Geplaatst in blogs

Hoe ik van ‘een dagboek’ bijhouden een gewoonte heb gemaakt!

Ik ben iemand die in zijn leven vrijwel nooit een dagboek bij hield. Ik heb een paar zeer korte periodes gehad waarin ik wel eens een poging heb gewaagd. In mijn kindertijd, in mijn tienertijd en ook in mijn volwassen leven toen ik net vader was ben ik ooit eens begonnen met het bijhouden van dagboeken. Nooit is het mij gelukt om dit een langere tijd vol te houden. 

Waar dit aan lag? Geen idee! Misschien het gebrek aan noodzaak? Misschien te weinig discipline? Te weinig tijd? Ik heb geen idee. Maar sinds (en ik kan het precies opzoeken) maandag 30 maart 2020 ben ik wederom begonnen aan een (soort van) dagboek. 500!!!!! dagen geleden. En dit keer heb ik het dus wel volgehouden. Eigenlijk is het niet echt een dagboek maar noem ik het mijn Energy tracker. 

Het idee komt (wederom) van Rick Pastoor, schrijver van het boek Grip. 
Ik heb aangegeven op welk moment ik een reminder wil ontvangen in mijn mail. Ieder avond om 20.00u krijg ik een mailtje. Daarin staat de herinnering om mijn Energy tracker in te vullen. In de mail staan de cijfers 1 tot en met 10 en ik geef de dag een cijfer. 
Vervolgens kom ik in een invulvenster waar ik kort de dag evalueer. En dat is wellicht het verschil met een traditioneel dagboek. Ik schrijf geen hele epistels. Ik beschrijf kort wat ik die dag heb gedaan, en/of hoe ik de dag heb ervaren. Wat was fijn/leuk? Wat was minder leuk? Waar ben ik dankbaar voor of wat wil ik veranderen? 

Waarom lukt het me nu wel?

Wellicht staat het antwoord in het boek ‘Elementaire gewoontes’ van James Clear. Dit boek heb ik gelezen en helpt je om bepaalde gewoontes aan te leren. 

Volgens Clear verloopt het aanleren van een nieuwe gewoonte via 4 stappen.
Stap 1 is ‘maak het zichtbaar.’ Nou dat heb ik gedaan. Door de mail die ik iedere avond binnenkrijg wordt het direct zichtbaar. Ook op mijn horloge krijg ik om 20.00u weer even een popup van de mail.

Stap 2 is ‘maak het aantrekkelijk.’ Als tip geeft hij om een gewoonte te koppelen aan een bestaande gewoonte. Nu ga ik al iedere avond voordat ik ga slapen even naar het toilet. Nu heb ik mezelf aangeleerd om dat te combineren met het invullen van de Energy tracker. James Clear geeft ook nog als tip dat je een nieuwe lastige gewoonte ook voorafgaand aan een leuke gewoonte kunt doen. Dus pas als ik…. heb gedaan mag ik daarna …. (De aantrekkelijke gewoonte), maar ik vind plassen voor het slapen al aantrekkelijk genoeg. Deze combinatie van twee gewoontes hebben mij enorm geholpen om het in mijn systeem te krijgen.

Stap 3 is ‘maak het gemakkelijk.’ Nou dat was het al gelijk. Door gebruik te maken van een app, programmaatje of iets dergelijks is het kinderlijk eenvoudig. Klik in de app het cijfer van de dag aan, en type vervolgens kort je reflectie. Kind van de was doen. Veel simpeler dan het pakken van een fysiek dagboek, het zoeken van een pen en dan ergens rustig gaan zitten om het (enigszins netjes) in te vullen.

Stap 4 is ‘maak het bevredigend!’ Tja en daar wordt het lastig. Wat is er bevredigend aan het bijhouden van een dagboek? En nu blijkt dat voor mij heel eenvoudig te zijn (of noem het kinderachtig, helemaal prima) maar het bijhouden van de streak motiveert mij. Het programmaatje waar ik het in bij houdt, telt hoeveel dagen ik onafgebroken mijn dagen reflecteer. En hoe langer het is gelukt, hoe jammerder ik het vind om de streak te doorbreken. Deze simpele constructie helpt mij om het te blijven doen.
Daarnaast is het voor mij aantrekkelijk omdat de 7 dagreflecties mij enorm veel tijdwinst opleveren bij de wekelijkse review die ik houd. (Daarover schreef ik al eerder in mijn vorige blogs). 

En met deze vier stappen van James Clear is het mij gelukt om een nieuwe gewoonte aan te leren. En naast dit voorbeeld nog een aantal andere gewoontes. 

En dan? Dan doe je dat…. En dan? (Tja ik hoor jullie gedachten!)

