleine man thuis maar even niet meer in de openbaarheid. 

Een paar weken geleden is clown Tijn al stilzwijgend verdwenen van mijn website. De titelpagina: MARTIJN VAN VUUREN: ZANGER, PRESENTATOR, PERCUSSIONIST EN CLOWN is met één woordje ingekort. Maar waarom?

Ik ben een bezige bij. Ik vind het ontzettend leuk om veel verschillende dingen te doen. Ik houd van de afwisseling, de uitdaging, de spanning maar het kost ook tijd. En ik merkte dat als ik door zou willen met optredens als clown ik daar weer veel meer tijd in zou moeten stoppen. 

Jaren geleden heb ik diverse cursussen clownerie gedaan. Bij onder andere Ton Kurstjens en Jose Sueters. En boordevol inspiratie ben ik aan de slag gegaan. Mijn ietwat verlegen en ondeugende clown paste ontzettend goed bij me. Clown Tijn sprak niet, maar met zijn mime vond hij het heerlijk om contact te maken met jong en oud. Lekker rondslenterend op een braderie of evenement vond hij het geweldig om een kleine glimlach op de gezichten te toveren van voorbij gangers. Maar vanaf het moment dat in 2017 de Hollandse Meesters in mijn leven kwamen ben ik minder gaan spelen als clown. En ik moet iets opbiechten. 

“Stiekem vind ik het clownen het aller engste om te doen.” 

Zet mij op een podium met een microfoon voor een stampend volle zaal en ik voel me als een vis in het water. Maar als clown moet je je pas echt bloot geven. Het is doodeng. En ik vind echt dat het een zwaar ondergewaardeerde discipline is. Nu moet ik ook eerlijk zeggen dat er ook echt heel veel hele slechte clowns rondlopen in Nederland maar ook echt  heel veel goede met passie voor het vak. want dat is het. Er zijn nogal wat mensen met een angst voor clowns. En ook op straat heb ik gemerkt dat mensen soms wegduiken als ik met mijn neusje om de hoek kwam. Maar ik heb vooral ook heel veel liefde gevoeld tijdens de optredens. Kleine kinderen die betoverend naar je blijven kijken. Mensen die je hele verhalen vertellen terwijl (zoals gezegd) clown Tijn niet terug sprak. Oudere mensen die genoten van het samen dollen en het contact. Misschien kon ik mijn liefde voor mensen wel het meest kwijt in het clownen. Maar zoals gezegd, het is ook doodeng. Hoe reageren ze? Hoever kan ik gaan? Hoe kom ik af van dat irritante **** (piep) kind dat maar bijdehand achter me aan blijft lopen en probeert mijn spullen af te pakken? Vinden ze het wel grappig?

En om dit goed te kunnen blijven doen zou ik weer veel meer tijd moeten besteden aan mijn ontwikkeling als clown. Moet ik weer cursussen gaan doen en weer meer zelfvertrouwen gaan krijgen als clown en daar ligt nu even niet de prioriteit. Ik geniet nog enorm van alle concerten die ik ga geven en in voorbereiding zijn van mijn Hollandse Meesters. Ik vind het super leuk om als percussionist mee te mogen spelen in combo’s en orkesten en ik kan alles kwijt in de fantastische avonden die ik mag presenteren. Tijdens dit soort avonden kan ik ook veel clownsskills kwijt. Het contact maken met het publiek, het dollen met de zaal maar dan met gebruik van taal. 

En ik zeg niet dat ik mijn neus voorgoed aan de wilgen hang. Wie weet hoe de wind waait? 

Het clownen begon ooit met een droom om ooit (op wat latere leeftijd) cliniclown te worden. Een prachtig maar heftig beroep. Wie weet komt over een aantal jaren het moment dat ik de ballen heb om een poging te gaan wagen. Voorlopig geniet ik eerst nog enorm van de geweldige kinderen die ik iedere dag weer in mijn klas heb zitten en al die onvergetelijke ervaringen in de spaarzame uurtjes daarbuiten. 

De herinnering blijft aan die clown met zijn lach….” Pierre Kartner 

Home

Geplaatst in blogs

Nieuwe plannen voor 2019!

Terwijl het ‘voor de schermen’ momenteel even rustig is wordt er ‘achter de schermen’ hard gewerkt aan de plannen voor 2019. De maanden januari/februari stonden in het teken van zeer interessante gesprekken. Gesprekken met zeer verschillende personen waar weer erg leuke plannen uit zijn ontstaan.

Helaas kan ik nog niet over alles iets vertellen maar zodra er iets het wijde web op mag laat ik het natuurlijk weten.

Eén van de gesprekken die ik gevoerd heb is met Barry van Opbergen. Barry is eigenaar van E&E support. Een bedrijf dat advies en supportverlening doet voor de event- en entertainmentbranche. Ik heb Barry een tijdje geleden gevraagd om te komen kijken naar Hollandse Meesters in Theater De Kik. Na dat concert heb ik een inspirerend gesprek gehad en hebben we gekeken naar een mogelijkheid om het concert uit te kunnen voeren in de omgeving waar Barry woont. En niet veel later was het geregeld. 