Ik vind het fijn! 

Zo… en dat is eigenlijk al genoeg reden. Maar goed ik wil jullie best wat meer redenen geven. Zoals ik al zei schrijf ik iedere week een wekelijkse review. Daarin blik ik terug op afgelopen week en a.d.h.v die terugblik kijk ik vooruit naar komende week. Deze dagelijkse reflectie helpt mij heel erg om de week snel terug te blikken. Alle hoogte- en dieptepunten staan namelijk al bij elkaar. Goede ingevingen, nieuwe doelen, mislukte doelen, noem maar op, zijn eigenlijk al beschreven. Nu hoef ik die alleen maar in te plannen voor de komende week en mijn nieuwe week kan weer beginnen.

Daarnaast helpt het mij om te zien hoeveel moois er in de wereld is. Mijn dagboek is vooral positief! Er is zoveel om dankbaar voor te zijn, dat geeft een goed gevoel. Daarnaast geeft de tracker ook een gemiddelde cijfer van de week. Het is ook goed om af en toe eens die cijfers te vergelijken. Wat maakt dat de ene week gemiddeld een 9 scoort en de andere een 5. Dit geeft mij inzicht in wat ik vooral wel moet blijven of gaan doen, en welke dingen in minder of anders moet gaan aanpakken.

Zoals je ziet; ik word er blij van!

En denk je… phoe ik moet er niet aan denken! Helemaal goed! Dan is het niks voor jou. En denk je…. Nou dat klinkt eigenlijk wel interessant. Dan laat het me weten…. ik klets er graag over verder. Of wil je het boek ‘Elementaire gewoontes’ van James Clear lenen? Let me know!

Geplaatst in blogs

Storm na de stilte…

Het is stil geweest het afgelopen jaar. Stil voor mij en stil voor iedereen die het leuk leuk vindt om een klein beetje te volgen waar ik mee bezig ben in mijn leven en wat mij bezig houdt. 
Er zullen vast ook mensen zijn die deze stilte heerlijk vonden en genoten hebben van bijna een jaar niet gestalkt worden, geen blogs en weinig berichten op de sociale media. 
Maar wat vond ik er eigenlijk zelf van? Wat heb ik dan wel gedaan het afgelopen jaar en wat gaat er gebeuren in de toekomst?

Als ik heel eerlijk ben, ben ik de afgelopen 1,5 jaar waarin het woord ‘corona’ het meest uitgesproken woord is geweest in alle gesprekken die ik heb gehad, heel erg goed doorgekomen. Ik ben me meer dan bewust van het feit dat ik ook in een enorme luxe situatie leef. Ik heb een baan die ten alle tijden ‘gewoon’ door is gegaan. Nou ja, natuurlijk alles behalve gewoon, maar ik heb altijd kunnen en mogen werken en heb geen onzekerheid gekend over inkomen of behoud van werk. Ook heb ik een prachtig en gezond gezin en een flexibel brein dat altijd zoekt naar mogelijkheden. 

Maar ondanks dat ben ook ik wel beperkt het afgelopen jaar. Dat wat ik naast mijn werk, familie en vrienden het allerleukste vind om te doen, kon niet meer. Niet meer zingen, niet meer presenteren en geen percussie meer spelen. Niet meer naar theaters, niet meer je passie in de praktijk tot uitvoering brengen.

Regelmatig kreeg ik vraag: ‘hoe is dat dan voor jou?’ Ik moet heel eerlijk zeggen dat ik dat 1,5 jaar redelijk goed ben doorgekomen. Natuurlijk heb ik frustratie momentjes gehad dat zo’n ruim 10 optredens niet door konden gaan. Dat je alternatieve data zoekt en dan blijkt dat het wederom nog niet kan. Maar al snel ben ik een knop gaan omzetten. Dit is wat het is! Zoals gezegd kan ik dat ook makkelijk zeggen omdat ik er niet afhankelijk van ben. Maar in plaats van mijn aandacht te richten op alles wat niet meer kon, ben ik me gaan richten op dat wat nog wel kon. 

Ik heb enorm genoten van alle tijd die we samen als gezin hebben doorgebracht (al kwamen de boswandelingen op een gegeven moment wel mijn neus uit.) Ik geniet van de flexibiliteit van mensen, van de veerkracht, van de prachtige initiatieven die zijn ontstaan en het enorme tempo van innovatie (zeker in het onderwijs). 

Ook ben ik mijn nieuwe hobby (of moet ik verslaving zeggen???) lezen verder gaan voortzetten. Inmiddels heb ik sinds januari van dit jaar alweer 16 boeken uitgelezen en ligt er een hele stapel op de piano klaar om gelezen te worden. Ik word daar gelukkig van! Vooral non-fictie boeken, zelfhulpboeken, boeken over leiderschap, boeken over antropologie en boeken over misdaad en een enkel fictief boek. Dan ben ik ook nog zo’n nerd die de boeken tijdens het lezen gaat samenvatten omdat ik eigenlijk niks wilt vergeten. Het maakt me een rijk mens, ik moet zeggen een rijker mens, want ik voel me enorm rijk en daar ben ik heel dankbaar voor.

En ondanks dat ik de coronatijd prima ben doorgekomen ben ik nu vooral ook heel blij dat we langzamerhand weer steeds meer kunnen en mogen. Ik heb in een maand tijd alweer 4 theatervoorstellingen gezien, ik heb mijn eerste optreden in een theater alweer gehad en de eerste aanvragen voor nieuwe optredens komen weer binnen druppelen. Dat geeft me veel vertrouwen en zin in alles wat komen gaat. Met als eerste de zomervakantie! Heerlijk samen met mijn allerliefste vrouw en twee onwaarschijnlijk lieve kinderen lekker twee weken op vakantie (in eigen land). 

En dan na de zomer?

Nog net zo veel lezen, ons nieuwe (uitgestelde) concept van ‘Hollandse meesters in concert’ aan de man brengen. Verder uitwerken van een eventueel nieuw theaterprogrammaatje. Er staan nog wat leuke concertjes in de steigers en een auditie in de agenda. Op mijn werk ga ik ook een leuk en interessant jaar tegemoet. Ik kan niet wachten en krijg al energie van alleen de plannen. 

Dus ik ben bang dat er weer af en toe een blogje gaat verschijnen!

Geplaatst in blogs

2018: Het jaar van de verandering

De laatste dag alweer van 2018! Het is een enorm cliché, maar wat gaan die jaren snel. Het leek nog maar pas geleden dat ik mijn blog schreef over 2017. ‘Een meesterlijk jaar’ zoals ik hem toen omschreef. Ook dit jaar zijn er weer veel mooie dingen gebeurd. Terugkijkend naar mijn tijdlijn op Facebook kwamen er weer veel herinneringen naar boven. Ik zou zeggen: 2018 het jaar van de verandering.

Het jaar begon al gelijk muzikaal. Op 8 januari startten we met repeteren voor het eerste soloconcert van Hanneke met Miriam Venema en Ton Sieben. Na een lange tijd van vooral veel zingen en presenteren dook ik weer lekker achter mijn percussiesetje. 

En wat was het een gaaf concert in de buitenpoort.
In maart mocht ik voor de tweede keer mijn Hollandse Meesters ten gehore brengen voor de Sasa in Angeren. Het was fijn om na zo’n lange tijd van voorbereiden het concert nog eens uit te mogen voeren. 

In maart startte ook mijn nieuwe uitdaging bij curriculum.nu officieel. Het begon met een lezing van professor Erik Scherder en een toespraak van Minister Slob (inmiddels mag ik Arie zeggen 😉

Na die startdag in maart hebben we ons dit jaar 4 keer 3 dagen opgesloten ergens in een hotel in Nederland om te werken aan het onderwijs van de toekomst. Helaas is het niet in december afgekomen zoals aanvankelijk gepland. Maar we hebben flinke stappen kunnen maken.

Op 17 april gaf Hanneke voor de tweede keer haar concert waarbij ik weer op mijn ‘prutje’ mog rammen. 

Op 26 april kondigde ik op Facebook groot nieuws aan. Na 13 jaar werken op IKC Het Drieluik in Huissen ging ik switchen van baan. Een spannende stap. Ik werkte 13 jaar met een zeer wisselend maar altijd gezellig team van leerkrachten. We hebben prachtige dingen meegemaakt. Van ‘kleuterjuf’ tot waarnemend directeur. Alles is voorbij gekomen maar het werd tijd voor iets nieuws en dat werd IKC De Wissel in Zevenaar. En nu, een half jaar verder, kan ik zeggen dat ik er geen spijt van heb. Gelukkig zie en ik spreek ik nog steeds mijn oud collega’s af en toe en organiseren we spelletjes avonden. 

In april waren we ook 1 jaar getrouwd en dat hebben we in mei gevierd met een weekendje Wenen. Daarnaast in mei nog een bevrijdingsconcert gespeeld.

Op 27 mei kondigde ik aan dat ik met mijn “Hollandse Meesters” het theater in zou gaan met een uitgebreider combo en een aantal nieuwe (oude) nummers en speelde ik een preview tijdens de presentatie avond in theater de Kik in Elst. 