31 MAART SPELEN WE “MARTIJN ZINGT HOLLANDSE MEESTERS” IN DE PIT IN OVERLOON!!!!

Het blijft toch wel super leuk dat we dit concert nog vaker mogen uitvoeren. En dankzij E & E support wordt het ook nog eens geweldig geregeld! Kaarten zijn nu al te reserveren via: deze website.

Maar daar blijft het niet bij…….. vandaag ook nog een erg leuk gesprek gehad met misschien wel één van de mooiste kleine theaters van Nederland en als het even mee zit zullen we komend seizoen ook daar te zien zijn! (ik ben al aan het duimen!) 

Het derde gesprek is met een arrangeur waarmee ik erg leuke plannen aan het ontwikkelen ben. Voorlopig nog even druk met alle voorbereidingen die daarbij komen kijken. Maar later in het jaar gaan jullie daar zeker meer over horen. 

Verder ga ik donderdag 28 februari nog een blokje Hollandse Meesters doen bij een carnavalsavond voor de ouderen in Gendt. Ook komen er natuurlijk nog wat presentatie en percussieklusjes aan. Wat blijft het toch heerlijk om daar naast alle onderwijs werkzaamheden lekker mee bezig te zijn. Ik ben een bevoorrecht mens! 

 

Geplaatst in blogs

2018: Het jaar van de verandering

De laatste dag alweer van 2018! Het is een enorm cliché, maar wat gaan die jaren snel. Het leek nog maar pas geleden dat ik mijn blog schreef over 2017. ‘Een meesterlijk jaar’ zoals ik hem toen omschreef. Ook dit jaar zijn er weer veel mooie dingen gebeurd. Terugkijkend naar mijn tijdlijn op Facebook kwamen er weer veel herinneringen naar boven. Ik zou zeggen: 2018 het jaar van de verandering.

Het jaar begon al gelijk muzikaal. Op 8 januari startten we met repeteren voor het eerste soloconcert van Hanneke met Miriam Venema en Ton Sieben. Na een lange tijd van vooral veel zingen en presenteren dook ik weer lekker achter mijn percussiesetje. 

En wat was het een gaaf concert in de buitenpoort.
In maart mocht ik voor de tweede keer mijn Hollandse Meesters ten gehore brengen voor de Sasa in Angeren. Het was fijn om na zo’n lange tijd van voorbereiden het concert nog eens uit te mogen voeren. 

In maart startte ook mijn nieuwe uitdaging bij curriculum.nu officieel. Het begon met een lezing van professor Erik Scherder en een toespraak van Minister Slob (inmiddels mag ik Arie zeggen 😉

Na die startdag in maart hebben we ons dit jaar 4 keer 3 dagen opgesloten ergens in een hotel in Nederland om te werken aan het onderwijs van de toekomst. Helaas is het niet in december afgekomen zoals aanvankelijk gepland. Maar we hebben flinke stappen kunnen maken.

Op 17 april gaf Hanneke voor de tweede keer haar concert waarbij ik weer op mijn ‘prutje’ mog rammen. 

Op 26 april kondigde ik op Facebook groot nieuws aan. Na 13 jaar werken op IKC Het Drieluik in Huissen ging ik switchen van baan. Een spannende stap. Ik werkte 13 jaar met een zeer wisselend maar altijd gezellig team van leerkrachten. We hebben prachtige dingen meegemaakt. Van ‘kleuterjuf’ tot waarnemend directeur. Alles is voorbij gekomen maar het werd tijd voor iets nieuws en dat werd IKC De Wissel in Zevenaar. En nu, een half jaar verder, kan ik zeggen dat ik er geen spijt van heb. Gelukkig zie en ik spreek ik nog steeds mijn oud collega’s af en toe en organiseren we spelletjes avonden. 

In april waren we ook 1 jaar getrouwd en dat hebben we in mei gevierd met een weekendje Wenen. Daarnaast in mei nog een bevrijdingsconcert gespeeld.

Op 27 mei kondigde ik aan dat ik met mijn “Hollandse Meesters” het theater in zou gaan met een uitgebreider combo en een aantal nieuwe (oude) nummers en speelde ik een preview tijdens de presentatie avond in theater de Kik in Elst. 

In juni had ik een top avond bij het presenteren van een muzikale Pubquiz in Angeren met live muziekfragmenten van de Harmonie in Angeren. 

6 juli was het dan zover! Mijn allerlaatste werkdag op Het Drieluik in Huissen. Een leuke maar ook emotionele dag. En dan lekker genieten van 6 weken vakantie. En wat voor een vakantie! Eerst met mijn gezinnetje op de camping in Roggel en daarna met mijn paps 3 weken rondreizen in Kenia. Een onvergetelijke ervaring!

20 augustus begon mijn eerste werkdag in Zevenaar. Nieuwe collega’s, nieuwe leerlingen en nieuwe ouders. Dat is even wennen. Ineens ben je niet meer degene die alle vragen krijgt maar de persoon die de hele dag vragen stelt. Dat is een vreemde gewaarwording. 