In juni had ik een top avond bij het presenteren van een muzikale Pubquiz in Angeren met live muziekfragmenten van de Harmonie in Angeren. 

6 juli was het dan zover! Mijn allerlaatste werkdag op Het Drieluik in Huissen. Een leuke maar ook emotionele dag. En dan lekker genieten van 6 weken vakantie. En wat voor een vakantie! Eerst met mijn gezinnetje op de camping in Roggel en daarna met mijn paps 3 weken rondreizen in Kenia. Een onvergetelijke ervaring!

20 augustus begon mijn eerste werkdag in Zevenaar. Nieuwe collega’s, nieuwe leerlingen en nieuwe ouders. Dat is even wennen. Ineens ben je niet meer degene die alle vragen krijgt maar de persoon die de hele dag vragen stelt. Dat is een vreemde gewaarwording. 

Eind september speelde we voor het eerst Hanneke’s tweede soloconcert. Dit keer met Miriam Venema en Silencio Pinas en nu in de theaterkerk in Bemmel. 

Ook is dit het jaar dat mijn grote dochter binnen een jaar 3 zwemdiploma’s haalt! (sorry…trotse papa) 

Het jaar van verandering uitte zich niet alleen in het werk bij curriculum.nu en mijn nieuwe werk in zevenaar maar ook Hanneke ging weer in een musical productie spelen en wel een hoofdrol in The Elephantman. Dat brengt ook altijd weer wat veranderingen met zich mee in de organisatie thuis. Maar in de afgelopen jaren hebben we wel geleerd om daar weer een mouw aan te passen. En wat was het een geweldige voorstelling. En wat was Hanneke goed! (sorry… ook een trotse echtgenoot)

17 november was de grote dag! Hollandse Meesters in Theater de Kik. Een onvergetelijke avond. Een uitverkochte zaal vol enthousiaste mensen! (sorry… ook een beetje trots op mezelf)

En dan zijn we al weer bij de laatste maand van 2017. Waarbij ik 12 december de laatste driedaagse ben ingegaan voor curriculum.nu. Een maand waarin ik ook weer een aantal mooie theatervoorstellingen mocht zien. In totaal zag ik 21 voorstellingen voorbij komen op Facebook dit jaar waar ik ben geweest. Sommige om te recenseren en sommige om gewoon lekker uitgezakt op een rode pluche stoel van te genieten. 

En dan is het jaar weer voorbij! Wat is er een hoop gebeurt! En wat ben ik toch een gezegend mens! Ik mag nog steeds genieten van mijn gezonde en gelukkige gezin, heb mijn dierbare nog om mij heen en geniet van alle mooie dingen die ik meemaak. 

Ook voor het nieuwe jaar zijn er al weer mooie plannen. Heb ik komende maand een aantal interessante gesprekken en is het even afwachten of daar weer leuke dingen uit gaan rollen. Maar ik hou jullie op de hoogte!

Fijne jaarwisseling en maak er wat moois van in 2019. Iemand anders gaat het niet voor je doen!

Geplaatst in blogs

Africa here we come!

Wat misschien niet iedereen van mij weet is dat ik ergens diep van binnen een aantal Afrikaanse genen moet hebben.

Vanaf kleins af aan ben ik gefascineerd door Afrika. Als kleine jongen was ik verknocht aan het Afrika museum in Berg en Dal. Als we op zondagmiddag niet wisten wat we moesten gaan doen en ik mocht kiezen…. dan koos ik het Afrika museum. Op een gegeven moment was het zelfs zo erg dat ik de rondleiding uit mijn hoofd kende.

Waar het vandaan komt weet ik niet maar het fascineert me. Vanaf mijn vroege jeugd wist ik dat ik ooit eens een reis wilde maken naar Afrika. Dat leek een onmogelijke wens maar naar jaren sparen ben ik in 2005, na het afronden van de Pabo, een rondreis gaan maken door Afrika. In een groep met mensen waar ik niemand kende ben ik gaan reizen van Kaapstad naar Nairobi. We doorkruiste 8 landen in onze jeep. Een onvergetelijke ervaring! En al snel was duidelijk… dit zou niet de laatste keer zijn. In 2007 ben ik (nu samen met Hanneke) samen met mijn goede vrienden Tom en Dianne op rondreis geweest in Zuid-Afrika en Swaziland. Auto huren en rijden maar. Super spannend maar dan leer je wel het echte Afrika kennen. In 2009 ging ik weer, dit keer met zijn tweeën. Met behulp van Brenda Moot van Brendafrica hebben we een reis uitgestippeld door Tanzania en Zanzibar. Met een guide en een kok trokken we de door nationale parken van Tanzania. O.k beetje decadent maar oh zo fijn. Na een lange dag safari lekker op de campsite aankomen waar de tent al is opgezet en het eten staat te pruttelen boven een vuurtje.

Na 2009 bleef het even rustig met de Afrika plannen. (Alhoewel ook een rondreis door Marokko en door Egypte is natuurlijk het Afrikaanse continent.) Maar toen kwamen de kinderen en was het even gedaan met de verre reizen. Maar één (nou ja één!?) Afrika-wens had ik nog wel. Al sinds mijn eerste reis in 2005 zei mijn vader dat hij ook wel eens naar Afrika zou willen. Maar in de praktijk kwam dit er toch niet van. Mijn moeder vindt het toch allemaal wel spannend en duur. Maar ja de wens van mijn vader was er nog steeds. Dus ik dacht… dan ga ik toch samen met hem. Tja en als je dat graag wilt doen moet je ook niet te lang wachten. Nu zijn we beide fit en gezond en zijn de omstandigheden zo dat we kunnen gaan dus waarom langer uitstellen? En tussen de dag dat ik hem vroeg of hij het zag zitten en het boeken van de reis zaten slecht enkele weken. En nu is het definitief! Eind juli vertrek ik met mijn eigen paps in het vliegtuig naar Nairobi voor 17 nu al onvergetelijke dagen. Van townships in Nairobi, tot de hoogste berg van Kenia, naar mooie meren, landschappen, bijzondere volken en natuurlijk prachtige nationale parken met als hoogtepunt de Masai Mara.

We reizen weer met dezelfde Brendafrica die samen met ons een mooie reis heeft samengesteld. Weer gaat er een guide en een kok mee en trotseren vader en zoon de Afrikaanse wildernis.

En nu het geboekt is begint het echt weer te kriebelen. Ik heb wel vaker momenten van heimwee naar Afrika. Ik kan niet wachten om de (eigenlijk toch wel vieze) geuren van de Afrikaanse stad te ruiken, de stralende gezichten van de mensen, de vriendelijkheid, de culturen, de mooie landschappen, uitgestrekte grasvlaktes, de verscheidenheid aan dieren en het gevoel opnieuw te herbeleven.

Africa here we come!

HOME

Geplaatst in blogs

Trots, blij en gelukkig!!

Ik weet niet waardoor het komt (misschien ben ik snel verveeld, misschien kan ik geen keuzes maken of misschien wil ik heel niet anders) maar wat vind ik het heerlijk om zoveel verschillende dingen te mogen doen. Wat ben ik een bevoorrecht mens dat ik steeds weer mag deelnemen aan zoveel prachtige projecten met zulke geweldige mensen.

Na een periode van veel zingen, stampen van teksten en de bijbehorende stress kon ik me de laatste tijd weer vooral richten op mijn andere passie; percussie!

En wat is er gaver dan in dit te kunnen doen in het combo van mijn eigen vrouw ( Ja ik mag tegenwoordig vrouw zeggen). Samen met drie andere top muzikanten en twee andere top vocalisten. Wat blijven al die prachtige percussie instrumenten toch een verrijking voor welke muziek dan ook. Zoals ik altijd zeg: als je het weg laat mist niemand het maar als je het toevoegt……

Vooral mijn houten kistje (cajon) blijft een favorietje. Deze recente aanwinst heeft zijn investering al dubbel en dwars terug verdiend in spel plezier. Wat klinkt hij toch lekker!

Het repertoire van het concert van Hanneke was heerlijk om te mogen spelen. Ook in de nummers van Miriam Venema en Ton Sieben konden we lekker los gaan. Maar naast het genieten van het mogen spelen met deze toppertjes heb ik vooral een middag apetrots zitten wezen. Al helemaal bij het toegift.

Het heeft wat “bloed” zweet en tranen gekost maar wat deed ze dit geweldig!

Ik ben een gezegend mens!!!

En nu: op naar de volgende uitdagingen: mijn deelname aan curriculum.nu en mijn tweede uitvoering van : Hollandse meesters in Angeren!

En omdat ik zo trots ben; deze is voor haar!

(Foto: Mieke van Raay)

Geplaatst in blogs

2017: een meesterlijk jaar!

Terwijl er op radio 2 de top2000 alweer over de helft is, en iedereen al druk aan het piekeren is over de goede voornemens voor 2018 blik ik zelf graag even terug op 2017! Want wat voor een prachtig jaar was dat! Ik durf met recht te zetten dat dit voor mij persoonlijk een jaar is geweest die ik niet snel zal vergeten.