Eind september speelde we voor het eerst Hanneke’s tweede soloconcert. Dit keer met Miriam Venema en Silencio Pinas en nu in de theaterkerk in Bemmel. 

Ook is dit het jaar dat mijn grote dochter binnen een jaar 3 zwemdiploma’s haalt! (sorry…trotse papa) 

Het jaar van verandering uitte zich niet alleen in het werk bij curriculum.nu en mijn nieuwe werk in zevenaar maar ook Hanneke ging weer in een musical productie spelen en wel een hoofdrol in The Elephantman. Dat brengt ook altijd weer wat veranderingen met zich mee in de organisatie thuis. Maar in de afgelopen jaren hebben we wel geleerd om daar weer een mouw aan te passen. En wat was het een geweldige voorstelling. En wat was Hanneke goed! (sorry… ook een trotse echtgenoot)

17 november was de grote dag! Hollandse Meesters in Theater de Kik. Een onvergetelijke avond. Een uitverkochte zaal vol enthousiaste mensen! (sorry… ook een beetje trots op mezelf)

En dan zijn we al weer bij de laatste maand van 2017. Waarbij ik 12 december de laatste driedaagse ben ingegaan voor curriculum.nu. Een maand waarin ik ook weer een aantal mooie theatervoorstellingen mocht zien. In totaal zag ik 21 voorstellingen voorbij komen op Facebook dit jaar waar ik ben geweest. Sommige om te recenseren en sommige om gewoon lekker uitgezakt op een rode pluche stoel van te genieten. 

En dan is het jaar weer voorbij! Wat is er een hoop gebeurt! En wat ben ik toch een gezegend mens! Ik mag nog steeds genieten van mijn gezonde en gelukkige gezin, heb mijn dierbare nog om mij heen en geniet van alle mooie dingen die ik meemaak. 

Ook voor het nieuwe jaar zijn er al weer mooie plannen. Heb ik komende maand een aantal interessante gesprekken en is het even afwachten of daar weer leuke dingen uit gaan rollen. Maar ik hou jullie op de hoogte!

Fijne jaarwisseling en maak er wat moois van in 2019. Iemand anders gaat het niet voor je doen!

Geplaatst in blogs

De Kik gaf de kick!

Twee dagen later en nog steeds zit ik een beetje op een roze wolk! Wat was het gaaf afgelopen zaterdag in Theater de Kik in Elst. 

Een jaar en een week geleden speelde ik voor het eerst in mijn leven een soloprogramma. Liedjes van overleden Nederlandstalige artiesten. Retespannend natuurlijk. Kan ik dat wel? Gaan er mensen komen? Wat zullen anderen ervan vinden? 

Vanwege al die vragen begon ik redelijk veilig. In een zaal in Huissen (mijn geboorte stad) een gratis concert met vrijwillige bijdrage. En ja… het lukte. Een uitverkochte (of nou ja… uitgeserveerde) zaal vol mensen en heel veel enthousiaste reacties. Tja en dan? Dan gaat het kriebelen. Dit was leuk. Dit was heel leuk! Dit wil ik nog een keer!!!

Niet veel later kregen we de kans om voor een ouderenbond ons programma nog een keer te spelen. Leuk natuurlijk omdat al die voorbereidingstijd dan niet voor één voorstelling is geweest. Maar dat was het nog niet. We wilden er nog een schepje bovenop. Vandaar dat ik de stoute schoenen heb aangetrokken en contact heb gezocht met theater de Kik in Elst. En ja daar konden we terecht. We mochten spelen op de presentatie avond. 15 minuten als preview van ons concert. Dat was misschien wel nog spannender want nu moest je in 15 minuten een goede indruk achter laten. Niks geen tijd om rustig op te bouwen maar direct knallen. Maar wat heeft de Kik een fijne achterban. Ze hadden er zin in en wilden meer zien want bij de voorverkoop voor vrienden van het theater werden er al ruim 100 kaarten verkocht. En niet veel later was ook de rest van de zaal uitverkocht. 

Tijdens die presentatie avond hebben we het publiek in Elst gevraagd welke artiesten ze graag wilden horen. Gelukkig heel veel Hollandse Meesters die al in ons programma zaten maar ook een aantal namen die nog niet op onze repertoirelijst stonden. Dus we konden aan de bak. We zijn met het combo weer bij elkaar gekomen om een aantal nieuwe nummers in te studeren. Zo hebben Benny Nijman, Annie de Reuver, Lennaert Nijgh, Zangeres zonder naam, Dorus en vele andere nog een plek gekregen in het programma. Ook hebben een paar mooie ballads plaats gemaakt voor een vlotter en meer herkenbaarder repertoire. Maar naast die nieuwe medley’s besloten we ook een blokje ‘u vraagt wij draaien’ erin te verwerken. Het publiek mocht artiesten noemen en wij zouden het proberen te spelen. (als dat maar goed gaat!?) Maar wat was dat leuk! Ik kreeg er geen genoeg van. Ik denk dat we daardoor ook een kwartier zijn uitgelopen maar de sfeer zat er lekker in. Het publiek kwam met leuke suggesties. Zo hebben we Anneke Grönloh, Koos Alberts, Suger Lee Hooper, Nico Haak, Jules de Corte e.d. gespeeld. (OK, de één klonk waarschijnlijk wat beter dan de ander maar volgens mij hebben we vrijwel alle suggesties de revue laten passeren.)