Het jaar startte met alle voorbereidingen voor ons huwelijk. Al had ik Hanneke al 2 jaar eerder ten huwelijk gevraagd….. in ons geval kwam van uitstel geen afstel.

En tijdens de voorbereidingen hadden we een gesprek met de Buitenpoort waar de vraag kwam of ik niet een keer een concertje wilde geven op een zondag middag. Het antwoord op die vraag is inmiddels bekend. En toen begon het balletje te rollen. In eens kwamen er dit jaar van verschillende kanten dingen op mijn pad.

Ik mocht theatergroep augustus weer begeleiden in het combo, ik presenteerde en jureerde een slagwerk festival, in zong legends of pop tijdens een concert, ik trad op in de musicalvoorstelling van De Hightlights in Arnhem, ik presenteerde/zong en dans bij een revueconcert in Angeren, ik werd gevraagd om deel te nemen in het combo van theatermaakster Jolien Kistemaker, zong samen met Hanneke bij een concert van Cantilene. Ik presenteerde een concert van Meander in de Theaterkerk, speelde als gastmuzikant mee met Volharding en recenseerde 9 musical voorstellingen.

Daarbij was dit ook nog het jaar met veel ontwikkelingen op mijn werk in het onderwijs. Zo werd ik in april gevraagd waarnemend directeur te worden van IKC Het Drieluik aangezien onze directeur zou vertrekken. Dat heb ik vervolgens ruim een half jaar gedaan. Daarnaast heb ik afgelopen maanden onze nieuwe interim ingewerkt, en daarnaast heel veel verschillende werkzaamheden uitgevoerd op school. Van invallen in uiteindelijk iedere klas tot het begeleiden van vluchteling kinderen op school  tot het maken van nieuwe beleidsplannen. En tot slot ben ik afgelopen maand aangenomen bij Curriculum.nu. (www.curriculum.nu) En mag ik het komende jaar in een team van 14 personen me gaan buigen over de bouwstenen van een nieuw onderwijs curriculum voor het profiel Mens en Maatschappij. Ofwel de vakken Aardrijkskunde, geschiedenis, economie en maatschappijleer. In vier keer een driedaagse en daarnaast een dag in de week ga ik daar mijn hoofd over buigen. Een verantwoordelijke en unieke uitdaging. Voor het eerst in de Nederlandse geschiedenis gaat het onderwijs curriculum bedacht worden door mensen uit het onderwijs zelf. En het is een eer om uit ruim 1000 mensen geselecteerd te worden!

En tussen al die dingen door ben ik ook nog eens de meest trotse vader van mijn twee prachtige kinderen en de man (ja ik mag nu man zeggen) van mijn lieve echtgenote en zijn we allemaal gezond! Wat wilt een mens nog meer!

Kortom: voor mij was dit een TOP jaar! Ik vind het bijna jammer om afscheid te moeten nemen van je: 2017!

Maar toch! We gaan erop proosten! Iedereen een fijne jaarwisseling en alle goeds voor 2018!

 

Geplaatst in blogs

We zullen doorgaan…

Om mijn blog maar direct met een citaat van Ramses Shaffy te beginnen….. we zullen doorgaan!

Het is toch best fijn om naar een lange periode van constant dezelfde 23 nummers luisteren er inmiddels ook ruimte is gekomen voor andere muziek. Ik luister in de auto weer radio in plaats van alleen maar de Hollandse meester playlist in spotify. En ik moet zeggen… er is weer best veel mooie nieuwe muziek verschenen het afgelopen half jaar 😉
Inmiddels ben ik ook zover dat mijn dromen ergens anders over gaan dan liedteksten, en dat ik niet meer om 3 uur ’s nachts wakker wordt met zing, vecht, huil, lach werk en bewonder in mijn hoofd.

Inmiddels heb ik ook weer heel veel andere leuke dingen in mijn agenda staan. Zo mag ik morgen een themaconcert van zangvereniging Meander presenteren in de prachtige Theaterkerk in Bemmel. (ik aas nog steeds op deze lokatie…misschien morgen maar weer een balletje opgooien!) Dus afgelopen week heb ik research gedaan naar achtergronden van hun repertoire en gezocht naar de link met het thema duurzaamheid!

Ondertussen komen er ook leuke aanvragen binnen voor optredens naar aanleiding van het concert. Ga ik me weer voorbereiden voor het spelen in het combo met theatermaakster Jolien Kistemaker en komt er een nieuwjaarsconcert aan van muziekvereniging Volharding waar ik mijn medewerking aan ga verlenen. En natuurlijk het concert van Hanneke 21 januari waar ik mee mag spelen in het combo! (kaarten zijn nog hier te reserveren) Ik zeg: lekker divers! Daarnaast wacht ik ook nog op een reactie van een gesprek dat ik een paar weken geleden heb gevoerd… maar daarover later wellicht meer.