Niet alleen bij dit blokje was het publiek enthousiast betrokken maar al vanaf het derde nummer werd er luidkeels meegezongen en reageerde men spontaan op al mijn vragen. En dat is heerlijk. Dan krijgt de avond de flow waarop je alleen maar kunt hopen. En mijn avond is dan compleet als het lukt om na een blokje met een hoop ongein je ook weer een heel klein, zacht en ingetogen liedje kan doen waarbij de zaal weer muisstil zit te luisteren. 

En tja, dan ben je inmiddels weer twee dagen verder. De eerste foto’s en filmpjes druppelen binnen en het nagenieten kan beginnen. Maar ook het nadenken. Want wat zou ik dit graag nog veel vaker willen doen. En inmiddels begin ik te geloven dat er een grote groep mensen is die ook graag nog een avondje geniet van al de prachtige Nederlandstalige nummers. En zoals iemand gister in het publiek zei: “Dit concept moet je nooit meer loslaten.” Er komen vanzelf weer nieuwe artiesten bij dit je kunt toevoegen nadat ze overlijden en er zijn nog avonden genoeg te vullen met dit mooie repertoire. Toon, Wim, Ramses, Andre, Frans, Annie, Joop, Robert en al die andere zangers, zangeressen, tekstschrijvers en componisten! Dank voor dit dankbare, tijdloze en schitterende repertoire!

foto: Stephan Markus

Geplaatst in blogs

De enorme meerwaarde van de ontwikkelscholen Mens & Maatschappij

Het schooljaar is alweer een aantal weken geleden begonnen. Tientallen docenten uit het basisonderwijs en het voortgezet onderwijs zijn weer aan de slag gegaan, leraren die zich bekommeren om het onderwijs van onze leerlingen in de toekomst. Ook in tijden van werkdruk, en periodes waarin het soms lastig is om vervanging te krijgen voor afwezige docenten zijn er gelukkig genoeg mensen die hun steentje bij willen dragen aan onderwijsvernieuwing… want die is nodig! Dat bleek ook bij de werksessie met ontwikkelteam en ontwikkelscholen Mens & Maatschappij.

De afgelopen periode heeft voor het ontwikkelteam van Mens & Maatschappij van Curriculum.nu in het teken gestaan van het ontwikkelen van grote opdrachten. Het heeft een lange aanloop periode gehad. Wat is een grote opdracht? Hoe moet een grote opdracht eruit zien? Waar moet hij aan voldoen? Inmiddels is er een set grote opdrachten geformuleerd. Maar zijn die klaar? Nee, zeker niet. Daar zijn we ons bewust van. Het is een eerste aanzet. We hebben ze onlangs gepresenteerd aan de ontwikkelscholen die betrokken zijn bij Curriculum,nu voor het leergebied Mens & Maatschappij.

En wat is het fijn om het te kunnen en mogen delen met zulke betrokken, enthousiaste en gemotiveerde leerkrachten. Mensen die stuk voor stuk het beste willen voor hun leerlingen. Als ontwikkelteam kun je je hoofd breken over diverse keuzes, formuleringen en inhouden. Maar het is heerlijk om met andere te kunnen sparren. Samen kom je verder. Het moet uiteindelijk een product worden dat breed gedragen wordt in het totale onderwijsveld en daar ligt een uitdaging. We zijn ons er terdege van bewust dat dit een grote uitdaging is. En we zijn er ook niet door alleen met ontwikkelscholen te sparren. Daarom willen we heel graag feedback uit het gehele werkveld. En in deze sessie met de scholen kwam ook nogmaals ter sprake dat ook de feedback van leerlingen van essentieel belang is.

In deze werksessie met scholen hebben we gemerkt dat we op de goede weg zijn, maar zoals ik al zei…. we zijn er nog niet. Volgende week dompelen we ons met het ontwikkelteam weer 3 dagen onder in grote opdrachten. Drie dagen lang gaan we nogmaals kritisch kijken naar de opdrachten. Bespreken we alle binnengekomen feedback en scherpen we onze opdrachten aan. Daarnaast ligt er een uitdaging om de samenhang met andere leergebieden te zoeken. Want met Mens & Maatschappij zijn we nauw verbonden met diverse andere leergebieden.
Na deze drie dagen zullen we onze (nog steeds niet volmaakte) tussenproducten publiceren en hopen we wederom op veel feedback. Hoe kunnen we met kleine aanpassingen onze grote opdrachten vervolmaken? En dan komt de laatste fase van het traject….. de bouwstenen.

Het blijft een spannend traject maar vooral ook heel uitdagend.

Meer weten? Kijk eens rond op www.curriculum.nu

home

Geplaatst in blogs

Vakantie voorbij…. en knallen maar!

Het is alweer een tijdje geleden dat ik een blog geplaatst heb op mijn site. En wat is er veel gebeurt in die periode! Ik heb al eerder geschreven over een nieuwe baan die ik zou gaan beginnen, over een reis die ik zou gaan maken, en een concert die ik wil gaan geven en kijk eens aan……. de tijd is voorbij gevlogen.
Ik ben alweer mijn derde week aan het werk op IKC De Wissel in Zevenaar, de reis naar Afrika voelt alweer als maanden geleden en de kaartverkoop voor mijn concert is in volle gang. Waar moet ik beginnen…..

Laat ik beginnen waar ik de vorige keer ben geëindigd. Ik was namelijk nog werkzaam op IKC Het Drieluik in Huissen. De school waar ik 13 jaar met zoveel liefde heb gewerkt. En wat was het vreemd om daar afscheid te nemen. Weken lang vroegen mensen mij: ‘vind je het niet raar dat je bijna weg gaat?’ En telkens dacht ik: ‘Nee hoor, valt wel mee. Ik ben er helemaal niet zo mee bezig.’ Maar als die laatste dagen dan aanbreken is het echt wel vreemd. De laatste dag stond ik op met een brok in mijn keel. Het was een geweldige dag. Wat een lieve collega’s, kinderen en ouders zijn er toch op Het Drieluik. En ik moet eerlijk zeggen…. ik heb het niet helemaal droog kunnen houden. Maar goed, aan het eind van de dag ging ik met 21 zakken paprika chips de zomervakantie in.
De vakantie waarin ik met mijn vader naar Kenia ging.

Wat een ervaring weer. Ik kan soms heimwee hebben naar Afrika. Het continent in zijn algemeen. De mensen, de dieren, de geuren….. alles! En wat is het dan weer fijn om terug te zijn. En dit keer met mijn vader. Wat geweldig om hem eens mee te nemen naar dat waar ik zo van hou. En hij heeft genoten. Zelfs het kamperen (zijn eerste keer) viel hem reuze mee ondanks de omstandigheden waarin we soms verkeerden.

En na 17 dagen was het ook weer heerlijk om lekker thuis te komen in je eigen gezin. Want stiekem is 17 dagen weg bij vrouw en kinderen toch wel lang. Maar erg veel tijd om samen te genieten was er niet, want na 2 dagen vertrok ik voor de eerste keer naar Zevenaar om te starten aan mijn nieuwe uitdaging. Groep 7 op een nieuwe school, in een nieuwe stad, voor een nieuwe stichting in een nieuw gebouw met nieuwe collega’s. En wat is dat heerlijk! Maar ook heel vreemd. Ik ben zó níet gewend om de persoon te zijn die niets weet. “Waar ligt dit, waar ligt dat? Hoe doen jullie dit? Wat zijn de afspraken over zus of wat zijn de kinderen gewend over zo?” Vragen, vragen, vragen. Maar gelukkig ben ik niet de enige nieuwe collega en gelukkig word ik omringd door lieve collega’s die me nooit het gevoel geven dat welke vraag dan ook teveel is. En dat is fijn. Maar soms mis ik mijn collega’s in Huissen ook nog wel hoor. Wat was het leuk om afgelopen vrijdag even terug te zijn en bij te kletsen. En we zijn een spelletjesclub gestart, dus gaan we elkaar af en toe nog eens een avondje zien. De eerste datum is geprikt!

En terwijl ik naast mijn werkzaamheden op school ook lekker aan het repeteren ben voor het musicalconcert van Hanneke waarin ik weer percussie mag spelen en drummen is de kaartverkoop gestart voor ‘Hollandse Meesters’ in theater de Kik in Elst.
Inmei mocht ik optreden tijdens een presentatieavond van het nieuwe theaterseizoen voor vrienden van het theater. En deze mensen mochten afgelopen weken al kaarten reserveren in de voorverkoop. Toen afgelopen donderdag de kaartverkoop open ging voor het overige publiek had ik de schrik van mijn leven. Er waren gewoon al ruim 100 kaarten verkocht. Super leuk, maar ook spannend want dit zijn dus allemaal mensen die ik helemaal niet ken…. en zij mij (op 15 minuten preview na) ook niet. Inmiddels zijn er  nog maar 17 kaarten te koop. Binnenkort gaan we weer aan de bak met de voorbereidingen. Want het combo wordt uitgebreid met een bassist en er komen nieuwe nummers bij in het repertoire. Helaas ten koste van andere nummers maar goed. In de theaterwereld zeggen ze dan: Kill your darlings. Ik heb er nu al super veel zin in.

Wil je er nog bij zijn? Reserveer de laatste paar kaarten dan op de site van de kik!

HOMEPAGE

 

Geplaatst in blogs

Hollandse Meesters in het theater

Het is feit…… na mijn geweldige avontuur van November vorig jaar, toen ik voor het eerst een eigen solo programma mocht spelen in de Buitenpoort in Huissen ga ik dit jaar spelen in een heus theater!

Al vrij snel na het optreden in Huissen kwamen er vragen van mensen die er niet bij konden zijn of ik het nog een keer ergens ging opvoeren. Ook kreeg ik regelmatig te horen van mensen: “goh, dit zou je eigenlijk in het theater moeten doen!” Tja en dat begon toch wel een beetje te kriebelen. Want hoe gaaf zou dat zijn? Hollandse Meesters in het theater. Op een groot podium met mooie belichting en alles erop en eraan.