Wat heb ik toch een leuk leven!

Geplaatst in blogs

na één week!

Begon mijn vorige blog nog met: Nog één week…inmiddels zijn we al weer een week na het concert. En nog steeds zit een beetje op mijn roze wolk. Wat was het ongelooflijk leuk, fijn en kicken om daar te staan afgelopen zondag.

Na een half jaar van voorbereiding kwam alles bij elkaar. In je hoofd zit een beeld zoals het er uiteindelijk allemaal uit moet komen te zien, en ik moet eerlijk zeggen…het overtrof alles.

Zo gingen we er stiekem van uit dat zo’n 10 a 20% van de reserveringen waarschijnlijk niet zou komen. Maar niets was minder waar. In plaats van 180 mensen waren er zelfs zo’n kleine 200 mensen.

Voor aanvang werd het nog even spannend. Na dagenlang achter de computer te hebben gezeten om een mooie presentatie te maken bij het concert leek tot 15 minuten voor aanvang de techniek niet mee te willen werken. Maar gelukkig was daar Klaas. De man die niet opgeeft voor hij het voor elkaar heeft. En uiteindelijk lukte het…..helaas niet helemaal zoals bedacht. De overgangen werkte niet, het tempo klopte niet helemaal en de lettertypes waren anders dan bedacht …. maar ….. de beelden waren te zien. Ook het licht ging volledig zijn eigen gang. Zo was ik het ene moment een hulk, en dan weer een smurf, maar dat mocht de pret niet drukken. Verder ging er namelijk alleen maar heel veel goed! Het publiek reageerde geweldig. Er werd spontaan en luidkeels meegezongen en gereageerd. Dat bezorgde me echt kippenvel momentjes. Ook het combo heeft alle liedjes naar een hoger plan getild!
Ook wilde ik heel graag schilderijen van “echte Hollandse meesters” als decorstukken gebruiken, maar waar vind je die? En toen was daar de Woonexpress in Duiven. Zij hadden canvasdoeken met het melkmeisje, het meisje met de parelde zonnebloemen en de nachtwacht. Deze laatste was alleen 120 x 150cm. En dat past dan weer niet in je auto. Beetje jammer. Maar ook daar was klaas weer! Dus met een geleende auto en wat pas en meet werk kon ik de canvasdoeken kosteloos lenen!

Ik ben iedereen zo dankbaar. Ook de grote stroom aan reacties via mail, app en social media waren hartverwarmend. Dat heeft mij gesterkt in het idee dat dit niet de laatste keer mag zijn. Dus nu komt de volgende uitdaging! Ik zou heel graag mijn Hollandse Meesterconcert nog op andere locatie(‘s) uitvoeren. Heb je ideeën, suggesties op aanvragen? Laat het me weten! (Theaterkerk bemmel….je mag altijd bellen! 😉

Ik zeg: delen / liken en vooral doorvertellen!

 

Geplaatst in blogs

Nog één week!!!!!

Ongelooflijk! Ik kan het nog steeds bijna niet geloven. Ruim een half jaar geleden zat ik samen met Hanneke in de Buitenpoort om onze bruiloft voor te bereiden met Herman (eigenaar Buitenpoort). Na het gesprek zei hij opeens: “Even heel wat anders; Ik heb jullie op zien treden tijdens het bevrijdingsconcert in Huissen en bij een uitvaart in de Huissense Kerk. Lijkt het je niet leuk om een keer een optreden te geven op een zondag middag hier in de Buitenpoort?”

(Slik …. wie ik?) ehm Ja! Super gaaf. “Nou daar moeten we het na de bruiloft dan maar eens een keer rustig over hebben.”

En vanaf die dag is het gaan borrelen in mijn hoofd. (Nu moet ik heel eerlijk toegeven dat dit eigenlijk stiekem wel een wens van me is om ooit zoiets te mogen doen.) Wie had dat ooit gedacht. Zonder die vraag van Herman had ik waarschijnlijk nooit zelf de stap durven wagen om zoiets groots op poten te zetten. Veel te eng. En wie ben ik om een soloconcert te gaan geven? En wie zit daar op te wachten? Maar nu had ik ja gezegd! En nu ga ik het doen ook. Want zo zit ik in elkaar, als ik ja zeg, dan ga ik er ook voor!
Maar ja, waar begin je dan mee. Nu heb ik ooit al wel eens een idee gehad om een soort ‘ode aan de doden’  te zingen. Maar dat klinkt zo dramatisch. En vraag me niet hoe, maar op een gegeven moment kwam de term ‘Hollandse Meesters’ in me op. Vanaf dat moment is het balletje echt gaan rollen. Ik zag het opeens helemaal voor me!