Vanaf dat moment is er een zaadje geplant ergens in mijn hoofd en die is gaan groeien. Dus dan begint het denkwerk en het rekenwerk! Is dat serieus mogelijk? Wat gaat dat kosten? Wat zijn de risico’s? En ach… soms moet je ook gewoon risico’s nemen. Dus ik heb de stoute schoenen aangetrokken en ben het avontuur opnieuw ingestapt. Gelukkig was mijn combo ook gelijk enthousiast en kreeg ik spontaan nog een aanmelding van een extra muzikant voor in het combo. En nu kan  ik er niet meer omheen. Op zaterdagavond 17 november 2018 speel ik een vernieuwde Hollandse Meesters in Theater de Kik in Elst. Ik ben zeer welkom ontvangen door eigenaar Henk Hesseling die ik nog kende van lang geleden. Hij was erg enthousiast!

Zelfs zo enthousiast dat ik de gelegenheid kreeg om onlangs te komen spelen op de presentatie avond van het nieuwe seizoen voor sponsors en vrienden van het theater. Tijdens deze avond heb ik een blokje van 15 minuten mogen spelen met mijn combo om een beeld te geven van onze voorstelling.

Dit vond ik rete spannend. Want wat je normaal probeert op te bouwen in twee uur tijd moet je nu met vier nummers proberen representatief neer te zetten. En moet je proberen de zaal mee te krijgen. Maar wat was dit gaaf. Al bij de eerste medley deed een uitverkocht theater enthousiast mee. Er werd meegezongen, gelachen en flink gereageerd op vragen aan het publiek. En ook achteraf veel mensen gesproken die 17 november al in de agenda hebben gezet.

Wat gaan we doen? We gaan het programma dat we hebben gespeeld in Huissen verder finetunen. Wat werkte wel, wat werkte minder? Welke nummers kunnen eruit en welke nummers moeten er in. Nog meer diversiteit en interactie. Maar gelukkig blijven heel veel mooie en leuke liedjes er ook gewoon in.

We zitten nog volop in de brainstorm fase dus alle ideeën zijn welkom. Laat hieronder gerust een reactie achter met namen van artiesten of liedjes die absoluut niet mogen ontbreken met als enige voorwaarde: Het moeten liedjes zijn van overleden, Nederlandstalige zangers, zangeressen, tekstschrijvers of componisten zijn. Ik ben heel benieuwd of jullie mijn lijstje nog verder kunnen aanvullen…..

Maak me gek!

Geplaatst in blogs

Nieuws schooljaar, nieuwe uitdaging!

Het hoge woord mag eruit! Vanaf schooljaar 2018 – 2019 zal ik niet meer werkzaam zijn op IKC het Drieluik in Huissen. Wat een gek idee! Een paar maanden geleden vierde ik nog mijn 12,5 jarig jubileum op deze geweldige school. Dat was een mijlpaal maar ook het moment dat ik besefte hoe lang ik eigenlijk al aan deze school verbonden ben. Het voelt bijna als thuis. Op één collega na ben ik de langst zittende leerkracht op school. Op één lokaal na heb ik in alle lokalen gezeten. Ik heb bijna alle groepen gedraaid van kleuters tot en met groep 8.

Daarnaast heb ik heeeeel veel collega’s zien komen en gaan. Stuk voor stuk lieve mensen waarmee ik fijn heb samengewerkt. Waarmee ik veel heb gelachen en waarvan ik sommige gelukkig ook nog steeds tegenkom/spreek al dan niet digitaal.

Verder heb ik vele rollen mogen vervullen op school. Van methode onderzoek tot coördinator van wereldoriëntatie, van projectleider hoog- en meerbegaafdheid tot ICT projectleider e.d. Ook heb ik dit en vorige schooljaar mogen proeven aan de rol van directeur als waarnemend directeur. Een periode waarin ik ontzettend veel geleerd heb.

Tot slot heb ik vooral honderden kinderen zien komen als 4 jarige en zien vertrekken als pubers.

Wat is het leuk om kleuters in je klas te krijgen die je 8 jaar later weer in de klas hebt als ze in groep 8 zitten. Wat heb ik geweldige gesprekken mogen voeren met kinderen die hun ziel en zaligheid bloot durven geven aan de meester. Kinderen die je echt nodig hebben. Die met hun problemen bij je komen en voor wie je echt iets essentieels kunt betekenen. Kinderen die op de middelbare school zitten en nog terug komen om je te bedanken. Ouders die met tranen in de ogen bij je komen om je te bedanken voor de steun. Of kinderen die in het weekend thuis voor je deur staan omdat ze je hulp nodig hebben omdat het thuis niet gaat. Stuk voor stuk herinneringen aan het Drieluik die ik nooit meer zal vergeten.

Er zijn zelfs oud-leerlingen die alweer kinderen op ons IKC hebben. (oei dan wordt je echt oud hihi)

Zoals ik al zei besefte ik me bij het vieren van mijn 12,5 jarig jubileum hoelang die periode is geweest. Periodes van hoogte en diepte punten. En dat maakte ook dat ik de behoefte kreeg om eens verder te gaan kijken. Ik heb bij mijn stichting aangegeven dat ik open stond voor een overplaatsing naar een andere school binnen De Linge. Maar voordat ik daar het gesprek over heb kunnen voeren kreeg ik een appje. Een oud directeur van Het Drieluik vroeg of ik het zag zitten om de overstap te maken naar IKC De Wissel in Zevenaar. Hij had een vacature! Het is alsof hij het wist. Alsof het zo moest zijn!

Dat heb ik vaker. Soms komen er dingen op mijn pad en dan moet ik daar gewoon voor gaan. Soms kan ik eindeloos twijfelen over wat ik moet gaan doen. Durf ik geen keuzes te maken voor verandering. Kies ik voor de makkelijke weg. Maar op het moment dat er dingen op mijn pad komen lijken al die twijfels als sneeuw voor de zon te verdwijnen. Dan voel ik een intrinsieke motivatie en overtuiging en ga ik er gewoon voor. En dan ook helemaal! En zo ook in dit geval. Nog dezelfde week zat ik in Zevenaar om de school te bekijken en een week later met collega’s om nader kennis te maken en waren we van twee kanten overtuigd! Deze samenwerking gaan we aan! En ik heb er zin in! Natuurlijk met een dubbel gevoel.

Ik ken elke steen van het drieluik, weet alles te vinden. Ben de vraagbaak van menig collega en vind het ook fijn om deze rol te kunnen vervullen maar al die zekerheid en veiligheid gooi ik maar eens overboord voor een nieuwe uitdaging. Om zelf eens de persoon te zijn die de vragen stelt en het niet weet. Om mezelf weer te moeten bewijzen en om mijn opgedane kennis en ervaring weer in te kunnen  zetten in een nieuwe omgeving. Ik heb er zin in!

Nog even aan paar weekjes na de mei vakantie een geweldige periode afsluiten. Even een school verhuizen, even een paar weekjes in een net gerevitaliseerd schoolgebouw zitten. Even een stel enthousiaste kleuters klaarstomen voor groep 3, even een groep 8 musical helpen instuderen en tot slot even afscheid nemen van heel veel lieve kinderen / ouders maar vooral van een geweldig team met alleen maar lieve / gezellige collega’s die ik enorm ga missen!

Geplaatst in blogs

Africa here we come!

Wat misschien niet iedereen van mij weet is dat ik ergens diep van binnen een aantal Afrikaanse genen moet hebben.

Vanaf kleins af aan ben ik gefascineerd door Afrika. Als kleine jongen was ik verknocht aan het Afrika museum in Berg en Dal. Als we op zondagmiddag niet wisten wat we moesten gaan doen en ik mocht kiezen…. dan koos ik het Afrika museum. Op een gegeven moment was het zelfs zo erg dat ik de rondleiding uit mijn hoofd kende.

Waar het vandaan komt weet ik niet maar het fascineert me. Vanaf mijn vroege jeugd wist ik dat ik ooit eens een reis wilde maken naar Afrika. Dat leek een onmogelijke wens maar naar jaren sparen ben ik in 2005, na het afronden van de Pabo, een rondreis gaan maken door Afrika. In een groep met mensen waar ik niemand kende ben ik gaan reizen van Kaapstad naar Nairobi. We doorkruiste 8 landen in onze jeep. Een onvergetelijke ervaring! En al snel was duidelijk… dit zou niet de laatste keer zijn. In 2007 ben ik (nu samen met Hanneke) samen met mijn goede vrienden Tom en Dianne op rondreis geweest in Zuid-Afrika en Swaziland. Auto huren en rijden maar. Super spannend maar dan leer je wel het echte Afrika kennen. In 2009 ging ik weer, dit keer met zijn tweeën. Met behulp van Brenda Moot van Brendafrica hebben we een reis uitgestippeld door Tanzania en Zanzibar. Met een guide en een kok trokken we de door nationale parken van Tanzania. O.k beetje decadent maar oh zo fijn. Na een lange dag safari lekker op de campsite aankomen waar de tent al is opgezet en het eten staat te pruttelen boven een vuurtje.

Na 2009 bleef het even rustig met de Afrika plannen. (Alhoewel ook een rondreis door Marokko en door Egypte is natuurlijk het Afrikaanse continent.) Maar toen kwamen de kinderen en was het even gedaan met de verre reizen. Maar één (nou ja één!?) Afrika-wens had ik nog wel. Al sinds mijn eerste reis in 2005 zei mijn vader dat hij ook wel eens naar Afrika zou willen. Maar in de praktijk kwam dit er toch niet van. Mijn moeder vindt het toch allemaal wel spannend en duur. Maar ja de wens van mijn vader was er nog steeds. Dus ik dacht… dan ga ik toch samen met hem. Tja en als je dat graag wilt doen moet je ook niet te lang wachten. Nu zijn we beide fit en gezond en zijn de omstandigheden zo dat we kunnen gaan dus waarom langer uitstellen? En tussen de dag dat ik hem vroeg of hij het zag zitten en het boeken van de reis zaten slecht enkele weken. En nu is het definitief! Eind juli vertrek ik met mijn eigen paps in het vliegtuig naar Nairobi voor 17 nu al onvergetelijke dagen. Van townships in Nairobi, tot de hoogste berg van Kenia, naar mooie meren, landschappen, bijzondere volken en natuurlijk prachtige nationale parken met als hoogtepunt de Masai Mara.