Ik als een Nederlandse meester zing Nederlandstalige overleden artiesten (meesters in hun vak) en combineer dat met de Nederlandse schilderkunst. Ik had nog geen nummer gezongen maar het concept zat al helemaal in mijn hoofd. Toen kwam er een lijstje met artiesten waarvan ik vond dat ze een plekje verdiende in het programma en daarbij een longlist van de mooiste nummers. Maar ja, die lijst werd al snel veel te lang (wie heeft zoiets ook ooit longlist genoemd?) Ik zou zo een trilogie van Hollandse meesters kunnen maken. Dus schrappen!! Maar ja toen bleef er vooral een lange lijst met prachtige ballads over. Nou…. daar zit ook geen hond op te wachten. Dus helaas…. Kill your darlings…. schrappen maar weer en zoeken naar mooie, leuke, grappige en wat vlottere nummers. En volgens mij is dat gelukt.

Toen muzikanten zoeken. Eén iemand had ik al snel in gedachten. Wieke de Keyzer zou mijn pianiste moeten worden. Naast dat het een vriendin is, is het ook nog een heel fijn persoon om mee samen te werken en is ze super muzikaal. Veel van de nummers van mijn lijst zijn niet te verkrijgen op bladmuziek en Wieke kan dat! Die luistert en kan de akkoorden op papier zetten! En wat denk je….. ze wilde!!! Daarnaast vroegen veel nummers om een accordeon. Nou daarmee ken ik ook wel iemand! Collega Caroline Bremer speelde ooit samen met me in een personeelsband! En toen kwam ik een lied tegen met een prachtig intro van een bugel. Dat wil ik ook! Dus mijn trouwe vriend Tom Smits gevraagd! En dan nog percussie. Dat zou ik zelf kunnen doen maar nee….. niet bij mijn eigen concert. Dus Melvin Puijn gevraagd. De slagwerkdocent en dirigent van de slagwerkgroep van Volharding. Geen idee of hij hier tijd voor zou hebben, maar ook hij zei direct ja! (soms zit alles mee!)

En na maanden van teksten stampen en zelf oefenen, weken van repeteren met piano, en een korte periode van repeteren met het combo is het volgende week zo ver. Mijn wens gaat in vervulling! En dat voor een uitverkochte zaal van 180 man! Ongelooflijk! Wat ben ik een gelukkig mens.

Om Toon Hermans te citeren: Dit wordt een dag om lief te hebben, en dag en een jaar om lief te hebben, een jaar en een leven om lief te hebben. Oh er is zo veel!

Geplaatst in Geen categorie

Alles wat je (kuch) niet kunt gebr(kuch)uiken.

Zo irritant! Vlak voor de eerste repetitie met mijn pianiste Wieke als voorbereiding op mijn soloconcert Hollandse Meesters kreeg ik last van een irritante, droge, kriebelhoest. Ach ja… kan gebeuren…. gaat wel weer over. Ik heb nog even…. Maar ja, inmiddels 5 weken verder ga ik me toch wel een beetje zorgen maken. Aanstaande zondag moet ik optreden tijdens het concert van het koor Cantilene in Haalderen. En nog steeds, tijdens iedere repetitie krijg ik gemiddeld per 2 zinnen wel een keer zo’n irritante kuch. Het zijn geen uitgebreide hoestbuien maar wel heel storend.

Nu ben ik al een tijdje aan de hoestdrankjes, keelspray, trachitol en drink ik heel veel water, maar het mag niet baten. Gister maar eens even de dokter gebeld. “Nou meneer, vrijdag hebben we pas ruimte.” WAT? VRIJDAG? Maar zondag is het concert al!!! probeer ik nog, maar het maakte weinig indruk. “De dokter kan eventueel wel bellen.” Nou prima doen we dat! Wie weet kan hij telefonisch ook wel een paardenmiddel voorschrijven. “U wordt tussen 14.00 en 14.30u gebeld!”

Inmiddels was het alweer 16.30u en nog steeds geen telefoontje. Ik terug bellen…. gelukkig een andere assistente. “Oh meneer, wat vervelend. Ik snap er niks van. Maar u kunt morgen om 12.10u wel even langskomen.” Huh!?! Nou ja helemaal goed! Dus vandaag toch maar even langsgegaan. En gelukkig ik heb codeïne voorgeschreven gekregen (had ik zelf ook kunnen bedenken maar ok). Nu maar hopen dat het op tijd genoeg is en ik er zaterdag vanaf ben.

Let’s hope!