We reizen weer met dezelfde Brendafrica die samen met ons een mooie reis heeft samengesteld. Weer gaat er een guide en een kok mee en trotseren vader en zoon de Afrikaanse wildernis.

En nu het geboekt is begint het echt weer te kriebelen. Ik heb wel vaker momenten van heimwee naar Afrika. Ik kan niet wachten om de (eigenlijk toch wel vieze) geuren van de Afrikaanse stad te ruiken, de stralende gezichten van de mensen, de vriendelijkheid, de culturen, de mooie landschappen, uitgestrekte grasvlaktes, de verscheidenheid aan dieren en het gevoel opnieuw te herbeleven.

Africa here we come!

HOME

Geplaatst in blogs

Nieuwe uitdaging

Na het jaar 2017 die veel in het teken stond van zingen, presenteren en percussie spelen gaat 2018 een jaar worden met ook nieuwe onderwijs uitdagingen. Zo zijn we twee weken geleden met mijn school (IKC Het Drieluik in Huissen) verhuisd naar een andere, tijdelijke, locatie. Op dit moment wordt ons pand gerevitaliseerd (jaja, dat klinkt even chique he! Je mag ook ‘opgeknapt’ zeggen!) Over een aantal maanden is dat klaar en verhuizen we weer terug. Een helse onderneming.

Maar behalve dat ben ik vorige week ook begonnen aan mijn nieuwe baan bij curriculum.nu. In opdracht van het ministerie van onderwijs werk ik samen met 17 andere leerkrachten uit het basis- en voortgezet onderwijs en met schoolleiders aan het onderwijs van de toekomst. Met mijn ontwikkelteam gaan we een visie schrijven, grote opdrachten maken en bouwstenen aanleveren voor de nieuwe kerndoelen en eindtermen voor het domein Mens & Maatschappij. Dus wat moeten kinderen in het basisonderwijs en leerlingen in het voortgezet onderwijs kennen en kunnen als het gaat om Aardrijkskunde, Geschiedenis, Economie, Maatschappijleer en Filosofie. Het is inmiddels alweer 10 jaar geleden dat die doelen zijn opgesteld. Maar inmiddels is de maatschappij zo veranderd dat het tijd wordt om opnieuw kritisch te kijken wat de komende generatie nodig heeft om zich staande te houden in deze nieuwe veranderende wereld.

Vorige week zijn we toegesproken door Minister Arie Slob die ons ons succes wenste met deze belangrijke, unieke en lastige taak. Daarnaast kregen we een lezing van neurowetenschapper Erik Scherder. Ook hebben we kennis gemaakt met de scholen die ons in de komende periode van feedback gaan voorzien.

Afgelopen week hebben we ons met ons ontwikkelteam drie dagen opgesloten in het Centraal Museum in Utrecht om samen tot een aanzet te komen van onze visie op Mens & Maatschappij. En ik moet zeggen… dat was een klus. Het basisonderwijs en het voortgezet onderwijs zijn twee totaal verschillende werelden. Daarnaast hebben we een aantal leidende principes meegekregen. Onze missie is om samenhang te creëren tussen de vakken, om de overladenheid in het onderwijs terug te dringen, om voldoende houvast te bieden aan de scholen, en een goede doorgaande lijn van 4 tot 18 jaar. Daarnaast moet het ook toekomst gericht zijn. Kortom….genoeg stof om over na te denken en om over te discussiëren.

Na anderhalve dag, moet ik eerlijk zeggen, had ik er nog een hard hoofd in of we er in die drie dagen uit zouden komen. Maar aan het eind van de tweede dag waren we allemaal stomverbaasd. We hadden gewoon een visie in grote lijnen op papier staan. De derde dag hadden we nog om aan te scherpen. Na drie dagen (van 9.00u tot 19.30u) overleggen wordt nu onze eerste aanzet tot een visie op het vakgebied volgende week gepresenteerd op onze site www.curriculum.nu 
Daarna komt een spannende periode. Hoe gaat het land hier op reageren? Er zullen veel reacties komen, dat mag en moet ook. Aan ons de schone taak om die te inventariseren en mee te nemen in het aanscherpen van ons resultaat.

Voor mij waren de afgelopen drie dagen intensief maar ongelooflijk leerzaam. Mijn woordenschat is enorm uitgebreid en mijn kijk op onderwijs enorm verrijkt. Ik verheug me op de komende drie keer dat wij weer drie dagen bij elkaar mogen komen om verder te gaan aan deze unieke kans.

(over 8 jaar gaan mijn kinderen mij nog eens kwalijk nemen wat wij in 2018 hebben bedacht… “pap……. nu moet ik weer een onderzoek doen over duurzame ontwikkeling! Zo saai! hahahah)

obeya

HOME